All Chapters of วิมานสวาทจอมเถื่อน: Chapter 61 - Chapter 70

“เธอสวย ฉันไม่เถียงหรอกนะแสงเดือน แต่คนอย่างฉันช่างเลือก ไม่กินของสุ่มสี่สุ่มห้า”“ทะ...ทำไม เดือนมีอะไรที่สู้นังพุดไม่ได้”“ช่วยเอ่ยถึงเมียฉันให้มันดีๆ หน่อย พุดแก้วเป็นเจ้านายคนหนึ่งของเธอ”“ก็แค่นังเด็กใจแตกที่ยั่วคุณเข้มแบบไม่อายฟ้าดิน เสนอตัวเล่นรักได้ทุกที่แบบไม่อายผีสางเทวดา ทำไมเดือนจะต้องเคารพมันด้วย มันง่ายกับคุณเข้ม ก็คงมั่วเหลวแหลกถูกชอนไชมาเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้ว โอ๊ย! คุณเข้ม เดือนเจ็บ”แรงบีบข้อมือแน่นขึ้น แม้หน้าดุดันจะยังนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง สีหน้าโรมรันนั้นเย็นเยือกไร้อารมณ์ แต่เป็นความนิ่งเย็นที่น่าหวาดหวั่น แสงเดือนใจสั่น เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่เธอนึกกลัวเจ้านายหนุ่ม มันเป็นครั้งแรกที่เห็นเขาใช้สายตาแบบนี้กับเธอด้วย“เมียฉัน จะเป็นยังไง นั่นไม่เกี่ยวกับเธอ จำใส่หัวเอาไว้ ที่นี่ไร่พฤกษ์พนา ถ้ายังอยากทำงานที่นี่ อย่ามาทำตัวไร้ยางอายแบบนี้กับฉันอีก คนที่สวยแค่หน้าตาแบบเธอ ฉันกระเดือกไม่ลง”แล้วชายหนุ่มก็สะบัดมือออก ถอยห่าง โดยไม่สนสักนิดว่า ร่างสาวขาวผ่องจะซวนเซจนเกือบล้ม โรมรันเดินดุ่มไปทางประตู ก่อนหยุดเท้า หันกลับมามองหน้าซีดเสียของแสงเดือน“อ้อ จะบอกให้อย่าง ฉันรู้

สาวน้อยครางสั่นๆ ไฟสวาทในร่างลุกฮือได้ไม่ยาก เมื่อใจดวงน้อยมันอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกรุนแรงที่มีต่อสามีวัยฉกรรจ์ อารมณ์ก็เคลิ้มคล้อยลอยตามง่ายดาย“อยากดูดให้ติดปาก”พุดแก้วแหงนหงายใบหน้าขึ้นมองหลังคา ตาพร่า สมองเบลอจากจูบกระชากใจ สอดนิ้วเรียวขยำขยุ้มกลุ่มผมนุ่ม แอ่นอกอวบหยุ่นเสนอสามีจอมเถื่อนอย่างสิ้นอาย รับรู้ถึงเรียวลิ้นร้ายปาดปัดไปทั่วเม็ดทับทิมแต่ละข้างจนซ่านสยิว หดตัวแข็งเป็นไต ลิ้นร้อนชื้นป่ายปัดเลียไล้ ดูดรั้งกลืนกินอย่างตะกรุมตะกราม แรงดูดปั๊มเป็นจังหวะถี่ พร้อมกดบั้นท้ายกลมกลึงลง จับให้หน้าขาอ่อนนุ่มเสียดสีบนหน้าขาแกร่ง“คุณเข้ม...”เมียสาวแทบพร่ำเพ้อ เคลื่อนมือแตะต้องบีบนวดกล้ามเนื้อไหล่และบ่ากว้างอย่างหลงละเมอ สัมผัสความแน่นแกร่งกำยำที่เปล่าเปลือยเร้าใจ เร้าอารมณ์รุ่มร้อนในกายนุ่มหอม ตัวเขาร้อน รุมร้อนเพราะไฟสวาทกำลังสุมร่างไม่ต่างจากเธอ พุดแก้วรับรู้ถึงสัดส่วนนั้นเหยียดขยายดุนดันใต้บั้นท้ายโรมรันถึงกับขย้ำปากดูดรัดแรงๆ ยามมือเล็กเลื่อนลูบเนื้อตัวเขา มันทำให้เลือดลมความหนุ่มแน่นกระพือพัดดุจพายุบุแคมกำลังเคลื่อนที่ไปทั่วร่างร้อนฉ่า สุดปรารถนาคือการแทรกสอดฝากฝังตัวตนรวดร้าวใ

