All Chapters of วิมานสวาทจอมเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

“ไปก็ไป” พรพิศรีบรับ เพราะรู้ว่า เพื่อนรักไม่อยากพูดถึงไร่พฤกษ์พนา ที่นั่นมีความหลังฝังใจ สร้างทั้งความสุขและความเจ็บช้ำน้ำใจนั่นเอง“อุทาหรณ์ของคนรุ่นเก่า มีชายชราเป็นคนขี้เมา งานการไม่ทำ แกกินแต่เหล้า กินตั้งแต่เช้า...ทุกวี่วัน”CR:ลุงขี้เมา:คาราบาวเสียงแหกปากร้องเพลงลั่นระงมใต้ต้นมะขามต้นใหญ่สอดรับด้วยการเคาะแก้วเคาะขวด เพลงแล้วเพลงเล่า ร้องถูกเนื้อบ้างผิดบ้างเป็นที่สนุกสนานครื้นเครง ไม่มีใครมามัวจับผิดใคร เพราะแต่ละคนเมามายหน้าแดงก่ำ ตาแดงช้ำ คนที่เมากว่าเพื่อนก็หนีไม่พ้นเจ้าเวกกับเจ้าหมึกขาประจำ“เบื่อลุงขี้เมาแล้วว่ะ เปลี่ยนเพลงๆ เพลงนี้ดีกว่า”“อยากมีเมียโว้ย... หัวใจมันร้องโอดโอย โอ๊ย โอ๊ยอยากจะมีเมียอยู่ตัวคนเดียว โคตรเหงาเปล่าเปลี่ยวเหลือแสน วันนี้เลยอยากมีเมีย อยากมีคนให้คิดถึง” CR:อยากมีแฟนโว้ย:กร ธนกรหนุ่มหมึกแหกปากเสียงยานคางขึ้นมา แถมเปลี่ยนเนื้อจากคำว่าแฟนเป็นคำว่าเมียอีกต่างหาก“โห่... ไอ้หมึก... ครายวะครายจะตาต่ำมาเอามึงทำผัว ฮ่าๆ” อัดชาโห่แซวขึ้นทันที เสียงอ้อแอ้ไม่ต่างคนอื่น เวกเป็นลูกคู่หัวเราะถากถางไปด้วยโรมรันกับพันแสงได้แต่ส่ายหน้าในความสนุกเข้าขั้นบ้าบอข

ร่างสูงสง่ายืนเด่นเป็นยักษ์ปักหลั่นอยู่หน้าห้อง หน้าตารกครึ้มด้วยหนวดเคราสีดำ พุดแก้วคงจะกรีดร้องลั่นตึก หากว่าไม่เคยเห็นรูปเขามาก่อน ไม่ใช่เพราะกลัว คนตรงหน้าเข้มคมดุดันอย่างกับหลุดออกมาจากทีวีพิมพ์นี้สาวนิยม!!!“คะ...คุณเข้ม”“ว่าจะนอนอยู่พอดี” เสียงห้าวบอกเรียบๆ ร่างสูงใหญ่ บึกบึน หนาด้วยมัดกล้ามเนื้อสวยไร้ไขมันก็ก้าวเข้ามาในห้องพุดแก้วตะลึงจังงัง เพราะไม่คิดว่า ผู้อุปการะเธอจะมาปรากฏตัวตรงหน้าแบบนี้ตาคมใต้แว่นกันแดดสีดำกวาดไปทั่วห้องเช่าสะอาดสะอ้าน สรุปในใจทันที ห้องนี้ดีตรงที่สะอาดกับเฟอร์นิเจอร์ที่พอดูได้ นอกนั้น ไม่มีอะไรเลย แอร์ ทีวี ตู้เย็น อ้อยังดีที่มีพัดลมตาคมหยุดลงที่ร่างเล็ก แต่ไม่เล็กแบบเก้งก้างเหมือนสี่ปีก่อน พุดแก้วในวันนี้ไม่ได้สูงขึ้นจากเมื่อก่อนนัก จากระดับสายตาความสูงของเธออยู่ประมาณปลายคางเขา แต่วันนี้เธอเติบโตเป็นสาวเต็มตัว เค้าโครงหน้าเรียวเล็กนวลผ่องล้อมกรอบด้วยแพรเส้นผมยาวสีน้ำตาลอ่อน ดัดเป็นลอนเกลียวตรงปลาย คิ้วเรียว ตาคม จมูกรั้น ปากอิ่มจิ้มลิ้มชวนมองไม่รู้เบื่อ ทว่านัยน์ตาซุกซนก็กวาดผ่านไปตามลำคอระหง ทรวงอกสาวผลิพุ่งดันเสื้อยืดออกมา เอวคอด รับด้วยสะโพก

