Semua Bab พันธนาการรักนายเวฆา: Bab 61 - Bab 70

"นั่งมองอะไรคะ"พริมาเปิดประตูเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของเวฆาที่เขาขอปลีกตัวมาสะสางงานที่ไม่ได้ทำมาสองสามวันแล้วในช่วงเวลาที่มาพักผ่อนแล้วแพ้ท้องแต่เขากลับไม่ได้อยู่ที่โต๊ะทำงานแล้ว แต่กลับไปนั่งอยู่ที่หน้าต่างกระจกบ้านใหญ่ของห้องนี้แทนแล้วทอดสายตามองไปด้านนอกโดยไม่สนใจใครแม้แต่เธอที่กำลังเดินเข้ามาจนทำให้เธอรีบเดินไปหาเขาในทันทีด้วยความสงสัยใคร่รู้"ญาติเธอมา"เวฆาหันมามองร่างบางที่กำลังเดินเข้ามาแล้วก็หันไปมองบรรดาพี่น้องของเขาที่กำลังก้าวลงจากรถต่อัวันนี้ทุกคนมากันครบราวกับมีใครแจกการ์ดเชิญพวกมันมา"นั้นมันญาติเฮียตั้งหาก"หญิงสาวชะเง้อคอยาวมองตามเขาบ้างแล้วก็ได้เห็นในสิ่งที่เขาเห็นพี่น้องร่วมครอบครัวเดียวกับเขากำลังลงจากรถโดยมีผู้หญิงที่ชื่ออลิสสาเพิ่มมาอีกหนึ่งคนและลูกแฝดของเธอไม่เห็นว่าจะมีใครเกี่ยวข้องกับเธอเลย นั้นมันญาติเขาทั้งนั้น"มีอะไรมากิน"เมื่อได้เห็นแล้วว่ามีใครมานักเขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจอีกเขาหันกลับมาสนใจหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าแทนสายตาเริ่มสำรวจเธอที่กำลังอุ้มท้องอ่อนๆ ไปทั่วทั้งเรือนร่าง"สละลอยแก้วค่ะ คุณนายศจี เอ้ย คุณแม่ท่านให้เอามาให้เฮียลองกินดู"พริ

"ลองหน่อยไหม"พริมาใช้ตะเกียบคีบชิ้นหมูสามชั้นที่ย่างเอาไว้เกรียมๆจิ้มน้ำจิ้มแล้วยื่นไปตรงหน้าชายหนุ่มเธอหวังอยากให้เขาได้กินของอร่อยที่ใครๆเขาก็ต่างชอบกินกันรวมถึงเธอด้วยและก็แก้เขินที่เขาเอาแต่นั่งมองเธอตาเขียวปั้ดอยู่นั้น คงกำลังพึงพอใจในสิ่งที่เธอกำลังทำน่าดูเลย"รีบกินจะได้เก็บ"เขาไม่แม้แต่จะมองหมูชิ้นนั้นแต่กลับจ้องเธอตาเขม่งทะลุควันที่กำลังพุ่งออกจากเตาย่างไฟฟ้าอาการพะอืดพะอมมันเหมือนกำลังจะเวียนมาอีกครั้งหนึ่งหลังจากห่างหายไปได้สองวันถ้วนดูท่าแล้วลูกคนนี้และแม่ของลูกกำลังเล่นงานเขาอย่างหนักหนาพอสมควร"จ้า"หญิงสาวทำหน้าดุๆแบบเขา พร้อมยกแขนขึ้นกอดอกแบบเขาล้อเลียนมาเฟียอย่างเขาแบบไม่มีความเกรงกลัวใดๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยกล้าทำก็เพราะการได้อยู่ใกล้ชิดกับเขาในทุกเวลาทุกวันทำให้เธอรู้ว่ามาเฟียอย่างเขาใจดีมากโดยเฉพาะกับลูกและคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียอย่างเธอ"อย่ามากวนตีน"เวฆาถลึงตาใส่พริมาราวกับไม่พอใจเมื่อถูกล้อเลียน แต่มุมปากกลับมีรอยยิ้มเล็กๆเกิดขึ้นเงียบๆไร้ใครได้เห็นอีกตามเคยแต่พริมาเธอกลับรับรู้และยิ้มหวานตอบเขากลับไปอย่ารู้ทัน"เฮียก็กินเป็นเพื่อนหนูหน่อยนะ นะ