หนุ่มหล่อเจ้าของไร่พฤกษ์พนาสั่นเทิ้มอยู่พักหนึ่งก็ทิ้งกายลงนั่ง โดยที่ความเข้มแข็งนั้นแทรกลึกไม่หนีหาย วงแขนกำยำกอดรัดเมียสาวเอาไว้ ขณะแนบซบใบหน้ากับลาดไหล่ละมุนเนิ่นนาน... สติกลับมาเต็มที่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ ความเขินอายสั่งพุดแก้วให้ขยับ อ้อมแขนเขาก็รัดแน่นทันที“พอแล้วค่ะ เดี๋ยวมีคนมา”ไม่น่าเชื่อเหลือเกินว่า เธอจะยอมเล่นรักไปกับเขาได้แบบไม่เลือกสถานที่โรมรันพลิกข้อมือดูนาฬิกา“เที่ยงแล้ว คนงานไปกินข้าวหมดแล้วล่ะ”“มันดูไม่ดีนะคะ แล้วที่นี่ก็...โรงเก็บฟาง”ถึงแต่งงานกันแล้ว เธอยังอายเกินกว่าจะหันไปมองหน้าสามีจอมหื่นตรงๆ“ทุกที่ ขอเพียงต้องการ มันก็เป็นวิมานได้ทั้งนั้น”“วิมานหวาดระแวงน่ะสิคนบ้า ขืนมีคนมาเจออีก พุดต้องอายตายแน่ๆ”พุดแก้วดิ้น พยายามจะลุก ทว่า การเสียดสีกลับยิ่งปลุกงูร้ายให้ผงกหัว ขยับตัว... และเป็นตัวเธอเองที่ต้องห่อปากคราง...โรมรันหัวเราะหึหึ จูบแก้มสุกปลั่งแรงๆ “เด็กอะไร ปากปฏิเสธ แต่กลับปลุกคนอื่น”“พุดเปล่าซะหน่อย”“ไม่รู้ รู้แต่ตื่นอีกแล้ว เพราะงั้น เธอต้องรับผิดชอบ ขอฉันกินให้หายอยากอีกสักรอบสองรอบ แล้วฉันจะปล่อย...”“โหย...”“ถ้าใครมันเสือกทะเล่อทะล่ามามอง ฉั

“ยินดีที่ได้รู้จักคนดังของเมืองนี้ค่ะ”“พูดเกินไปครับ การจัดงานวันนี้ราบรื่นดีนะครับท่านผู้ว่า”“ดีครับ ทุกฝ่ายให้ความร่วมมือดี ผมขอเชิญคุณเข้มไปรู้จักผู้หลักผู้ใหญ่หน่อยนะครับ พวกท่านมาจากจังหวัดอื่นๆ อยากรู้จักคุณเป็นการส่วนตัว เผื่อจะได้ติดต่อประสานงานกัน”โรมรันชำเลืองแลไปยังร่างบางของเมียสาวที่ยังจ้อกับเพื่อนชายของเธอไม่หยุด ผัวยืนหัวโด่รับแขก แทนที่เมียจะสนใจ“ได้ครับ แป๊บนะครับ เดี๋ยวลองชิมน้ำข้าวโพดจากไร่ของผมดูครับ น้ำเย็นๆ ดับร้อนได้บ้าง”“ดีเลย ข้าวโพดจากไร่คุณอร่อยมาก”พนักงานรีบหยิบใส่ถุงส่งมาให้ โรมรันบิดฝาเปิดก่อนส่งต่อให้ผู้ว่ากับลูกสาว ส่วนอีกสามขวดที่เหลือเธอขอรับไปถือไว้“หวานอร่อยจริงด้วยค่ะ นี่หวานจากข้าวโพดเลยใช่มั้ยคะเนี่ย”“ครับ ไม่มีน้ำตาลครับ เอ้อ พวกเราเดี๋ยวฉันมานะ” ใจจริงตั้งใจจะเอ่ยบอกคนเป็นเมียนั่นแหละ แต่กลัวเสียฟอร์ม“เชิญตามสบายค่ะ” พุดแก้วหันมาตอบพร้อมยิ้มหวานหยดส่งให้ แล้วหันไปหยอกล้อเล่นหัวกับเพื่อนต่อต่อมความฉุนชักกระตุก โรมรันผายมือเชิญสองพ่อลูกให้เดินออกจากหน้าร้าน ขณะที่เขามัวตอบคำถามของสาวสวยที่ซักถามถึงผลผลิตจากไร่ด้วยสีหน้าผ่อนคลาย แบบที่น้

โรมรันขบกรามกรอด มองหน้ายิ้มๆ พิมพ์ใจ ซื่อใส ไร้เดียงสานั้นแล้ว อยากหักคอจิ้มน้ำพริกรอบที่ร้อย...“พุดคิดแบบนี้มากกว่าค่ะ เพราะงั้นคุณเข้มจะมีใครสักกี่ร้อยคนก็มีไปเถอะ” ได้ยั่วโมโหเสร็จ พุดแก้วยิ้มหวานอีก ทำท่าจะเดินลงจากบ้าน“อย่าขยับ” เสียงห้าวแค่นคำราม“คะ อุ๊ย! คุณเข้ม”โรมรันรวบร่างบางรัดแน่น ตาดุกร้าว ปากเม้มเป็นเส้นตรง เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบๆ กับเมียวัยซนจอมยั่ว“ฉันก็จับได้ตัวหนึ่ง นุ่มด้วย หอมอีกต่างหาก”“คุณเข้ม เล่นบ้าๆ ปล่อยค่ะ”“คนอย่างฉัน ไม่จับเพื่อสะสมแต้ม จับแล้วชอบกินเลย ถ้าไม่พุงกาง ฉันไม่มีวันปล่อย”เสียงห้าวต่ำกระซิบข้างหู ก่อนปากได้รูปจะซุกจูบต้นคอระหง ดับอารมณ์หงุดหงิดด้วยผิวเนื้อนุ่มๆ ของคนช่างยั่วให้เขาหัวปั่น“คุณเข้ม! อย่าบ้านะ เดี๋ยวตกบันได คุณเข้ม! อุ๊ย!”พุดแก้วขนลุกซู่ เรียวลิ้นร้อนชื้นปัดป่ายลากไล้ทั่วลำคอสร้างความสยิวซ่าน เลือดลมในร่างกายเธอสูบฉีดแรง หน้าร้อนวูบๆ วาบๆ จะดิ้นก็กลัวตกบันได จะนิ่งก็กลัวใครผ่านมาเจอ เขาและเธอนัวเนียกันอยู่ตรงชานบ้านติดบันไดนั่นเองโรมรันรัดเอวบางด้วยลำแขนแกร่ง ยกคนตัวเล็กจนเท้าลอยจากพื้น ดึงตัวกลับเข้าไปข้างในตรงโซนนั่งเล