All Chapters of วิมานสวาทจอมเถื่อน: Chapter 81 - Chapter 90

พุดแก้วก็รับรู้ถึงความแข็งชันที่โป่งพองอยู่กลางร่างอีกครั้ง เธอหน้าร้อน ใจสั่น“มีแค่เธอ ว่าแต่... คราวนี้เธออยากอยู่ตรงไหน บน ล่าง ข้างซ้ายหรือข้างขวา”ตาหวานๆ ค้อน วางมือลงบนอกข้างซ้าย ตาสบตา...“ตรงนี้ค่ะ พุดอยากอยู่ข้างในนี้”โรมรันยิ้มในความช่างคิด ดึงผ้าห่มมาสะบัด ถอนตัวออกห่าง เกิดความรู้สึกอ้างว้างฉับพลันต่อร่างงาม เขารีบดึงเสื้อเธอออก ก่อนจะผ่อนกายนุ่มลงนอนหงาย“อยู่มานานแล้ว ไม่รู้หรือ”จะมีอะไรทำให้หัวใจเอิบซ่านได้มากไปกว่ายามได้ฟังถ้อยคำที่มีความหมาย แม้คนพูดไม่ได้เอ่ยออกมาด้วยเสียงนุ่มนวลชวนเคลิบเคลิ้มก็เถอะ พุดแก้วยิ้มหวาน... พลางมองเขาจัดการกับตัวเองด้วยหน้าตาสุกปลั่งโรมรันทาบทับตัวลงมา นำพาความกร้าวแกร่งซุกแทรกในนุ่มเนื้อน่าหลงใหลจนหมดสิ้นสุดเรือนกาย พร้อมกับถอนใจแรงๆ อย่างสุขล้ำลึก“คราวนี้ช้านะๆ ฉันอยากรักเธอนานๆ”อ้อมแขนเรียวสอดรับ ไม่ว่าช้า เร็ว รุนแรง หรือดุเดือดเลือดพล่านเธอก็พร้อมจะยอมรับยอมติดตามเขาไปทุกอย่าง ทุกที่ ขอเพียงโรมรันมีความสุขพุ่มทรวงอิ่มถูกอุ้งปากร้อนเริ่มต้นกลืนกินอีกครั้ง ด้วยสัมผัสละเมียด ละเลียดทุกความกรุ่นหอมนุ่มละมุน ทั้งปากและมือสากหนาค่อย

“เหลือแต่พวกเราละที่เหี่ยวแห้งเป็นข้าวโพดหน้าแล้ง เฮ้อ...” ไอ้เวกคร่ำครวญ“เราไหนวะ กูมีเมียแล้วนะไอ้เวก” โรมรันเย้าลูกน้อง แต่เป็นการเย้าที่หน้ายังดุ รกหนวดไม่สร่างซา“เราก็มี... ผม ไอ้อัด แล้วก็พี่พันไงครับคุณเข้ม เราสามคนที่ตกสถานะกำพร้าอยู่ตอนนี้”“กำพร้าอะไรของมึงไอ้เวก” ประนอมร้องถามอย่างสงสัย“ก็กำพร้าเมียไงนังน้อม ไม่รู้จักรึไง”“เฮ้ย มึงกับไอ้อัดสองคน ส่วนกูไม่ใช่โว้ย” พันแสงหัวเราะร่วน ก่อนจะหันไปทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ยใส่คนที่น่าดูมากกว่าไอ้หมึกกับแสงเดือนประนอมหันมาสบสายตานั้นเข้าพอดี ก็อายม้วนกันไปปฏิกิริยาพวกนั้น ตกอยู่ใต้สายตาเฉียบคมของเจ้าของไร่หนุ่มเช่นกันโรมรันหรี่ตา กระตุกยิ้มเมื่อพันแสงหันกลับมา“เมื่อไหร่ดีวะพัน กูเป็นเถ้าแก่ไปพูดกับลุงบัติป้าปลิวเอง”“คุณเข้ม!” พันแสงร้องเสียงหลง ขณะที่คนอายหน้าแดงจัดพุดแก้วจึงแอบบิดเนื้อสีข้างของสามีเบาๆ รู้ทั้งรู้ว่า พันแสงยังไม่อยากบอกใคร แต่โรมรันยังปากโป้งเวกกับอัดชาตาโต หมึกกับแสงเดือนที่เดินเข้ามานั่งที่แคร่ไม้ไผ่ก็มองทั้งสองเป็นตาเดียว“อุบเงียบเลยนะนังน้อม เมื่อไหร่กันล่ะนี่” แสงเดือนถามยิ้มๆ เชิงกระเซ้า“บ้าน่ะ มาถามฉ

