All Chapters of พันธนาการรักนายเวฆา: Chapter 101 - Chapter 109

"อ้าส์"ร่างหนาแสนกำยำขยับกายตั้งฉากกับร่างบางที่นอนราบอยู่กับเตียงมือหนาข้างขวาจับเรียวขาข้างซ้ายของเธอแหกว้างออกไปส่วนอีกข้างที่ถนัดจับท่อนเอ็นยักษ์ที่แข็งตัวจนปวดหนึบไปทั้งลำกดเข้าไปในช่องทางคับแคบของเธอมันปิดสนิทจนเขาแทบเข้าไปไม่ได้แม้มีน้ำหล่อเลี้ยงจำนวนมากไหลออกมา"อือ เจ็บ"สิ่งแรกที่หญิงสาวที่กำลังเมามายแทบไม่ได้สติอยู่นั้นสัมผัสได้คือความเจ็บเธอกรีดร้องสุดเสียงพร้อมผลักไสร่างหนาที่อยู่บนร่างเธอให้ออกไปไม่เล่นสนุกด้วยแล้วเพราะว่ามันไม่สนุกอีกต่อไปแล้ว"อ้าส์ ซี๊ดดดด"เควินไม่ฟังคำพูดเธอแต่กลับกดดันท่อนเอ็นยักษ์จนมันเข้าไปอยู่ในตัวเธอจนมิดลำยาวของเขาความคับแคบยังไม่เคยมาก่อนของเธอโอบรัดเข้าแน่นทันทีที่ได้อยู่ภายในนั้นอาการเขาเหมือนจะขาดสองท่อนให้ได้อยู่รอมล่อ"กรี๊ด ออกไปนะ ฮืออออ"เหมือนร่างกายถูกฉีกแยกออกจากกัน หญิงสาวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสองมือบางไล่ทุบเขาพัลวันให้เขาเอาความเจ็บนั้นออกไปจากตัวเธอพร้อมหยดน้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างลงอาบแก้มขาวที่แต่งแต้มเครื่องสำอางชั้นดีเอาไว้"เราหยุดกันตอนนี้ไม่ได้แล้วยาหยี อ้าส์"ร่างหนาโน้มกายลงหาเธอแล้วเขาจูบซับน้ำตาใ

"นายเควิน"ยามสายของวันใหม่ที่ดวงตะวันเริ่มฉายแสงสีทองนานแล้วหญิงสาวยังคงนอนบิดตัวไปมาด้วยอาการไม่อยากจะตื่นอยู่บนเตียงนอนสีขาวของตัวเองที่อยู่ภายในห้องนอนส่วนตัวของคฤหาสน์หลังใหญ่แต่ทุกการขยับตัวเหมือนมีอะไรบางอย่างทับอยู่กลางลำตัวตลอดเวลาเธอรู้สึกอึดอัดเพราะเหมือนสิ่งที่ทับอยู่จะรัดเธอได้ด้วยแล้วแน่นขึ้นเรื่อยๆดวงตาหวานที่ไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มลืมขึ้นอย่างเชื่องช้าเพื่อมองหาสาเหตุแห่งความอึดอัดแล้วเธอก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของเควินที่นอนยิ้มอยู่"หมดแรงจนจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ"เควินที่นอนอยู่ข้างเธอมาตั้งแต่เมื่อคืนถึงกับหลุดขำขึ้นมาเมื่อเห็นอาการตกใจนั้นของเธอเมื่อคืนกับเรื่องบนรถคงทำเธอเหนื่อยมากจนหลับสนิททำให้ไม่รู้อะไรเลยสินะเขาเข้ามานอนด้วยตั้งแต่เมื่อคืนเห็นว่าเธอขยับมานอนกอดนึกว่ารู้ตัวเสียอีก"เข้ามาที่นี่ได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ แซมเข้ามาลากตัวนายนี่ออกไปเดี๋ยวนี้"หญิงสาวลุกขึ้นโวยวายในทันทีหลังจากสมองเริ่มประมวลผลได้เธอแทบจะโป้ไปทั้งตัวเพราะใส่เพียงแค่ชุดนอนบางๆเอาไว้"แซมลาพักร้อน"เควินยังคงนอนนิ่งอยู่ข้างๆเธอที่เดิมด้วยลูกน้องคนสนิทที่เรี

"ปล่อยนะ"มือบางเข้าคว้ามือหนาที่กำลังจะรุกล้ำเข้าไปหาอกอวบของเธอเมื่อภายในใจมันร้องเตือนว่าไม่ควรเปิดโอกาสให้เขาอีกแล้วที่ผ่านมาเธอเจ็บช้ำทั้งร่างกายและจิตใจมามากจนเกินจะรับไหวควรจะหยุดเขาเอาไว้แค่มื้ออาหารนี้เพื่อตัวเธอเอง"ทำไม"เควินหยุดการขยับของมือลงตามที่เธอห้ามเอาไว้ด้วยภายในน้ำเสียงนั้นของเธอมันมีอะไรบางอย่างสะกิดใจเขาไม่เหมือนกับทุกครั้งที่เธอพยายามจะหนีจากเงื้อมมือของเขา"ฉันไม่ชอบผู้ชาย และฉันก็เกลียดนายมากด้วย อย่ามายุ่งกับฉันอีกได้ไหม ขอร้องล่ะ"น้ำเสียงสั่นเครือถูกเปล่งออกมาจากลำคออย่างอยากลำบากน้ำตาใสๆไหลออกจากดวงตากลมสวยอย่างเชื่องช้าเธอร้องไห้ออกมาเป็นครั้งที่สองตั้งแต่ได้ใกล้ชิดกับผู้ชายคนนี้ที่มากกว่าการทำงานทั่วๆไปขอให้การเสียใจนี้เป็นครั้งสุดท้ายสำหรับเธอก็แล้วกันขอให้เขาเข้าใจและยอมปล่อยเธอไปมีชีวิตในแบบของเธอเหมือนเดิม"โซเฟีย"เควินพยายามจะยกมือขึ้นกอดร่างบางที่กำลังร้องไห้เขาอยากปลอบเธอด้วยเรื่องที่เธอกำลังเสียใจเพราะเขาเองที่เป็นสาเหตุในเรื่องนั้น"เอามือออกไปสิ"โซเฟียตวาดใส่เขาทั้งน้ำตาเมื่อมืออันน่าขยะแขยงของเขายังไม่ยอมไปให้พ้นจากตัวเธอ"ขอโทษ"

