All Chapters of วิมานสวาทจอมเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

105 Chapters

Chapter 11 ไม่กลับ

อุตส่าห์ได้แต่จดๆ จ้องๆ อดเปรี้ยวไว้รอหวาน เรื่องอะไรจะปล่อยให้เธอลอยนวลหนีไปสบายใจเฉิบรอก่อน... ไม่นานนี้หรอกมุมปากที่ยกแล้วกดลึกแวบหนึ่งอยู่ในสายตาของพันแสงเข้าพอดี หัวหน้าคนงานหนุ่มได้แต่ลอบยิ้ม มั่นใจแล้วว่า สิ่งที่เขาคิดนั้นถูกต้องสามเดือนต่อมา...“ตอนนี้ไร่พฤกษ์พนาเป็นที่รู้จักกันมากขึ้นเยอะเลยนะครับ ดูเพจเราสิครับคุณเข้มมีคนกดไลค์เยอะเลย”สำนักงานขนาดกะทัดรัดถูกสร้างขึ้นพร้อมๆ กับกิจการที่เติบโต ไร่พฤกษ์พนากลายเป็นหนึ่งในความสนใจของทั่วประเทศไม่ใช่เฉพาะเหล่าคนที่ต้องการพ่อพันธุ์แม่พันธุ์วัวควายอีกแล้วสำนักงานแห่งนี้ เป็นสำนักงานภายใน จัดการเกี่ยวกับงานทุกอย่างในไร่ โรมรันทำงานที่นี่ด้วย นอกจากเขา ยังมีพนักงานออฟฟิศอีกหลายคน ส่วนใหญ่เป็นลูกหลานคนงานในไร่ เรียบจบมาก็มาขอทำงานตามที่ถนัด นอกจากที่นี่ ร้านค้าด้านหน้าไร่จะมีสำนักงานอีกที่ไว้สำหรับติดต่อพบปะผู้มาเยี่ยมชม ซึ่งโรมรันจัดส่วนนั้นไว้ เป็นศูนย์การเรียนรู้ แยกเป็นสัดส่วนชัดเจน พื้นที่ส่วนการเรียนรู้มีประมาณ 10 ไร่เห็นจะได้ โรมรันแค่ปรายตามอง จะไม่มอง คนยื่นไอแพดก็แทบจะทิ่มมันกระแทกหน้าเขาอยู่รอมร่อ“มึงจะตื่นเต้นอะไรนัก
last updateLast Updated : 2025-11-06
Read more

Chapter 12 เมียเด็ก

“ไปก็ไป” พรพิศรีบรับ เพราะรู้ว่า เพื่อนรักไม่อยากพูดถึงไร่พฤกษ์พนา ที่นั่นมีความหลังฝังใจ สร้างทั้งความสุขและความเจ็บช้ำน้ำใจนั่นเอง“อุทาหรณ์ของคนรุ่นเก่า มีชายชราเป็นคนขี้เมา งานการไม่ทำ แกกินแต่เหล้า กินตั้งแต่เช้า...ทุกวี่วัน”CR:ลุงขี้เมา:คาราบาวเสียงแหกปากร้องเพลงลั่นระงมใต้ต้นมะขามต้นใหญ่สอดรับด้วยการเคาะแก้วเคาะขวด เพลงแล้วเพลงเล่า ร้องถูกเนื้อบ้างผิดบ้างเป็นที่สนุกสนานครื้นเครง ไม่มีใครมามัวจับผิดใคร เพราะแต่ละคนเมามายหน้าแดงก่ำ ตาแดงช้ำ คนที่เมากว่าเพื่อนก็หนีไม่พ้นเจ้าเวกกับเจ้าหมึกขาประจำ“เบื่อลุงขี้เมาแล้วว่ะ เปลี่ยนเพลงๆ เพลงนี้ดีกว่า”“อยากมีเมียโว้ย... หัวใจมันร้องโอดโอย โอ๊ย โอ๊ยอยากจะมีเมียอยู่ตัวคนเดียว โคตรเหงาเปล่าเปลี่ยวเหลือแสน วันนี้เลยอยากมีเมีย อยากมีคนให้คิดถึง” CR:อยากมีแฟนโว้ย:กร ธนกรหนุ่มหมึกแหกปากเสียงยานคางขึ้นมา แถมเปลี่ยนเนื้อจากคำว่าแฟนเป็นคำว่าเมียอีกต่างหาก“โห่... ไอ้หมึก... ครายวะครายจะตาต่ำมาเอามึงทำผัว ฮ่าๆ” อัดชาโห่แซวขึ้นทันที เสียงอ้อแอ้ไม่ต่างคนอื่น เวกเป็นลูกคู่หัวเราะถากถางไปด้วยโรมรันกับพันแสงได้แต่ส่ายหน้าในความสนุกเข้าขั้นบ้าบอข
last updateLast Updated : 2025-11-06
Read more

