All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เห็นผี: Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 81 ใครต่างก็มีอาชีพสำรอง       แดดยามสายส่องลงมาที่ลานบ้าน เสียงฟืนแตกดังเปรี๊ยะ จากเตาดินกลมๆ ที่ตั้งอยู่กลางลาน กลิ่นไผ่เผาโชยคลุ้งจนแสบจมูก ว่านเฟยเฟิ่งเอาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมาปัดควันพลางหัวเราะ“โอ๊ย กลิ่นแรงจริงๆ พี่เข่อซิน แบบนี้ต้องใส่หน้ากากไหมเนี่ย”       จางเข่อซินที่กำลังใช้ไม้คนของในหม้อเหล็กหันมายิ้ม “ไม่ต้องหรอกเฟยเฟิ่ง ทำไปสักพักก็ชินเองแหละ น้ำมันไผ่แท้ๆ มันต้องได้กลิ่นแรงแบบนี้ ถึงจะเก็บได้นานและกลบกลิ่นของน้ำมันหมูได้”       เฟยเฟิ่งยืนมองหม้อที่ควันลอยขึ้นไม่ขาดตาอย่างตื่นเต้น เธอไม่เคยเห็นของแบบนี้มาก่อนเลย การทำน้ำมันไผ่แบบดั้งเดิมน่าสนใจมากสำหรับสาวยุคใหม่ “ฉันว่ามันน่าสนุกดีนะคะ กลิ่นแร

บทที่ 83 ฝากขายสรุป       ว่านเฟยเฟิ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้หินอ่อนของมิติตัวเดิม คืนนี้ก็เหมือนกันกับทุกคืน สองสามีภรรยาบ้านซีเข้ามาอยู่ในมิติ จื่อหานเข้ามาเพื่อขุดสมุนไพรออกไปขาย และร่างแบบจัดสวนเพื่อให้มิติสวยงามขึ้นเป็นคำขอบคุณ“เฟยเฟย ทำอะไรอยู่น่ะ เห็นนั่งเขียนแบบนั้นมาตั้งนานแล้ว” ซีจื่อหานตะโกนถาม“ทำสรุปกับแบบฝึกหัดให้ฮวาจูอยู่ ใกล้สอบเต็มทีแล้วค่ะ เฟยเฟยอยากให้เธอติดมหาลัยดีๆ จะได้ไม่น้อยหน้าคุณชายสู่”       เสียงปากกาขูดไปบนกระดาษ และกลิ่นหมึกจางๆ ลอยคลุ้งในอากาศ ด้านข้างคือกองหนังสือหนาเตอะที่เธอรวบรวมไว้อ่าน นับว่าเป็นสมบัติชิ้นสำคัญหากต้องการกลับไปเรียน เกือบทั้งหมดคือหนังสือเฉลยข้อสอบเกาเข่าเรียงปี 

บทที่ 85 นักเรียนที่มีสามี       เช้าวันถัดมา ลมอุ่นพัดผ่านสนามหญ้าหน้าโรงเรียนประถมแห่งนั้น กลิ่นหญ้าเปียกน้ำค้างยังลอยอยู่ในอากาศ ว่านเฟยเฟิ่งเดินจูงมือเด็กสองคนหลังจอดจักรยานเรียบร้อยแล้ว เข้ามาส่งที่หน้าอาคารเรียน เด็กทั้งคู่โค้งลาแล้ววิ่งตรงเข้าไปหากลุ่มเพื่อน ครูใหญ่ฟ่งซึ่งกำลังยืนคุยกับครูประจำชั้นเหลือบมาเห็นเข้า จึงส่งเสียงเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“คุณว่าน รบกวนมาคุยกันหน่อยสิ”“มีเรื่องอะไรหรือคะครูใหญ่ ตอนเย็นฉันมาสอนแน่ค่ะ ไม่ต้องกังวล” เฟยเฟิ่งพยักหน้ารับไม่คิดอะไรมาก ก่อนเดินเข้าไปใกล้ครูใหญ่        ครูใหญ่ฟ่งยิ้ม พลางกวักมือให้เดินมานั่งตรงม้านั่งใต้ต้นใหญ่ข้างอาคาร “ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่จะพูดเรื่องดีๆ สักหน่อย”

บทที่ 87 ผลสอบของฮวาจู       เช้าวันนั้นท้องฟ้าโปร่ง แต่จิตใจของผู้คนในสนามหญ้าของโรงเรียนกลับร้อนรุ่มอย่างไม่น่าประหลาด ป้ายกระดานถูกดึงมาตั้งไว้หน้าอาคารเรียนใหญ่ ทุกคนที่มีลูกหลานเพิ่งสอบเกาเข่าผ่านไป ต่างก็แห่กันมารวมอยู่ที่นี่อย่างตื่นเต้น เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงลุ้นของผู้ปกครองปะปนกันจนบรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก       ว่านเฟยเฟิ่งยืนอยู่ข้างซีจื่อหาน มือเธอกำชายเสื้อสามีไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เด็กทั้งสองคนซีจื่อซวานและซีซูลี่ก็วิ่งไปมาบนสนามหญ้า รอฟังผลสอบขอลูกพี่ลูกน้องตนด้วย ในมือถือขนมปังกินไปด้วยอย่างเอร็ดอร่อย ข้าง ๆ กันนั้นคือครอบครัวของพี่ชายจื่อหาน ซีผ่าเจีย กับภรรยา ซูหนิงฮวา พร้อมลูกทั้งสาม ซีสื่อข่าย ซีฮวาจู และซีต่งจิ่งก็มากันครบถ้วน“คนเยอะมากเลยค่ะ” เฟยเฟิ่งพูดพลางหันไปมองแถวของผู้ปกครองท

บทที่ 89 จะเอาถึงชีวิต       อันซูเจินที่แม้จะเป็นห่วงหลานอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อเห็นความโหดร้ายของพวกนักเลงคุมบ่อนก็ยังไม่กล้าปรากฏตัวออกไป ได้แต่ยืนอยู่นอกประตูดูสถานการณ์“พวกฉันเป็นหนี้แค่ไม่กี่ตาทำไมต้องลากมาให้อับอายกันขนาดนี้ด้วยครับ” เหยียนเค่อ“ไม่กี่ตา” นายใหญ่ของบ่อนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ตรงมุมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นเฉียบ “หนี้สะสมของแกสองคนมันหลายรอบแล้ว ยอดเก่าก็ยังไม่ได้ชำระ ข้าวเปลือกที่บอกว่าเอามาจ่ายนั่น ก็มากู้ไปใหม่ เงินค่าจ้างเผาบ้านคนก็เสียไปหมด ไม่ได้ใช้หนี้สักหยวนเดียว”“หมายความว่ายังไง” ซูเจินลุกพรึ่บเปิดประตูเข้าไปเอาคำตอบ จนลืมหวาดกลัว เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าที่เธอเผาบ้านลูกชายครั้งนั้น ไม่ใช่แค่ให้เด็กพวกนี้ขโมยข้าว แต่พวกมันได้ค่าจ้าง! &ld