All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เห็นผี: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 70 ฮวาจูขอความช่วยเหลือ“เฟยเฟิ่งมาส่งของแล้วเหรอ เร็วเกินไปแล้ว” “เปล่าหรอกค่ะ แค่จะมาบอกว่าบ้านฉันไฟไหม้ ถ้าช้าหน่อยอย่าปรับเงินนะคะ” “ไฟไหม้! มีใครเป็นอะไรไหมครับ” สู่มู่ไป๋ได้ยินแบบนั้นก็ตกใจ ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับคนรู้จัก “ไม่มีค่ะ โชคดีที่ฉันตื่นทันได้กลิ่นควัน” พูดจบก็พลันนึกถึงผีในบ้านที่คงไม่ได้เห็นหน้าไปอีกนาน เพราะคงต้องแบ่งพลังที่มีมาใช้ปลุกเธอไม่น้อย “โชคดีจริงๆ ของเสียหายยังไงก็หาใหม่ได้ไม่ต้องไปเสียดาย” มู่ไป๋ปลอบคนออกไปจดลงสมุดเตือนความจำไว้บอกพ่อและปู่เรื่องนี้เมื่อถึงบ้าน “นั่นไม่เท่าไหร่ค่ะ บ้า

บทที่ 72 ตกเป็นผู้ต้องสงสัย       ข่าวลือเริ่มต้นจากเสียงซุบซิบในลานบ้านของหยางจงเย่ที่ผู้คนไปรวมตัวกัน หลังพบศพของอวี้จางลี่ ทฤษฎีการตายของคุณหนูอวี้ลุกลามไปทั่วทั้งประชาคมราวกับไฟไหม้ในทุ่งหญ้าแห้ง ว่านเฟยเฟิ่งกลายเป็นชื่อที่ผู้คนเอ่ยถึงด้วยทั้งความสงสารและความหวาดกลัวในคราวเดียวกัน       คืนที่คุณหนูอวี้จางลี่หายตัวไป ทุกคนต่างรู้กันทั่วแล้วว่าเธอคุยกับเฟยเฟิ่งเป็นคนสุดท้าย อวี้ย่งจาประกาศไปทั่วว่าเฟยเฟิ่งคือคนสุดท้ายที่อยู่กับบุตรสาว และเป็นคนเดียวที่กำลังมีปัญหากันอย่างชัดเจน        หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งจางลี่และเฟยเฟิ่งก็หายตัวไปพร้อมกัน จนจื่อหานต้องให้คนในหมู่บ้านช่วยกันออกตามหาตัวภรรยา ความซับซ้อนระหว่างความสัมพันธ์นี้ มีมากขึ้นไปอีกเมื่อไม่กี่นาทีก่อนที่จะมีคนหาศพของอวี้จางลี่เ

บทที่ 74 หายไปไหนกันแน่        ซีจื่อหานเมื่อประคองเฟยเฟิ่งลงมาแล้ว เขาชวนเธอไปนั่งข้างลำธาร เพราะยังไม่ต้องการให้ต้องปะทะกับแม่ของเขาตั้งแต่กลับมา “ตัวเฟยเฟยมีแต่แผลเต็มไปหมด ผมช่วยอะไรไม่ได้เลย แม้กระทั่งการตามหาเฟยเฟยคืนนั้นก็กลายเป็นสิ่งที่ทำให้คนสงสัยเฟยเฟย”        จื่อหานลูบเบาๆ ไปบนผมนุ่มสวยของภรรยาที่หมดถึงกับสงสัยว่าถูกเขาทำร้ายมา แต่เมื่อมีคนช่วยยืนยันว่าไม่ใช่จึงได้เขาไปนั่งเฝ้าและคอยช่วยประคองก่อนจะมานั่งตกลงรายละเอียดที่บ้านท่านนายพลจ้วง “ไม่เป็นไรค่ะ พี่จื่อหานเป็นห่วงฉันนี่คะ แต่เฟยเฟยก็ยังสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คนงานคนนั้นไปหาจางลี่เจอได้ยังไง”  

บทที่ 76 เลือกเมียไม่เลือกแม่       เสียงตะโกนแหลมสูงของอันซูเจินดังลั่นออกมาจากหลังบ้าน ทันทีที่หญิงสูงวัยตื่นมาเห็นว่าลูกสะใภ้ที่ตีกันจนแตกไปหลายวันก่อนยังมาชงชาดื่มอยู่ “ฉันเลี้ยงลูกชายมาจนโตเป็นหัวหน้าครอบครัว แต่กลับต้องมาถูกผู้หญิงอย่างแกทำให้ขายหน้าทั้งหมู่บ้าน! ว่านเฟยเฟิ่ง! แกกล้าเหรอที่จะยังยืนอยู่ตรงนี้หลังจากคนทั้งประชาคมพูดกันว่าแกเป็นฆาตกร!”       ว่านเฟยเฟิ่ง ยืนนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หลังบ้าน มือที่ถือถ้วยชาสั่นระริก ดวงตากลมโตแดงช้ำจากการอดนอนทำความสะอาดจัดระเบียบบ้านในมิติหลายต่อหลายชั่วโมง “ป้าคะ ฉันอธิบายไปแล้วหลายรอบ ฉันไม่ได้ฆ่าใคร...ตำรวจก็ปล่อยตัวมาแล้ว” น้ำเสียงเธอที่พยายามรักษามารยาทไว้ดังขึ้น เพราะต่อให้ถูกใส่ร้ายแค่ไหน คนตร

บทที่ 78 ขโมยเงินเด็ก       บ้านไม้ชั้นเดียวสีครีมอ่อนของลูกชายคนเล็กบ้านซีสงบลงบ้านแล้ว หลังจากอันซูเจินขนของออกไปจนหมดโดยที่มีคนสกุลอันช่วยกันเข้าไปเก็บของ ขนาดสินค้าที่ซื้อมาขายในร้านชำหน้าบ้าน ที่เป็นเงินเฟยเฟิ่งลงทุนแท้ๆ ก็ถูกหอบหิ้วติดมือไปด้วยจนหมด        สะใภ้ว่านที่ได้ฉายาใหม่ว่าเป็นสะใภ้อกตัญญูยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่นสูดลมหายใจลึก เธอคิดว่าต่อจากนี้บ้านหลังนี้คงได้เริ่มต้นใหม่เสียที ไม่มีเสียงตำหนิ ไม่มีสายตาเหยียดหยาม ไม่มีความกลับไปกลับมาให้สับสนอีกต่อไป       ซีจื่อหานเดินออกไปตามลูก ๆ ที่ยังเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านกับจ้งหม่า “จื่อซวาน! ซูลี่! ได้เวลาเข้าบ้านแล้ว จ้งหม่ากลับบ้านด้วย แม่คงรอกินข้าวแล้วป่านนี้” เสียงทุ้มของจื่อหานดังขึ้น เด็กชายวัยเจ็ดขวบหันมาทันที ส่วน