Chapter 13 ผู้มาเยือน

คนหลบฉากไม่หลบไปเฉยๆ แต่ครวญเพลงที่ไอ้หมึกเคยร้องเสียงดังลั่น“โอ๊ยๆๆ อยากจะมีเมีย...” ไหนจะ...“ผู้บ่าวเฒ่ากับสาววัยทีน ปีนอายุลงไปหาบ่ได้ นอกจากตายแล้วไปเกิดใหม่ แต่ก่อนตาย ขอให้ได้ ลั้ล ลั้ล ลา ฮ่าๆๆ”“ไอ้พัน ไอ้!”เจ้าของไร่หนุ่มสบถตามหลังลูกน้องคนสนิทด้วยหน้าตาบูดบึ้งขึงขวาง รู้สึกเสียหน้าตงิดๆ เลยพานโมโหคนสนิทไปด้วยเปิดช่องหน่อยไม่ได้ ไอ้นี่มันอยากตายเป็นผีเฝ้าไร่รึไงวะโรมรันกระแทกเท้าปังๆ ขึ้นบ้านอย่างหัวเสีย หาคนลงไม่ได้ ก็เข้าห้องไปดวดเหล้าที่วางทิ้งไว้คืนก่อนต่ออีก ร่างแกร่งทิ้งกายลงนั่งริมเตียง ยกขวดขึ้นซด ตามองกระดาษแผ่นใหญ่ที่เหน็บอยู่กับกระดานบนขาตั้งรูปเขียนหน้าตาเอียงอาย สายตาหวั่นๆ ของเจ้าของใบหน้ารูปไข่มองมาที่เขา ภาพความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนย้อนเข้ามาในสมองภาพที่ไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำ โรมรันนึกถึงทุกครั้งที่สมองว่างก็ว่าได้ ถ่ายทอดมันลงบนกระดาษตามความถนัดชายหนุ่มยื่นมือไปไล้บริเวณแก้มสีเรื่อ... ตาคมกล้าทอแสงอ่อนลงโดยที่เจ้าตัวไม่รู้“มองแบบนี้คิดสมน้ำหน้ากันอยู่ใช่ไหม รอก่อนเหอะ สอบเสร็จเมื่อไหร่ ได้เห็นดีกัน ฉันไม่ปล่อยเธอลอยนวลง่ายๆ หรอก”“เย้ เย้ วู้”พ
last updateLast Updated : 2025-11-06
Read more