"เธอพร้อมเมื่อไหร่เราค่อยจัดงานแต่งงาน"เควินเห็นว่าเธอยังช็อกกับเรื่องที่ได้ยินอยู่ เขาเลยยอมถอยให้กับเธอเธออาจจะต้องการเวลาในการปรับตัว เพราะเรื่องนี้มันก็ดูกะทันหันมากพอสมควรขนาดเขาเองที่เป็นฝ่ายยินยอมตั้งแต่แรกยังต้องปรับตัวตั้งหลายอย่างปรับแม้กระทั่งยอมเปิดบ้านที่ซึ่งเป็นสถานที่ส่วนตัวที่สุดให้เธอเดินเข้ามาเป็นคนแรก"ฉันไม่แต่ง มันจะไม่มีงานแต่งอะไรทั้งนั้น"โซเฟียหันไปแหวใส่เขาที่นั่งกอดเธออยู่เสียงดังลั่นเมื่อสติกลับคืนมาจะไม่มีงานแต่งงานอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น แม้ว่าพ่อของเธอจะรู้เรื่องแล้วก็ตามเธอจะค้านผู้เป็นพ่อหัวชนฝา เพราะถึงเธอจะรักผู้ชายเธอก็ไม่มีวันยอมแต่งกับเควินแน่นอนเขามันเจ้าสำราญผู้หญิงเยอะเกินกว่าที่ผู้หญิงคนไหนจะรับได้"งั้นก็อยู่ด้วยกันเลย ไม่ต้องแต่งมัน"เมื่อเธอไม่อยากแต่งเขาก็ไม่บังคับให้เสียเวลาก็อยู่กันไปแบบนี้เลย ดีเสียอีกเขาจะได้อยู่กับเธอเร็วขึ้น ไม่ต้องรอเวลาที่เหมาะสมอะไรอีก"ฉันไม่แต่งและไม่อยู่ก่อนแต่งอะไรทั้งนั้น"ร่างบางลุกออกจากตักหนาของเขาที่เธอปฏิเสธไม่ได้ว่ามันอบอุ่นเกินบรรยายมากๆเธอเอื้อมไปหยิบหมอนอิงใบใหญ่แล้วเข้าไปใช้หมอนฟาดใบหน้าเขาเต็

"ที่รักลุกขึ้นมาทำอะไรแต่เช้าครับ"เควินเดินตามภรรยาคนสวยของเขาที่แอบไปจดทะเบียนสมรสเอาไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่วันแรกๆ ที่ปราบเธออยู่หมัดเข้ามาภายในห้องครัวเขาเดินเข้าไปกอดเธอจากด้านหลังแล้วหอมแก้มเธอซ้ายทีขวาทีด้วยความคิดถึงด้วยเขานอนตื่นสายเพราะทำงานกลับมาเกือบสว่างแล้วเลยทำให้ไม่เจอกับเธอยามที่ลืมตาตื่นขึ้นมาความคิดถึงมันก็เลยก่อเกิดจนเขาอดใจไม่ไหวประเคนหอมใส่เธอไม่หยุดอยู่แบบนี้"ให้นอนตื่นสายทุกวันมันน่าเบื่อจะตายไป หนูเลยลองลุกขึ้นมาทำอาหารเช้า"โซเฟียที่กำลังหั่นผักเตรียมทำอาหารเช้าง่ายๆ ให้กับเขาอยู่ถึงกับต้องหยุดมือลงเพราะถ้ายังขืนหั่นอะไรต่อมีดคงได้บาดมือกันพอดีพร้อมกับมีรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าด้วยปฏิเสธไม่ได้เลยว่าชอบให้เขาทำแบบนี้มันทำให้หัวใจของเธอพองโตทุกครั้งที่ได้รับสัมผัสใกล้ชิดจากเขา"พี่รักหนูนะ"และเควินก็บอกรักภรรยาของเขาตบท้ายหลังจากหอมเธอจนแก้มแดงเหมือนทุกครั้งไปหรืออาจจะเรียกได้ว่าบอกรักกันทุกๆ เช้าเลยก็ว่าจะไม่มีการละเลยคำพูดนี้ไปแม้แต่วันเดียวด้วยเขาอยากให้เธอรับรู้ทั้งการกระทำและคำพูดของเขาว่ามันชัดเจนแค่ไหน"หนูก็รักพี่ค่ะ"หญิงสายตอบกลับเขาเบาๆ ด้วยควา