"กูรู้ว่ามึงอยู่แถวนี้ แน่จริงออกมาสิวะ อย่าหลบเป็นหมาแบบนี้"รีบอร์นกวาดสายตามองไปรอบๆด้านล่างของตึกร้างที่เพิ่งถูกทิ้งเมื่อไม่นานมานี้ด้วยความหวาดระแวงใจของเขาเริ่มสั่นกลัวไปกับความมืดรอบตัวที่อาจจะมีลูกน้องของเวฆาซ่อนอยู่ตรงส่วนไหนก็ได้แต่เขากลับใช้ความปากดีกลบความหวาดกลัวนั้นเอาไว้"ปล่อยนะ"ร่างบางถูกโจรใจร้ายนั้นฉุดให้ลุกขึ้นยืน แล้วมันก็ใช้ร่างกายบอบบางนั้นบังหน้ามันเอาไว้เธอพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นไปจากมันให้ได้แต่ยิ่งดิ้นแรงบีบจากมือหนาที่จับอยู่บนตัวเธอก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเธอรู้สึกเหมือนกระดูกกำลังแตกไปตามแรงบีบจากมือนั้นร่างเล็กเริ่มหมดแรงจากความเจ็บปวดที่ได้รับจากที่เคยมีแรงดิ้นเริ่มหมดแรงลงเรื่อยๆ สองขาเริ่มจะยืนไม่อยู่แต่โจรใจร้ายนั้นกลับยังคงบังคับให้เธอยืนด้วยแรงมากมายมหาศาลของมัน"งั้นนางนี่มันก็ถึงเวลาต้องตาย"รีบอร์นรอแล้วรอเล่านานนับนาทีก็ยังไม่มีใครปรากฏตัวออกมาเขาเลยผลักไสให้หญิงสาวนั้นขยับตัวไปยืนริมสุดของพื้นมือหนาจับโยกร่างบางนั้นไปมาล้อเล่นกับความสูงด้านล่างของตึกยี่สิบกว่าชั้นพร้อมที่จะปล่อยมือออกทุกเมื่อเพื่อให้เธอนั้นตกลง"กรี๊ดดดด"เสียงเล็กกรีด

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นเวฆาและพริมาพร้อมด้วยลูกสาวยังคงใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพกันต่อเพื่อให้พริมาหายดีและแข็งแรงกลับมาเป็นปกติก่อนถึงจะเดินทางกลับไปที่เกาะกันและเขากับเธอพร้อมลูกน้อยก็ถูกเชิญให้มาอยู่กันที่บ้านของพ่อเลี้ยงอาทิตย์และแม่เลี้ยงศจีด้วยเหตุผลที่ว่าทุกคนในบ้านหลงพลอยชมพูจนอยากเจอหน้าทุกวันเวฆาที่อยากจะคัดค้านด้วยเขาอยากจะไปอยู่บ้านที่เป็นของเขาเองด้วยมันจะมีความเป็นส่วนตัวมากกว่านี้แต่ทุกอย่างถูกหยุดเอาไว้ด้วยพริมาเธอขอให้เขายอมทำตามพ่อกับแม่บ้างไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะขอร้องมาเฟีย เล่นเอาเธออาการแทบทรุดหนักกันเลยทีเดียว"เลิกเป็นมาเฟียซะชีวิตลูกกับเมียจะได้ไม่ลำบาก"หลังจากมื้ออาหารเช้าแบบพร้อมหน้าพร้อมตาเสร็จเรียบร้อยบรรดาสาวๆก็พากันออกไปเดินย่อยอาหารที่สวนหน้าบ้านส่วนผู้ชายสองคนของบ้านก็พากันมานั่งคุยกันต่อที่ระเบียบอาทิตย์พูดไปเรื่อยตามประสาคนแก่จนมาถึงเรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้เกี่ยวกับชีวิตของทุกคนเขารู้มาตลอดว่าลูกคนนี้ติดต่อกับพ่อที่แท้จริงและเจริญรอยตามเป็นมาเฟียเหมือนกันด้วยความเป็นพ่ออีกคนเขาอยากต่อว่า อยากให้ลูกหยุด แต่เขาไม่คิดจะพูดด้วยเห็นว่าลูกกำ

“ไม่นอนพักก่อนเหรอคะ เพิ่งจะสี่ทุ่มเองนะคะ”เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นเมื่อคนที่เพิ่งออกมาจากในห้องน้ำเดินไปแต่งตัวเพื่อจะออกไปทำงานต่อเลยทั้งที่เวลานี้เขาจะต้องเขานอนพร้อมเธอก่อนแล้วช่วงหลังเที่ยงคืนถึงจะออกไปทำงาน“ไม่”ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินออกจากห้องนอนไปโดยไม่ได้หันกลับมามองหญิงสาวเลยแม้แต่นิด“จะกินอะไรรองท้องไหมคะหนูไปเตรียมมาให้ เฮียยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ เดี๋ยวจะปวดท้องเอานะ”พริมารีบเดินตามเขาออกมา เธอจับมือหนาของเขาเอาไว้เพื่อหยุดให้เขาฟังเธอพูดเสียงหวานพูดกับเขาอย่างออดอ้อนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ถึงแม้ในใจจะกำลังหมั่นไส้ท่าทีของเขาอยู่ก็ตามไม่รู้จะงอนอะไรหนักหนากับแค่เรื่องแต่งงาน มันก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตอะไรเลยสักนิดแล้วดูเขาทำเขาราวกับว่าเธอทำเรื่องใหญ่โตจนต้องเดินหนีและไม่พูดด้วยเสียอย่างนั้น“เดี๋ยวให้ไอ้ดีนเตรียมให้”มือหนาแกะมือบางของเธอออกจากมือเขาแล้วออกเดินต่อไปยังบันไดทางลงชั้นสอง“เฮียเรื่องแต่งงานเราคุยกันใหม่ไหม”หญิงสาวตะโกนคุยกับเขาเพราะเดินตามเขาไปไม่ทันแล้วด้วยเขาก้าวขาแต่ละครั้งเท่ากับเธอต้องก้าวเดินถึงสามก้าวถ้าจะให้วิ่งไปก็ไม่ได้เพราะอ