All Chapters of วิมานสวาทจอมเถื่อน: Chapter 71 - Chapter 80

โรมรันเดินมาหยุดตรงหน้าเมียสาว เธอเงยมองเขา เขาก้มมองสบตาเธอ วี่แววความห่วงใย ความดีใจ ทอแสงอยู่ในดวงตากลมโตชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับคางมน คลึงปลายนิ้วเบาๆ ก่อนจะตรึงไว้ แล้วก้มลงประกบปากจูบลงไปแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เจ้าของปากนุ่มละมุนชะงัก ตัวแข็งในนาทีแรก แต่นาทีถัดมาก็แย้มเผยอแยกให้ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าดื่มด่ำความหวานฉ่ำ ทั้งยังตวัดขยับเรียวลิ้นนุ่มต้อนรับอย่างเต็มใจและกระตือรือร้น จวบจนกระแสความซาบซ่านแทรกผ่านไปตามกระแสเลือดทั่วร่าง ลมหายใจหอบดัง โรมรันจึงถอนปากออก“กลับบ้านกันเถอะ”มือเล็กถูกจับ ฝ่ามือเบียดประกบเข้าหากัน ลำนิ้วสอดประสาน ไม่มีคำพูดแต่ความรู้สึกมากมายกลับเต็มแน่นในหัวใจ ชวนให้นึกถึง วันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต ฝ่ามือนี้เกาะกุมมือเธอไว้ไม่เคยปล่อยนับแต่นั้นเจ้าข้าวโพดทำเสียงในลำคอ เมื่อเจ้านายของมันออกมาอีกครั้ง“จะขี่ม้ากลับเหรอคะ”“ฮื่อ อยากไปเรื่อยๆ วันนี้ยุ่งพอแล้ว”เขาตอบขรึมๆ ยกร่างบางขึ้นไปนั่งบนหลังม้าหนุ่มก่อนเขาจะตามขึ้นไปนั่งประกบด้านหลังร่างคนตายถูกส่งให้ตำรวจ ซึ่งรับปากจะติดตามคดีต่อไป โรมรันไม่คิดหรอกว่าจะจับมือใครดมได้ง่ายๆ เขารู้เพียงแค่ว่า การที่พวกนั้

“มันไม่สะดวก เกะกะมือ” เสียงห้าวบอก ก่อนจะเริ่มสอดมือเข้าไปปลดตะขอ แต่เมื่อเมียสาวบิดตัวหนี โรมรันจัดการตลบเสื้อตัวนอกออกไปทางศีรษะเล็ก“คุณเข้ม! พุดเขินนะ”“เขินทำไม เห็นกันทุกเส้นขนแล้ว”คนตอบหน้านิ่ง เสียงดุ ปล้ำปลดเสื้อตัวน้อยโยนทิ้งไปบนพื้นจนได้พุดแก้วเอามือไขว้ปิดอกไว้ หน้าร้อนซู่ ทั้งฉุนทั้งอาย คนหน้าด้านพูดออกมาได้ไม่อายปากโรมรันหลุบตาลงมองผิวขาวผ่องในความสลัว ซ่อนประกายระยับไว้ใต้เปลือกตา เนื้อตัวสั่นๆ มันน่ากอด น่าขย้ำ“กางเกงจะถอดเองหรือให้ฉันช่วยถอด”คนบ้า ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลย พุดแก้วนึกขวาง เขินก็เขิน ฉุนก็ฉุน ปกติไม่เห็นถาม ทำไมวันนี้ต้องถามด้วยนะ แถมยังทำเหมือนแกล้งเธอซะอย่างนั้น“ไม่ถอดจะนอนแล้ว”“มันเกะกะมือ”“เอ๊ะ นี่ตัวพุดนะคะ”“ก็ตัวเธอเป็นของฉัน” โรมรันยกเอวบางขึ้น เขาลุกไปยืนข้างเตียง ถอดกางเกงเป็นตัวอย่าง ราวกับว่าพุดแก้วไม่รู้วิธีถอดเสื้อผ้าอย่างนั้น“ตาเธอ จะถอดเองหรือให้ฉันช่วยบอกมาเร็ว จะได้นอน”“มะ...ไม่ถอดไม่ได้เหรอ”“แสดงว่าให้ฉันช่วย”ชายหนุ่มสรุป ผลักร่างนุ่มลงนอน คว้าเอวกางเกงทั้งนอกใน กระตุกทีเดียวพ้นสะโพกกลมกลึง“คุณเข้ม” พุดแก้วผวาตาม จะดึงกา

สาวน้อยกระชับมือจับลำแขนที่โอบมารอบเอวด้านหน้าไว้แน่น เธอมั่นใจว่า โรมรันไม่ทำเธอตกแน่ๆ เจ้าข้าวโพดวิ่งเร็วมาก พุดแก้วไม่กลัว หากจะกลัวก็คงกลัวเป็นภาระให้ชายหนุ่มมากกว่า จึงพยายามนั่งดีๆ จับมั่นๆจากทางเรียบเลาะชายป่า ตรงขึ้นโขดเขินเนินผา เต็มไปด้วยก้อนหินใหญ่น้อย แสงแดดส่องผ่านม่านใบไม้ลงมาให้แสงสว่างรำไร ม้าหนุ่มค่อยๆ ไต่ขึ้นไปตามทางที่ลาดชันพุดแก้วไม่ถามว่าเขาจะพาไปไหน ภาพเขียนในห้องทำงาน วันที่และเวลาตรงมุมล่าง มันทำให้ใจเธอพองฟูกับตัวหนังสือเล็กๆ แต่คมชัดสาวน้อยของฉัน...มันจะแปลเป็นอะไรได้ ในเมื่อเธอไม่มีคู่แฝด รูปนั้น หน้าตาแบบนั้น มันเธอชัดๆถ้าหากโรมรันไม่มีใจจะวาดรูปเธอทำไมตั้งมากมายยอดเขาสูง เนินกว้าง สามารถมองวิวทิวทัศน์ได้ 360 องศา สร้างความตื่นตาตื่นใจ พุดแก้วลงจากหลังม้า ยืนอึ้ง ตาจับจ้องไปเบื้องหน้า ทิวเขาเรียงสลับซ้อนไล่เป็นแนวสุดลูกหูลูกตา ตรงกลางเป็นเวิ้งผาที่หนาแน่นด้วยต้นไม้ไล่ลาดเอียงลงไป สุดสิ้นตรงไหนเธอไม่รู้ เธอรู้แต่ว่า คำว่าป่าสวย มันเป็นยังไง ประเทศไทยสวยงามแบบนี้นี่เอง โรมรันแยกไปตั้งเต็นท์ใต้ร่มไม้ เสบียงทุกอย่างเตรียมพร้อมมาเสร็จสรรพ น้ำอาหารสำหรับส