“อย่ามาทำบ้าๆ กับฉันนะ! ฉันไม่อยากได้!” ต่อให้โง่เง่าเต่าตุ่นขนาดไหน ใครบ้างไม่รู้ คำพูดนั้นหมายถึงอะไร เหตุการณ์น่าละอายถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่อยากลืม พยายามจะลืมแทบตาย มันกลับยิ่งฝังติดหัวใจ“ว่าไงนะ นี่กินเหล้ามาด้วยใช่มั้ย” คนโกรธตวาด หากวัดปริมาตรอารมณ์ของโรมรันในเวลานี้ ปรอทคงแตกละเอียด เพราะการใกล้ชิดทำให้ได้กลิ่นเหล้าอ่อนๆ กลิ่นนั้นเหมือนเชื้อไฟชั้นดีพุดแก้วดิ้นสุดฤทธิ์ เกิดความหวั่นหวาดต่อการคุกคามแบบไม่คาดคิดจากผู้ปกครองหนุ่ม แดดที่ไร่ร้อน หรือเขาเผลอไปติดโรคแทรกซ้อนมาจากฟาร์มวัวควาย ถึงออกอาการตกมันใส่เธอแบบนี้“ฉันบอกว่าไม่อยากได้ ไม่ต้องการอะไรจากคุณเข้มทั้งนั้น ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลย”โรมรันตาลุก กระตุกมือที่จับรวบข้อมือเล็ก ขยับตัวรวดเร็ว ร่างแกร่งกำยำนั่งบนเตียงโดยมีร่างบอบบางคว่ำตัวพาดบนตัก เพียะ!ฝ่ามือหนากระแทกกระทบบั้นท้ายงอนตึงแรงๆ พุดแก้วสะดุ้งตัวพุ่งไปข้างหน้า เจ็บแสบ น้ำตาพานจะร่วง“คุณเข้ม! โอ๊ย!”“ใครใช้ให้พูดไม่เพราะ ฉันไหน ฉันอะไร ไม่เจอหน้าไม่ทันไร ปากกล้ามากไปแล้วแม่ตัวดี”“คุณเข้มบ้า ติดเชื้อบ้ามาจากวัวควายที่ไร่รึไง ถึงตกมันแบบนี้”“ยังจะปากดี

“จะเอาทำเมีย”“คุณเข้ม! เลิกพูดเล่นบ้าๆ สักที พุดไม่ขำนะ”“บ้าตรงไหน ใครว่าพูดเล่น เธอโตแล้วแถมสวยขนาดนี้ ใครไม่อยากได้สิที่บ้า เอาล่ะ ฉันไม่อยากพูดพร่ำมากความ เธอเตรียมตัวกลับไร่กับฉันพรุ่งนี้ คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่ ไปหยิบผ้าเช็ดตัวมา ฉันอยากอาบน้ำแล้ว” โรมรันตัดใจผละออกจากร่างนุ่มหอม เอาเสียงดุๆ เข้าข่ม สั่งให้สาวน้อยทำตามพุดแก้วทั้งโกรธทั้งอายจนหน้าเขียวหน้าแดง ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง อารมณ์อ่อนหวานปลิวหายไปหมดสิ้น คนบ้าอะไรพูดมาได้ไม่อายปาก เวลาเสนอให้ทำไล่ ทำตัวเงียบหายเหมือนตายจาก กลับมาเจอหน้ากันไม่ทันถึงชั่วโมง ประกาศจะเอาทำเมีย เขาต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ“บังคับกันเกินไปแล้วนะคะ พุดไม่กลับ คุณเข้มไม่มีสิทธิ์ จะทำตัวเป็นตาแก่ตัณหากลับ เลี้ยงเด็กสาวเอาไว้บำเรอกามหรือไง”“ปากเธอนี่มัน... เธออยากให้ฉันหาสิทธิ์ให้ตัวเองไหมพุด รู้ไว้ซะด้วย คราวนั้นเพราะเธอเด็กไปฉันถึงยั้งมือให้ ตอนนี้เธอโตแล้ว โตทั้งอายุโตทั้งตัว”“คุณเข้ม! หยาบคาย!”พุดแก้วแค่นร้อง หมุนตัวหนี หลบแววตาคมดุที่กวาดไปทั่วร่างราวกับจะเปลื้องเสื้อผ้าออกจากตัวเธอ มันทำให้เธอร้อนวูบวาบ ละอาย และไม่สบายใจ นี่คือตัวจริงของโรมรันหรือ

“เด็กน้อยเอ๊ย... ตัวแค่นี้ โตมาพยศเสียด้วยนะ หึหึ”มันเป็นความพยศที่ทำเขารุ่มร้อนเลยล่ะ โรมรันจูบแก้มนุ่มเบาๆ ปัดริมฝีปากลวนลามคนหลับหาความชื่นใจ เธอขยับซุกตัวเข้าหาไออุ่น เขาจึงกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น จูบปากอิ่มหนักๆถึงเวลาเมื่อไหร่ พ่อจะกอดให้ขาดใจเลย น่ารักแบบนี้โรมรันชำเลืองมองหน้างอง้ำของคนนั่งข้างๆ ตาคมพราวระยับแวบหนึ่งก่อนเลือนหายไป รถวิ่งด้วยความเร็วสม่ำเสมอออกจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่ตีห้า ตอนนี้จะห้าโมงเช้าแล้ว ยังเหลือระยะทางอีกเกินกว่าครึ่ง ไร่พฤกษ์พนาอยู่ในจังหนึ่งทางภาคอีสานของประเทศไทย การเดินทางด้วยรถยนต์ใช้เวลากว่าสิบชั่วโมง“เมื่อยมั้ย”รถกระบะสี่ประตู เบาะที่นั่งกว้างขวางสะดวกสบาย ตัวเล็กๆ อย่างพุดแก้ว นั่งได้สองคนด้วยซ้ำบนเบาะเดียว ทำไมจะนั่งไม่สบาย เธอคิดค่อนแคะ ปรายตาค้อน...“หน้าน่ะ เมื่อยมั้ย ถ้าเมื่อยก็เปลี่ยนเป็นยิ้มหรืออะไรอย่างอื่นมั่งก็ได้ เห็นหน้าบึ้งหน้างอมาตั้งแต่เช้าจนจะเป็นจวักตักแกงอยู่แล้ว” เสียงห้าวพูดเรียบเรื่อยดังมาอีกคราวนี้คนฟังสะบัดหน้าพรืด ไปมองหน้าต่างรถแทน ไม่อยากคุยกับคนหน้าไม่อาย ถามมาได้ เพราะใครล่ะที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้โรมรันเบือนหน้าไปทางกร