Chapter 14 รับกลับ

ร่างสูงสง่ายืนเด่นเป็นยักษ์ปักหลั่นอยู่หน้าห้อง หน้าตารกครึ้มด้วยหนวดเคราสีดำ พุดแก้วคงจะกรีดร้องลั่นตึก หากว่าไม่เคยเห็นรูปเขามาก่อน ไม่ใช่เพราะกลัว คนตรงหน้าเข้มคมดุดันอย่างกับหลุดออกมาจากทีวีพิมพ์นี้สาวนิยม!!!“คะ...คุณเข้ม”“ว่าจะนอนอยู่พอดี” เสียงห้าวบอกเรียบๆ ร่างสูงใหญ่ บึกบึน หนาด้วยมัดกล้ามเนื้อสวยไร้ไขมันก็ก้าวเข้ามาในห้องพุดแก้วตะลึงจังงัง เพราะไม่คิดว่า ผู้อุปการะเธอจะมาปรากฏตัวตรงหน้าแบบนี้ตาคมใต้แว่นกันแดดสีดำกวาดไปทั่วห้องเช่าสะอาดสะอ้าน สรุปในใจทันที ห้องนี้ดีตรงที่สะอาดกับเฟอร์นิเจอร์ที่พอดูได้ นอกนั้น ไม่มีอะไรเลย แอร์ ทีวี ตู้เย็น อ้อยังดีที่มีพัดลมตาคมหยุดลงที่ร่างเล็ก แต่ไม่เล็กแบบเก้งก้างเหมือนสี่ปีก่อน พุดแก้วในวันนี้ไม่ได้สูงขึ้นจากเมื่อก่อนนัก จากระดับสายตาความสูงของเธออยู่ประมาณปลายคางเขา แต่วันนี้เธอเติบโตเป็นสาวเต็มตัว เค้าโครงหน้าเรียวเล็กนวลผ่องล้อมกรอบด้วยแพรเส้นผมยาวสีน้ำตาลอ่อน ดัดเป็นลอนเกลียวตรงปลาย คิ้วเรียว ตาคม จมูกรั้น ปากอิ่มจิ้มลิ้มชวนมองไม่รู้เบื่อ ทว่านัยน์ตาซุกซนก็กวาดผ่านไปตามลำคอระหง ทรวงอกสาวผลิพุ่งดันเสื้อยืดออกมา เอวคอด รับด้วยสะโพก
last updateLast Updated : 2025-11-06
Read more

Chapter 15 ฉันมีสิทธิ์

“รู้ว่าเสียเงินเสียทองไปไม่น้อยแล้วจะเนรคุณไม่กลับไร่ใช้ได้ที่ไหน งานที่ไร่เยอะแยะยังกับอะไร”พุดแก้วหน้าชา ฟังเสียงกรุ่นๆ เจืออารมณ์โมโหของเขาอย่างไม่เข้าใจ โรมรันโกรธอะไร ในเมื่ออยากให้เธอมาจากไร่เองแท้ๆ “คุณเข้มพูดแรงไปหรือเปล่าคะ พุดยังไม่ว่าจะเนรคุณเสียหน่อย” สาวน้อยเชิดหน้าโต้ตอบ“การที่เธอไม่กลับไปทำงานให้ฉันแบบนี้ ควรจะบัญญัติศัพท์ใหม่อะไรดีล่ะ ไหนลองบอกซิ ถ้าไม่ใช่คำว่าเนรคุณนั่น”“พุดว่าคุณเข้มกำลังพาลมากกว่านะคะ ถ้าโกรธอะไรมาจากไหนไว้ค่อยคุยกันวันหลังก็ได้ แต่พุดยืนยันค่ะ พุดจะทำงานที่นี่ ขอเวลาพุดเก็บเงินสักพักแล้วจะทยอยใช้คืนให้ ถ้าคุณเข้มไม่ว่า”“ว่าสิ ฉันต้องว่าอยู่แล้ว กี่ปีที่เธอจะใช้คืนฉันได้หมด มาอยู่ไกลแบบนี้ เผื่อวันดีคืนดีหนีหายเข้ากลีบเมฆ ฉันหาเธอไม่เจอทำไง”โอ๊ย!! จะบ้าตาย ไอ้บ้าเอ๊ย นี่มึงไม่ได้มาเพื่อทวงเงินจากพุดแก้วนะ มึงมาเพื่อเอาตัวเธอกลับไร่โรมรันก่นด่าตัวเองในใจ แม้ใบหน้าจะยังนิ่งเรียบเต็มไปด้วยความดุดันและชาเฉย ถ้ามีรางวัลตีบทแตก เขาได้มันชัวร์ๆพุดแก้วชักโมโหบ้าง โรมรันจะเอาไงแน่ ก่อนหน้าทำเป็นไล่ให้มาเรียน มาอยู่ที่นี่ แล้วตอนนี้กลับตามมาต่อว่าอีก
last updateLast Updated : 2025-11-06
Read more