เธอเชื่อ... พุดแก้วยิ้มหวานทั้งน้ำตา สามีหนุ่มจูบซับไปทั่วใบหน้า ก่อนจะแนบริมฝีปากจุมพิตกลีบปากนุ่มหวานละมุนที่ติดตรึงใจพุดแก้วเบียดตัวเข้ารับ ขยับอ้อมแขนโอบกอดร่างใหญ่ ไม่เคยมีวันไหนที่ไม่ไว้ใจโรมรัน เขาเป็นชีวิต เป็นจิตวิญญาณที่ขาดไม่ได้ไปเสียแล้วโรมรันพลิกผ่อนร่างบางลงบนที่นอนนุ่ม ทอดสายตามองอย่างแสนรัก ก่อนจะจูบซับไปทั่วดวงหน้า บอกรักสาวน้อยยอดดวงใจไปทั่วตัว ไฟสวาทร้อนแรงลุกพรึ่บพรั่บ...เดือนต่อมา...“คุณเข้ม”“หือ... ว่าไง”“พุดอยากกินเคเอฟซี” หญิงสาวอ้อน กอดเอวสอบอย่างอ้อนๆโรมรันวางมือจากงาน ดึงร่างบางที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะอวบอ้วนมากขึ้นสักเท่าไหร่เข้ามายืนตรงกลางระหว่างท่อนขาแข็งแกร่ง“ฉันจะบอกไอ้พันไปซื้อให้”“หูย... กว่าน้าพันจะกลับมา มันเย็นหมดไม่น่ากินแล้ว คุณเข้มพาพุดไปกินที่ห้างฯ ในเมืองหน่อยนะคะ นะนะ”“มันไกลนะพุด กว่าจะขับรถไปถึงอีก เธอยิ่งท้องไส้อยู่ด้วย”“เพิ่งได้ 2 เดือนกว่าๆ เอง นะคะพุดอยากกินจริงๆ คืนนี้เรานอนในเมืองก็ได้ถ้าคุณเข้มห่วง นะคะ คนดี๊คนดีของพุด”เมียสาวเปลี่ยนจากกอดเอวมากอดคอ ชะอ้อนหน้าทอดสายตาราวกับลูกแมว เจ้าของร่างแกร่งหรือจะทนใจแข็งนานๆ ได้ไหวโร

“หน้าหนาวอากาศมันเย็นเร็ว จะลงมาทำไมไม่หาซื้อแขนยาวสวม” เสียงดุขรึมเหมือนเดิม หากในกระแสเสียงนั้นคือความห่วงใยมือบางพนมมือกราบลงบนอกกว้าง เสียงเครืออย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกผิดอัดแน่นเต็มหัวใจ“พุดขอโทษนะคะ พุดคงเอาแต่ใจมากไปช่วงนี้” เธอไม่อยากเป็นคนเอาแต่ใจ กลัวเขาไม่รัก แต่ห้ามใจไม่ให้โกรธไม่ให้งอนไม่ได้โรมรันรวบสองมือเรียวบางมาจูบ ใช่จะโกรธพุดแก้วมากมาย อาจหงุดหงิดบ้างกับอาการแพ้ท้องของเธอ วันนี้กลับเข้าบ้านค่ำก็เพราะไปดูเขาย้ายลูกวัว“เธอท้อง ฉันเข้าใจ”“แต่พุดทำให้คุณเข้มต้องเดือดร้อน ต้องถูกมดกัด”“หนังฉันหนาน่า เรื่องขี้ปะติ๋ว ถ้าแค่นี้ทำให้เธอไม่ได้ จะดูแลเธอกับลูกได้ไง”“คุณเข้ม...”พุดแก้วดันตัวออกห่าง มองหน้าคมเข้มดุ ทว่ากับเธอแล้ว แม้เขาจะดุ แต่ดูแลเธออย่างดีมาตลอด รักและดูแลชนิดที่ว่าริ้นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมกันเลยทีเดียว ไข่ในหินยังอาย ตาคู่งามรื้นน้ำโรมรันเบี่ยงหน้าไปจูบข้างเปลือกตาทีละข้าง คลี่ยิ้มบางๆ ให้“ฉันรักเธอนะพุด”เท่านั้น น้ำอุ่นใส กลิ้งออกจากสองตาคู่งาม พุดแก้วยิ้มทั้งน้ำตา ความสุขความอบอุ่นที่หาที่ไหนไม่ได้นอกจากอ้อมกอดแสนอบอุ่นของผู้ชายดุกระด้างคนนี้“ข

เขาสั่งเสียงพร่า กระตุกกายกระทั้นกระแทกเบาๆ เมียสาวสั่นระริก หากพอเธอจะหลบหลับตาพริ้ม เขาจับเอวกิ่ว ยกขยับ ให้เธอรูดเลื่อนเคลื่อนไหวพุดแก้วอยากกรีดร้องระบายความอัดอั้นมากมายที่ปราดมาจากนุ่มเนื้อ ทว่า... มันเป็นความทรมานที่ซ่านสุข บาดแหลมให้โหยหา สองแขนโอบรอบลำคอหนา ตาจ้องสบตา มองกองไฟปรารถนาที่กำลังลุกเรืองในตาดุคม พร้อมๆ กับขยับเขยื้อนครอบครองความแกร่งกร้าวเท่าที่ใจต้องการน้ำในอ่างกระเซ็นสาดออกมาเปียกพื้น ยามที่คลื่นรักโถมถาเข้าหา หน้าขากระทบบั้นท้ายนุ่ม เมียสาวยกโหย่งกายไว้ครึ่งๆ กลืนกินเขาเพียงครึ่งเดียว ยกตัวหมุนให้ร่างกายคลึงเบียดสัมผัสกัน โรมรันคำรามเสียงพร่า หรี่ตามองความร้ายกาจของเมียรักอย่างคาดโทษ ก่อนจะเหนี่ยวต้นคอเล็กเข้ามารับปาก เบียดจูบดิบเถื่อนเข้าหาอย่างเร่าร้อนสาวน้อยตัวสั่น กระแสสวาทผลักดันให้ลิ่วล่อง เธอเริ่มโยกโยน คุมจังหวะ กระทั่งมองเห็นแสงสีรุ้งรำไร กายแกร่งก็ขยับ วางบั้นท้ายนุ่มแน่นบนพื้นอ่าง ตัวเขาแทรกกลาง ซบหน้าจูบซอกคอขาวแรงๆ เกร็งสะโพก โจนจ้วง ทะลวงทะยานสู่วิมานสีรุ้งอย่างหนักหน่วง ลึกล้ำ แม่นยำ ท่ามกลางเสียงน้ำสาดกระเซ็นคละเคล้าด้วยเสียงหายใจกระเส่ากับเสี