All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่เห็นผี: Chapter 91 - Chapter 100

บทที่ 90 ใช้หนี้แทน       ไฟหลอดนีออนเพียงดวงเดียวเหนือโต๊ะพนันกะพริบถี่ แสงขาวซีดสะท้อนลงบนพื้นซีเมนต์ที่เปื้อนคราบเหล้าและขี้บุหรี่ ความเงียบในห้องอับแสงขับให้เสียงนาฬิกาผนังดังขึ้นชัดเจน ทุกจังหวะเหมือนตอกย้ำลมหายใจที่ถูกกลั้นไว้“ท่านนายพลถึงกับมาที่นี่ด้วยตนเอง คนก็ไล่ออกไปให้ทั้งหมดแล้ว ท่านมีอะไรให้พวกเรารับใช้ครับ” นายใหญ่โรงพนันที่ขาดคนหนุนหลัง เพราะเรื่องกวาดล้างการพนันชีวิตคนในหมู่บ้านผิงเหยียนลากผู้มีอำนาจที่อยู่เบื้องหลังของเขาหายไปด้วยยินดีต้อนรับนายพลผู้นี้ เพราะหวังผลจะได้คนสนับสนุน“อย่าเล่นลิ้น คนที่จับไว้อยู่ที่ไหน” จ้วงไป่ชิงตอบอย่างไม่สบอารมณ์นัก ที่เขาทนหลับตาข้างหนึ่ง เพราะของเช่นนี้ไม่ต่างอะไรจากหนอนตัดหัวไปหนึ่งไม่ใช่ว่าตาย แต่จะเกิดใหม่ขึ้นมาเป็นสองเสียมากกว่า เมื่อยังไม่มากระตุกหนวดหรือทำอะไรเกินเลย เขาย่อมปล่อยให

บทที่ 92 นับแต่นี้ไม่ใช่แม่       เสียงของอู่ม่านที่ดังฝ่าฝนฟ้ามาทำให้จ้วงไป่ชิงต้องรีบพุ่งตัวไปหาต้นเสียงนั้นอย่างรวดเร็ว เขาเปิดประตูพรวดเข้าไปแล้วก็ต้องชะงัก ภรรยาคนรองของเขานอนนิ่งอยู่บนเตียง ผิวซีดจนแทบจะมอฃทะลุไปได้ ใบหน้ามีรอยเลือดแห้งกรัง ส่วนอู่ม่านนั่งข้างเตียงร้องไห้ไม่หยุด“เกิดอะไรขึ้น!”“ฉัน ฉันเพียงออกไปส่งหมอตำแยให้กลับบ้าน ฝนตกหนักจริงๆ พอกลับเข้ามาอีกที เยว่ลี่ก็เลือดท่วมตัว ลูกของเธอ…” อู่ม่านส่งเสียงสะอื้น พร้อมยื่นห่อผ้าเล็กๆ ให้       ไป่ชิงรับมาเปิดดูเป็นทารกหญิงร่างซีดเผือด ไม่ขยับ ไม่หายใจ“เยว่ลี่ อู่ม่าน ทำไม มันเกิดอะไรขึ้น” เสียงของเขาสั่น น้ำตาไหลลงแก้ม

บทที่ 94 ซูเจีย       แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดเฉียงเข้ามาในบ้านอัน ผ่านผ้าม่านที่ขาดรุ่ยจนเป็นช่องเล็กๆ ฝุ่นผงลอยคลุ้งในอากาศ กลิ่นยาและกลิ่นคาวเลือดยังคลุ้งจากร่างหญิงชราที่นอนนิ่งอยู่บนเสื่อผืนเก่า ซีจื่อหานก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้เก่าแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน แต่ในหัวกลับอื้ออึงไปหมด      เขาไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี ไม่รู้ว่าควรมองคนบนเสื่ออย่างไร คนที่เลี้ยงเขามาตลอดชีวิต แต่กลับไม่ใช่แม่แท้ๆ ที่ให้กำเนิด เขายังจำได้ดีถึงตอนเด็ก วันที่อันซูเจินหุงข้าวให้กินตอนฝนตก เสียงตะหลิวกระทบหม้อกับเสียงด่าอันแสบหูของเธอที่เคลือบความห่วงใยไว้เสมอ ทุกภาพย้อนกลับมาพร้อมกัน และยิ่งทำให้เขาเจ็บ“จื่อหานมาแล้วเหรอ อยากได้คำตอบล่ะสิ” เสียงแหบพร่าดังขึ้นในห้องเงียบ   &n

บทที่ 96 น้าเฟิ่งโกรธอะไรพ่อ“อยากไปโรงเรียนแล้ว ทำยังไงดีพี่จื่อซวาน” ซูลี่ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะหนังสือหันไปหาพี่ชายด้วยแววตาเป็นกังวล “ไม่ต้องทำอะไร ตอนนี้พวกเราอยู่เฉยกันไปก่อน ถ้าเราเป็นเด็กดีพ่อกับน้าเฟิ่งอาจจะกลับมาเป็นปกติก็ได้” จื่อซวานเอ่ยออกมาเช่นนั้น แต่เขาเองก็ไม่ได้แน่ใจนัก “เข้าใจแล้วค่ะ” เด็กหญิงลงจากเก้าอี้ไปแอบแง้มประตูห้องสังเกตพ่อและน้าเฟิ่ง เพราะอยากรู้ว่าเวลาที่ตนและพี่ชายไม่อยู่ ทั้งสองจะยินยอมพูดคุยกันหรือไม่        ทว่าสิ่งที่ได้เห็นคือแดดบ่ายลอดช่องแสงในครัวหลังบ้าน มีฉากหลังเป็นผักสดเขียวสวยงามสู้แสง เสียงรอบข้างคือเสียงจักจั่นร้องแข่งกับเสียงลมพัดไล่ยอดหญ้าให้โอนเอนไปตามแรง พุ่มไม้ริมทางแต่งแต้มด้วยดอกสีเหลืองและชมพูที่น้าเฟิ

บทที่ 98 จงใจแปลผิด       เช้าวันนั้น ตลาดประชาคมคลาคล่ำไปด้วยเสียงพูดคุยและกลิ่นหอมของอาหารคละคลุ้ง ว่านเฟยเฟิ่งยืนอยู่หลังรถเข็นของตน มองเพื่อนจัดวาง มือจัดเรียงรายการอาหารคาวสามอย่างของวัน ข้าวหมูตุ๋น ข้าวผัดมันกุ้ง และไก่ต้มสมุนไพร ส่วนของหวานอีกสามอย่างคือขนมชั้น ข้าวเหนียวมะม่วง และบัวลอยน้ำขิง ปิดท้ายด้วยของว่างสองอย่าง คือมันเผาอบเนยกับเกี๊ยวทอดสีเหลืองทองที่เพิ่งยกจากกระทะข้างถรถเข็น“วันนี้ไม่มีอาหารเผ็ดเลย ฉันไม่ค่อยมีสมาธิ เธอก็ไม่เตือนกันเลยนะ” เฟยเฟิ่งหันไปหาปาเยว่       แดดยามเช้าตกกระทบลงบนแก้มของเฟยเฟิ่งเป็นเงาสวยงาม ซ่งปาเยว่เพื่อนสาวที่มาช่วยขาย ยืนยิ้มร่าอยู่หน้าแผงในฐานะคนรับหน้าที่พูดกับลูกค้า “ฉันเลยเอาพริกมาแถมลูกค้านี่ไงเล่า เฟยเฟิ่ง เธอนั่งพักเหอะ เดี๋