Chapter 16 ฉันอยากได้เธอ

“อย่ามาทำบ้าๆ กับฉันนะ! ฉันไม่อยากได้!” ต่อให้โง่เง่าเต่าตุ่นขนาดไหน ใครบ้างไม่รู้ คำพูดนั้นหมายถึงอะไร เหตุการณ์น่าละอายถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่อยากลืม พยายามจะลืมแทบตาย มันกลับยิ่งฝังติดหัวใจ“ว่าไงนะ นี่กินเหล้ามาด้วยใช่มั้ย” คนโกรธตวาด หากวัดปริมาตรอารมณ์ของโรมรันในเวลานี้ ปรอทคงแตกละเอียด เพราะการใกล้ชิดทำให้ได้กลิ่นเหล้าอ่อนๆ กลิ่นนั้นเหมือนเชื้อไฟชั้นดีพุดแก้วดิ้นสุดฤทธิ์ เกิดความหวั่นหวาดต่อการคุกคามแบบไม่คาดคิดจากผู้ปกครองหนุ่ม แดดที่ไร่ร้อน หรือเขาเผลอไปติดโรคแทรกซ้อนมาจากฟาร์มวัวควาย ถึงออกอาการตกมันใส่เธอแบบนี้“ฉันบอกว่าไม่อยากได้ ไม่ต้องการอะไรจากคุณเข้มทั้งนั้น ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลย”โรมรันตาลุก กระตุกมือที่จับรวบข้อมือเล็ก ขยับตัวรวดเร็ว ร่างแกร่งกำยำนั่งบนเตียงโดยมีร่างบอบบางคว่ำตัวพาดบนตัก เพียะ!ฝ่ามือหนากระแทกกระทบบั้นท้ายงอนตึงแรงๆ พุดแก้วสะดุ้งตัวพุ่งไปข้างหน้า เจ็บแสบ น้ำตาพานจะร่วง“คุณเข้ม! โอ๊ย!”“ใครใช้ให้พูดไม่เพราะ ฉันไหน ฉันอะไร ไม่เจอหน้าไม่ทันไร ปากกล้ามากไปแล้วแม่ตัวดี”“คุณเข้มบ้า ติดเชื้อบ้ามาจากวัวควายที่ไร่รึไง ถึงตกมันแบบนี้”“ยังจะปากดี
last updateLast Updated : 2025-11-06
Read more

Chapter 17 ฉันอยากได้เธอ 2

ความอดทนของโรมรันขาดสะบั้นไปในกรุ่นกลิ่นเนื้อสาวแสนหอม “อื้อ”สาวน้อยดิ้นรนอึกอัก ตัวสั่น ใจหวามหวั่น แสบร้อนที่หน้า ทว่าความเสียวซ่านพล่านไปทั่วร่าง ร่างกายสูบฉีดเลือดแรงขึ้น จูบหนักเน้นที่กระแทกบดเคล้าอย่างเอาแต่ใจ ดูดกลืนอย่างหิวกระหายกำลังจะทำให้ขาดใจไม่... เสียงในใจกระซิบ กรีดร้องเตือน มันต้องไม่ใช่แบบนี้ เธอไม่ใช่เด็กสาวสิบแปดสิ้นคิดคนนั้นทว่า...ร่างกายกลับสั่นเทา สามัญสำนึกถูกฉุดกระชากทะยานสู่ห้วงอารมณ์ลับเร้นระหว่างชายหญิง แรงบดกระแทกแปรเปลี่ยนเป็นเรียกร้องการตอบสนอง ใจดวงน้อยพลอยเพริด หลงระเริง... สติกระเจิดกระเจิง ร่างกายอ่อนเปลี้ย...ความหวานฉ่ำที่ใจพร่ำหา เมื่อได้ดื่มด่ำกลืนกินอีกครั้ง ใจรุ่มร้อนหงุดหงิดก็พลันอ่อนยวบ จูบลงทัณฑ์เอาชนะคะคานเปลี่ยนเป็นอ่อนหวาน ปากร้อนเม้มขบ ขย้ำเคล้าคลึงกลีบปากนุ่มแผ่วพลิ้ว ขณะตวัดลิ้นโลมไล้ไซ้เลีย รวบร้อยรัดลิ้นนุ่มหวานดูดดุน กระแสความซาบซ่านกระจายไปทั่วร่าง“หวานจังพุด...” เสียงดุพร่าต่ำ จูบย้ำจนสาวน้อยหายใจหอบสะท้าน โรมรันถอนปากอ้อยอิ่ง พรมจูบไปทั่วแก้ม ลูบไล้เรียวลิ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มใส จูบพรมไปทั่วแนวกราม ใต้คาง เข้าซุกไซ้ลำคอขาวนวลพุด
last updateLast Updated : 2025-11-06
Read more

