All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เห็นผี: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 61 ผู้ชายขี้หึง        ว่านเฟยเฟิ่งกลับมายังห้องของตนเองพร้อมกับบัวลอยน้ำขิงที่ทำเผื่อซีจื่อหานด้วย ถ้วยนี้คือบัวลอยที่ปั้นเป็นรูปดอกไม้น่ารักขัดกับหน้าตาคนรับอยู่บ้าง แต่เฟยเฟิ่งไม่สนใจเพราะเธอเป็นคนอยากปั้นดอกไม้ “พร้อมคุยรึยังคะ” เฟยเฟิ่งถือถ้วยมายื่นให้สามี “ไม่พร้อม” จื่อหานที่แม้จะโกรธอยู่ก็รับถ้วยนั้นมาเพราะกลัวว่าเฟยเฟิ่งจะถือนานจนร้อนมือ “ยังไงก็ต้องคุยแล้วค่ะ อีกเดี๋ยวก็ต้องเข้านอนแล้ว พรุ่งนี้เราต้องไปซื้อของเยอะเลยค่ะ อาหญิงจะพาฉันไปตัดชุดเพิ่มหลายชุดหน่อย ไปเดินเที่ยวชมเมืองก็ต้องทำ จากนั้นย่อมต้องไปร้านถ่ายรูปเปิดใหม่ในเมือง เราไม่เคยมีรูปคู่กันเลยนะคะ แล้วก็ต้องพาหนิงหลงไปพักสมอง  

บทที่ 63 มีอะไรไม่คุ้มกัน“คุณหนูว่านผู้สูงส่ง…มาอยู่ในที่ห่างไกลแบบนี้ได้ยังไงกันครับ” “จะได้ห่างจากกลิ่นสาบคนบ้านจานมั้งคะ” ว่านเฟยเฟิ่งหันไปสวนกลับทันทีโดยไม่ยั้งปาก แม้อีกฝ่ายจะเป็นรุ่นลุงก็ไม่ได้รู้สึกเกรงใจ “นังเด็กบ้า สามหาวฉันเป็นพี่ชายแม่เลี้ยงเธอ มีศักดิ์เป็นลุงเธอ เคารพกันบ้างสิ” จานปาต้งวางท่าใหญ่โต เพราะที่นี่ไม่ใช่บ้านสกุลว่าน และเขามีลูกน้องมาด้วย แค่เด็กผู้หญิงตัวคนเดียวเขาไม่มีทางหวาดกลัว “อ๋อ พอดีไม่นับญาติกับพวกเมียน้อยน่ะค่ะ รังเกียจ ฉันกลัวความโสมมจะติดเท้า แต่ถ้าจะพูดเรื่องรุ่น เรื่องความเคารพหันไปถามผู้ใหญ่ในนี้ได้เลยนะคะว่าฉันสามหาวไหม”  “คอยดูเถอะว่าวันนี้ฉันจะเอาเ

บทที่ 65 คุณหนูอวี้หายไป        แผลของจื่อหานที่อุตส่าห์ปลุกหมอขึ้นมาตรวจดูที่แท้แล้วก็ไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วง เพียงแค่แผลถลอกใหญ่ไปสักหน่อย แต่จุดที่แผลลึกนั้น มีให้ต้องเย็บเพียงแค่สองเข็ม นั่นออกจะน้อยเสียด้วยซ้ำเมื่อเทียบกับตอนที่เฟยเฟิ่งตกต้นมะม่วงยามเป็นรสา “บอกแล้วว่าแค่นี้ไม่ต้องมาหาหมอ” จื่อหานบ่นออกมาเมื่อต้องควักเงินจ่ายค่ารักษาไปถึงยี่สิบหยวน “จะประหยัดก็ให้มันสมเหตุสมผลหน่อยเถอะค่ะ มาหาหมอถูกต้องแล้ว อย่าให้โมโหเพิ่มได้ไหม”          เฟยเฟิ่งที่ยังงอนเดินนำออกไปก่อนตั้งใจจะเดินอ้อมให้ตอนขากลับไม่ต้องไปผ่านบ้านอวี้ แต่จื่อหานที่อยากรีบกลับบ้านดึงให้เฟยเฟิ่งเดินไปทางที่ใกล้กว่า 

บทที่ 67 เผา       ว่านเฟยเฟิ่งนั่งดูข้าวเปลือกที่ถูกบรรจุใส่กระสอบอย่างดีทยอยถูกลำเลียงไปเก็บอยู่ในโรงเก็บผลผลิตก็รู้สึกภูมิใจไม่น้อย เพราะข้าวที่จะได้แบ่งกลับมานั้นมากมายเหลือเกิน “ข้าวหลายกระสอบมากเลยจริงๆ” ท่าทางกระโดดดีใจของเฟยเฟิ่งเรียกเสียงหัวเราะจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี “ถ้าคิดไม่ผิดข้าวพอส่งทางการสามปีเชียวไม่แปลกที่สหายว่านจะดีใจขนาดนี้” “จริงเหรอคะ พี่จื่อหานเก่งจริง” เฟยเฟิ่งที่ได้ยินเช่นนั้นรีบหันไปชมสามีที่ยืนอย่างผ่าเผยเพราะถูกยกยอมาทั้งวัน “ไว้รอสีข้าวแล้ว เราค่อยย้ายส่วนของเรากลับไปที่บ้าน ถ้าเอาไปตอนนี้คงไม่มีที่ไว้” ซีจื่อหานอธิบายหลังจากจำหน้าคนที่มา

บทที่ 69 ตามทุกฝีก้าว       ว่านเฟยเฟิ่งหยุดการไปขายของชั่วคราว แต่ก็ยังหางานให้ปาเยว่ทำ เพื่อไม่ให้รายได้ของแม่เลี้ยงเดี่ยวคนนี้มีปัญหาตามสถานการณ์เดือดร้อนของบ้านตัวเองไปด้วย อาหารการกินในช่วงซ่อมบ้านจึงเป็นปาเยว่ที่นำมาส่งทุกมื้อ        คนว่างงานอย่างคุณหนูว่านจึงคิดว่าควรใช้ช่วงเวลานี้ตามจับผิดคนบ้านอัน ถ้ากฎหมายทำอะไรพวกเขาไม่ได้ เธอก็จะคอยตามทุกฝีก้าว แล้วค่อยหาเรื่องเดือดร้อนไปให้ทีหลัง         แผงผักป้าจูเหมยมีเฟยเฟิ่งนั่งเฝ้าทางเข้าตรอกเล็กที่เธอเคยเห็นว่าแม่สามีเคยเข้าไปกับคนบ้านนั้น หากว่าพวกเขามาเมื่อไหร่เฟยเฟิ่งก็จะตามติดเป็นปลิงไปด้วยทันที “คอยดูเถอะนะป้า ถ้าฉันหาเรื่องอะไรมันได้ ฉันจะเอาให้ถึง