All Chapters of Pampered Wife of the Secret CEO: Chapter 101 - Chapter 110

FERON'S POV“Feron… I… Don't pamper me too much. It's not healthy for me to become dependant to you and—”Hinila ko siya palapit sa akin at niyakap. Hindi ko alam kung anong rason o sino ang dahilan kung bakit siya nagkakaganito. Pero kung ano o sino pa ‘yon, malaman ko lang kung anong ginawa o sinabi niya kay Lucy ay sisiguraduhin kong hindi na ulit siya makakalapit kay Lucy.“Let me, Lucy,” bulong ko, dahil sa ngayon ay ‘yon lang muna ang maibibigay ko. Ang i-spoil siya sa mga bagay na kaya kong gawin at ibigay. “Hindi naman ako mawawala o aalis sa tabi mo para matakot kang masanay sa mga bagay na ginagawa ko,” dagdag ko pa at hinaplos ang likuran niya.Hindi siya kumibo. Isiniksik lang niya ang mukha niya sa dibdib ko at yumakap nang mahigpit sa akin.I don't want to leave. I want to stay here with her.“Let's go to the bathroom now,” bulong ko at agad siyang binuhat para hindi na siya makatanggi pa.I did all the work. I made sure the water was warm enough to ease all the tension

LUCY'S POVKahit anong pilit kong ikalma ang sarili ko ay ayaw tumigil nang panginginig ng buo kong katawan.Alam ko namang hindi malinaw kung anong mayroon kami ni Feron, pero sapat na ang bagay na ginagawa niya sa akin para malaman kong higit pa sa pagpapanggap ang mayro'n kami.Muli akong suminghap nang malalim na paghinga. Para na akong nalulunod. Ang hirap huminga. Parang may mabigat na bagay na nakabara sa aking dibdib na kahit anong gawin ko ay hindi ko iyon maalis. Kahit yata hampasin ko ng ilang beses ang dibdib ko ay hindi mawawala ang harang doon.“Lucy? Anong ginagawa mo rito? Bakit gising ka pa?” Kita ko ang gulat sa mga mata ni Feron nang makita niya akong nakaupo pa rin sa sofa sa sala.Para saan ba ang reaksyon niya?Nagulat ba siya dahil gising ako o nagulat siya dahil baka mahuli ko ang ginawa niyang kagaguhan sa likod ko?Hindi ako kumibo, nanatili lang akong nakaupo sa sofa at hindi siya tinitingnan. Pakiramdam ko ay nahihilo ako at nasusuka sa nangyayari.Gusto ko

LUCY'S POV“Hindi pa ba halata kung ano ang ibig kong sabihin, Feron?” Tiningnan ko siya. “Hindi mo ba talaga alam kung bakit nagkakaganito ako? Feron, iniwan mo akong mag-isa para makipagkita ka sa ibang babae. Sa tingin mo, anong mararamdaman ko matapos kong malaman ‘yon?”“Lucy, I…” Bumuka ang bibig niya pero walang lumabas doong karugtong. Umiling siya na para bang nawala lahat ng dapat niyang sabihin. “I don't know. Tell me, because I don't know.”Namamahangha ko siyang tiningnan. Talagang gusto niyang sa bibig ko pa mismo manggaling kung paano niya ako napaikot sa mga palad niya.“Fine!” matapang kong sabi at tumayo para makawala sa kaniya. “I will tell you why I'm acting like this, Feron!” Dinuro ko siya ng may ngisi sa labi, pero alam kong pilit lang ‘yon at nagmumukha lang akong tanga.Huminga ako nang malalim. Walang silbi kung itatago ko pa ito at patatagalin.“Nagagalit ako dahil pareho lang kayo ni Andrew. Hinayaan niyo akong mahulog sa inyo pagkatapos ay ano? May iba kay

LUCY'S POV“You are right. I am the head of the Venile family. I am the mighty, George Venile, and I'm here to give my condolences to your family,” wika niya ngunit walang kahit anong bahid ng lungkot o pagsisisi sa mukha niya.Pumikit pa siya at kunwaring nagdasal para sa ikakapayapa ng kaluluwa ni papa. Mariin kong kinagat ang ibaba kong labi para pigilan ang aking sariling murahin siya.Hanggang sa pagkamatay ni papa ay binabastos pa rin siya ng lalaking ‘to. Hindi ba talaga niya kayang ipagpaliban ang araw na ‘to sa mga gusto niyang gawin? Kamamatay lang ni papa, pero ito siya!“Umalis ka na rito! Hindi namin kailangan ng pakikiramay mo. Demonyo ka!” sigaw ko sa kaniya. “Hindi ka tao, walang.hiya ka! Ang kapal ng mukha mong pumunta rito at bastusin si papa kahit patay na siya! Hindi niya kailangan ng mga dasal mong walang laman! Umalis ka rito!”Sa halip na pakinggan ang sinasabi ko at umalis ay mas lalo pa siyang humakbang palapit sa nakaratay na katawan ni papa.“Kawawang Leandr

LUCY'S POV“Condolences, Lucy.” Tinapik ako ni Mr. Torres sa balikat at malungkot akong tiningnan.Nanginginig ang labi kong tumango at binaling naman ang tingin ko kay Mr. Harley.“Mr. Harley… I'm sorry—”“Shh… Huwag muna nating pag-usapan ang tungkol sa pera. Hindi ko akalaing aabot sa ganito ang sitwasyon.”Muling nagpatakan ang mga luhang nangingilid sa mga mata ko.“Hayaan mo muna ang sarili mong mag focus dito, Lucy. Mahirap para sa inyo ang nangyari, pero pasensya na at hanggang dito lang ang p'wede naming gawin. Ayaw naming madamay,” makahulugang sabi ni Mr. Cruz sa gilid.Tumango ako nang marahan. Naiintindihan ko namang hindi niya kami p'wedeng tulungang makuha ang hustisya para kay papa.At tulad ng sabi ni George Venile, wala kaming makikitang kahit anong koneksyon ng pagkamatay ni papa sa kaniya.Kahit anong pilit ko sa mga pulis na paulit-ulit imbestigahan ang kaso ay walang lumalabas na konektado siya sa nangyari, na para bang labas talaga siya sa nangyari kay papa.“Ma