Chapter 18 ตาแก่ตัณหากลับ

“จะเอาทำเมีย”“คุณเข้ม! เลิกพูดเล่นบ้าๆ สักที พุดไม่ขำนะ”“บ้าตรงไหน ใครว่าพูดเล่น เธอโตแล้วแถมสวยขนาดนี้ ใครไม่อยากได้สิที่บ้า เอาล่ะ ฉันไม่อยากพูดพร่ำมากความ เธอเตรียมตัวกลับไร่กับฉันพรุ่งนี้ คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่ ไปหยิบผ้าเช็ดตัวมา ฉันอยากอาบน้ำแล้ว” โรมรันตัดใจผละออกจากร่างนุ่มหอม เอาเสียงดุๆ เข้าข่ม สั่งให้สาวน้อยทำตามพุดแก้วทั้งโกรธทั้งอายจนหน้าเขียวหน้าแดง ดีดตัวลุกขึ้นนั่ง อารมณ์อ่อนหวานปลิวหายไปหมดสิ้น คนบ้าอะไรพูดมาได้ไม่อายปาก เวลาเสนอให้ทำไล่ ทำตัวเงียบหายเหมือนตายจาก กลับมาเจอหน้ากันไม่ทันถึงชั่วโมง ประกาศจะเอาทำเมีย เขาต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ“บังคับกันเกินไปแล้วนะคะ พุดไม่กลับ คุณเข้มไม่มีสิทธิ์ จะทำตัวเป็นตาแก่ตัณหากลับ เลี้ยงเด็กสาวเอาไว้บำเรอกามหรือไง”“ปากเธอนี่มัน... เธออยากให้ฉันหาสิทธิ์ให้ตัวเองไหมพุด รู้ไว้ซะด้วย คราวนั้นเพราะเธอเด็กไปฉันถึงยั้งมือให้ ตอนนี้เธอโตแล้ว โตทั้งอายุโตทั้งตัว”“คุณเข้ม! หยาบคาย!”พุดแก้วแค่นร้อง หมุนตัวหนี หลบแววตาคมดุที่กวาดไปทั่วร่างราวกับจะเปลื้องเสื้อผ้าออกจากตัวเธอ มันทำให้เธอร้อนวูบวาบ ละอาย และไม่สบายใจ นี่คือตัวจริงของโรมรันหรือ
last updateLast Updated : 2025-11-06
Read more