“พุดอยากได้ยินจากปาก ถึงมันจะแค่ลมปาก ถ้าคุณเข้มเป็นคนพูด พุดก็พร้อมจะเชื่อค่ะ ไม่ว่าอนาคตข้างหน้า พุดอาจจะต้องเสียใจก็ตาม”พุดแก้วพูดเสียงหวาน จริงจัง ยืนยันด้วยความรักความจริงใจในดวงตาเธอเช่นกัน“ไม่มีวันนั้นหรอก เพราะฉันไม่คิดจะทำให้เธอเสียใจแน่ๆ คนที่ไหนจะทำร้ายหัวใจตัวเองได้พุดแก้ว”“บ้าจัง พูดแบบนี้ก็เป็นเหรอคะ” เขากำลังทำเธอเขิน ใจสั่น...“อ่านในเฟซบุ๊กมาเมื่อเช้า” ตอบเสียงเรียบ หน้าคมเข้มติดบึ้งตึง ฉุนที่ถูกเมียสาวแกล้งเข้าให้“คุณเข้มอะ” “หึหึ ล้อเล่นน่า ฉันพูดได้กับเธอคนเดียวเท่านั้นแหละพุด แต่อย่าให้ต้องพูดบ่อย” “แล้วถ้าพุดอยากฟังทุกวันล่ะคะ” สาวน้อยเอียงหน้าถาม แก้มสุกปลั่งจากความสุข ความเขิน...โรมรันหรี่ตา กระตุกยิ้ม พูดในสิ่งที่ทำให้เมียสาวอายม้วน ค้อนขวับตาแทบคว่ำ“งั้นฉันจะพูดทุกวันตอนที่ฉันเข้าไปอยู่ในตัวเธอ”“บ้า คนลามก”“แก่แล้ว ต้องรีบหื่น เดี๋ยวไม่มีแรง”“คุณเข้มน่ะ”โรมรันอุ้มร่างนุ่มขึ้น ยิ้มใส่ตา “ตอนนี้ฉันก็อยากหื่นแล้ว”“คุณเข้ม”ขายาวๆ ก้าวไม่กี่ก้าวก็ถึงเต็นท์ ซิปถูกรูดเปิดไว้แล้ว ชายหนุ่มมุดเข้าไปข้างในพร้อมๆ กระชับร่างนุ่มพุดแก้วไม่คิดหนี หัวใจอยู่ตรง

มือหนาสอดอ้อมมาบีบคลึงสองเต้าอวบหยุ่นทั้งสองข้าง ปากยังรุกรานปากหวานๆ ไม่ยอมห่าง เสียงหายใจหอบถี่สะท้าน ร่างกายสั่นเร่า เมื่อเมียสาวยกหยัดบั้นท้ายขึ้นลง เสียดสีนุ่มเนื้อละมุนอุ่นกับตัวตนแกร่งร้อน จนหยาดน้ำหวานใสไหลซึม ด้วยความซ่านเสียว สองมือบางไต่ขึ้นไปโอบรอบคอสามี ขณะที่แหงนเงยใบหน้ารับจูบแนบนัว พัวพัน“มีลูกกับฉัน”เสียงห้าวแตกต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก มือสากหนาเลื่อนลูบเน้นนวดลงมาตามหน้าท้อง สีข้างละมุน ก่อนทาบกดความแกร่งร้อนให้แนบชิดติดนวลนาง ขยับบั้นท้ายโลมเร่ง ปลุกกระตุ้นไฟรักในกายเขาและเธอให้ลุกโหมรุนแรงและแล้ว ความเข้มแข็งก็ถูกแทรกสอดเต็มเติม พุดแก้วอุทานกับการพุ่งทะยานเข้าแนบชิด นุ่มเนื้ออบอุ่นปริเปล่ง ยืดขยาย ทั้งแน่นตึงจนเสียดซ่านไปทั้งช่อดอกไม้งามปลายนิ้วแข็งแกร่ง ลูบโลมลงไล้ที่เกสรละมุนเบาๆ ปลอบประโลมเมียสาวที่สั่นเร่า ครางแผ่วอยู่แนบอก เขาจูบลำคอขาวหนัก บดปลายนิ้วรัวใส่เกสรดอกไม้ พร้อมขยับสะโพกเนิบนาบ ร่างบางก็ยิ่งเกร็งสั่น ส่งเสียงครวญครางสะท้าน และยกเรือนร่างขึ้นลง เพื่อเริ่มต้นครอบครองความแกร่งร้อนแบบที่ถูกพร่ำสอนมาทุกเมื่อเชื่อวัน“อืม...”โรมรันครางลึก ถูกใจ ปล่อยให้เ