Chapter 19 นอนด้วยกัน

ชายหนุ่มดึงเสื้อในมือเธอออกโยนไปวางบนพื้นห้องอย่างไม่ยี่หระ ดันร่างน้อยลงนอน เธอขืน เขาก็กดให้นอนลงไปจนได้“เตียงเล็กไปหน่อย นอนคืนเดียวทนได้” เขาไม่เรื่องมากเรื่องที่นอนนัก ปกติอยู่ไร่ วันที่แม่พันธุ์วัวควายจะตกลูก ต้องเฝ้า ต้องรอ บางครั้งนั่งหลับคาเก้าอี้ด้วยซ้ำ“งั้นพุดจะไปนอนที่พื้น”ใจมันสั่นหวั่นไหว แรงเต้นก็เข้าขั้นจะเป็นจังหวะร็อกอยู่รอมร่อพุดแก้วหายใจไม่ทั่วท้อง โธ่...ใครมันจะอดใจสั่นได้ ทั้งเนื้อทั้งตัวแกร่งแน่นมีแค่ผ้าขนหนูพันท่อนล่างเท่านั้น มัดเนื้อที่เสียดสีตัวเธอ แม้มันเย็นชืดเพราะเพิ่งอาบน้ำ แต่ทำให้ตัวเธอร้อนวูบวาบไปหมด สาวน้อยพูดแล้วจะดีดตัวลุก แต่ร่างอรชรของเธอกลับถูกรวบไปชิดอกกว้าง“นอน”เสียงห้าวเข้มสั่ง โรมรันเกี่ยวเอวบางยึดไว้ ขณะที่สอดอีกมือใต้ร่างนุ่ม โอบไปกอดไหล่เล็กละมุนดึงเข้าหาตัวเองพุดแก้วเงยหน้ามองหน้าคมดุอย่างหวาดๆ ตาสบกันพอดี“แต่...”โรมรันผงกศีรษะขึ้น “ถ้าไม่อยากนอนจะหากิจกรรมให้ทำ กิจกรรมแบบเข้าจังหวะ ป๊ะเท่งป๊ะ สนมั้ยพุด”“ไม่...”“งั้นก็หลับตา”โหย... แค่นี้ก็ใจสั่นจะตายอยู่แล้ว พุดแก้วบ่นในใจ แต่หลับตาปี๋ทันทีที่สิ้นเสียงสั่ง ไม่กล้าดื้อ ไม่กล้
last updateLast Updated : 2025-11-06
Read more

Chapter 20 ถูกบังคับกลับไร่

“เด็กน้อยเอ๊ย... ตัวแค่นี้ โตมาพยศเสียด้วยนะ หึหึ”มันเป็นความพยศที่ทำเขารุ่มร้อนเลยล่ะ โรมรันจูบแก้มนุ่มเบาๆ ปัดริมฝีปากลวนลามคนหลับหาความชื่นใจ เธอขยับซุกตัวเข้าหาไออุ่น เขาจึงกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น จูบปากอิ่มหนักๆถึงเวลาเมื่อไหร่ พ่อจะกอดให้ขาดใจเลย น่ารักแบบนี้โรมรันชำเลืองมองหน้างอง้ำของคนนั่งข้างๆ ตาคมพราวระยับแวบหนึ่งก่อนเลือนหายไป รถวิ่งด้วยความเร็วสม่ำเสมอออกจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่ตีห้า ตอนนี้จะห้าโมงเช้าแล้ว ยังเหลือระยะทางอีกเกินกว่าครึ่ง ไร่พฤกษ์พนาอยู่ในจังหนึ่งทางภาคอีสานของประเทศไทย การเดินทางด้วยรถยนต์ใช้เวลากว่าสิบชั่วโมง“เมื่อยมั้ย”รถกระบะสี่ประตู เบาะที่นั่งกว้างขวางสะดวกสบาย ตัวเล็กๆ อย่างพุดแก้ว นั่งได้สองคนด้วยซ้ำบนเบาะเดียว ทำไมจะนั่งไม่สบาย เธอคิดค่อนแคะ ปรายตาค้อน...“หน้าน่ะ เมื่อยมั้ย ถ้าเมื่อยก็เปลี่ยนเป็นยิ้มหรืออะไรอย่างอื่นมั่งก็ได้ เห็นหน้าบึ้งหน้างอมาตั้งแต่เช้าจนจะเป็นจวักตักแกงอยู่แล้ว” เสียงห้าวพูดเรียบเรื่อยดังมาอีกคราวนี้คนฟังสะบัดหน้าพรืด ไปมองหน้าต่างรถแทน ไม่อยากคุยกับคนหน้าไม่อาย ถามมาได้ เพราะใครล่ะที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้โรมรันเบือนหน้าไปทางกร
last updateLast Updated : 2025-11-06
Read more
PREV
123456
...
11
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status