All Chapters of พันธนาการรักนายเวฆา: Chapter 81 - Chapter 90

"ดูแลดีๆ อย่าแอบออกไปเที่ยวเล่น เจ้านายบ้านนี้เขาดุ ระวังเอ็งจะเจอดีเอา แล้วป้าอย่างฉันจะตกงาน มันจะพาลไม่มีกินกันทั้งบ้าน"มลหญิงวัยห้าสิบกว่าๆกำลังยืนสั่งงานหลานสาวในไส้ของตัวเองยาวเหยียดด้วยกลัวว่าหลานคนนี้จะทอดทิ้งเด็กเล็กวัยห้าเดือนไว้ตามลำพังในช่วงที่เธอไม่อยู่เพราะเธอไม่เคยใช้งานหลานสาวคนนี้ให้มาทำงานแทนมาก่อนและที่ต้องกำชับอย่างดีเพราะเจ้าของบ้านนี้เป็นถึงมือขวาของมาเฟียใหญ่ที่คุมเกาะนี้ทั้งเกาะถ้าเกิดเลี้ยงลูกของเขาไม่ดีได้ตกงานที่เงินดีๆแน่ๆและอีกอย่างอาจจะถูกฆ่าหมกป่ากันหมดบ้านก็เป็นไปได้เพราะเขาก็ร่ำลือกันว่ามีผีเฝ้าเกาะนี้หลายสิบคนแล้ว"รู้แล้วจ้ะ ป้ารีบไปดูลุงเถอะ"เพียงฟ้ายิ้มอย่างมั่นใจว่าเธอนั้นทำตามที่ป้าบังเกิดเกล้าสั่งได้แน่นอนถึงจะไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน แต่ก็เคยเล่นเด็กเล็กๆตามบ้านพี่บ้านน้องแถวหาดที่ฝั่งนู้นอยู่เป็นประจำเธอเลี้ยงเด็กน้อยที่กำลังอุ้มอยู่ในอ้อมกอดได้ถึงแม้อาจจะไม่ดีเท่าป้าของเธอก็ตามเพราะป้าของเธอเรียกได้ว่าเป็นเซียนด้านเลี้ยงเด็กเลยก็ว่าได้คนฝั่งนู้นทั้งหาดที่มีเกือบร้อยชีวิตไม่มีใครสู้ป้าของเธอได้สักคน"จะไว้ใจเอ็งได้ไหมเนี้ย"มลเก็บของใ

"ไปหยิบกล่องยามา"ดีนพาหญิงสาวเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของเขาแล้วปิดล็อกประตูในทันทีพร้อมสั่งให้เธอนั้นไปหยิบกล่องยามาเพื่อจะให้ทำแผลให้กับเขาวันนี้ทั้งวันงานยุ่งจนยังไม่มีเวลาทำแผลให้กับตัวเองเลย จนเลยเวลาดึกดื่นมาจนป่านนี้"ไม่"เพียงฟ้าที่อยู่บ้านหลังนี้ในฐานะลูกจ้างก็จริงแต่เธอนั้นมีหน้าที่เพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือเลี้ยงเด็กเรื่องอื่นเธอจะไม่ทำเป็นอันขาดโดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับเขาด้วยไม่ถูกชะตาเขานัก อยู่ห่างๆ เอาไว้จะเป็นการดีที่สุด"เร็ว"เขาใช้น้ำเสียงดุดันเร่งเธออีกครั้งให้ทำตามที่เขาพูดก่อนที่เขาจะหมดความอดทนกับลูกจ้างอย่างเธอและอาจจะส่งผลถึงความมั่งคงทางการงานของป้าเธอด้วยถ้าเกิดเขาฟิวส์ขาด"คุณอยู่ใกล้กว่าก็ไปหยิบมาเองสิ"สายตาหวานเหลือบมองกล่องยานั้นด้วยหางตาเห็นว่ามันอยู่ใกล้มือเขาแค่เอื้อมแล้วเขาจะมาใช้ให้เธอหยิบทำไม ในเมื่อมันใกล้แค่นั้นก็น่าจะจัดการหยิบเองได้หรือเห็นว่าเป็นเจ้านายเลยคิดจะสั่งให้เธอทำทุกอย่างให้ฝันไปเถอะว่าคนอย่างเธอจะทำ เธอเป็นพี่เลี้ยงเด็กไม่ใช่ทาสที่ต้องทำทุกอย่าง"อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ"มือหนาคว้าเอาท่อนแขนเล็กของเธอมาบีบเต็มแรงก่อนจะเหวี่

"คุณดีนอยู่ไหน"เพียงฟ้าหายหน้าหายตาไปจากชายหาดด้านหลังเกาะของมาเฟียสองวันเพื่อไปสอบกำลังเดินเข้ามาภายในโกดังสถานที่ต้องห้าม ที่ป้าของเธอสั่งหนักสั่งหนาว่าไม่ให้มาเธอเดินเซไปทางซ้ายสามก้าวขวาสามก้าวตลอดทางพร้อมโปรยยิ้มให้กับผู้ชายหลายคนที่ทำงานในนี้ก่อนจะหยุดถามหาต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องมาถึงที่นี่กับผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าตาดูเป็นมิตรกว่าใคร"ในห้องที่สามครับ"หนึ่งในลูกน้องของดีนที่มีหน้าที่เฝ้าโกดังตอบคำถามเธอด้วยรู้ว่าเธอเป็นพี่เลี้ยงของลูกสาวของดีนที่เป็นหัวหน้าของเขา"ขอบใจ"มือบางเอื้อมไปตบไหล่คนที่ตัวโตกว่าเป็นเท่าตัวราวกับเป็นเพื่อนสนิทกันก่อนจะออกเดินเซไปเซมาต่อไปตามทางที่ผู้ชายคนนั้นบอกมาเธอเดินแวะดูไปทุกห้องทำงานที่ถูกปิดประตูเอาไว้เพราะจำห้องไม่ได้จนกระทั่งเจอเขานั่งอยู่กับผู้ชายอีกคนหนึ่งที่เธอไม่รู้จักภายในห้องที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่เปิดมาเรื่อยๆหญิงสาวที่เมาได้ที่แทรกตัวเข้าไปยืนในห้องหน้าตาเฉยโดยที่เขายังมีแขกอยู่ก็เธออยากเจอเขาก็ไม่เห็นจำเป็นต้องรออะไรเลยโดยมีสายตาของดีนที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหน้าโต๊ะทำงานจ้องมองเธออย่างไม่พอใจเป็นอย่างมากแต่เธอไม่สนอะไรทั้งนั้นยัง

"เธอจะให้ฉันรับผิดชอบอะไรก็ว่ามา"ร่างหนาที่ใส่เพียงกางเกงขายาวขยับขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ส่วนเสื้อนั้นเขาได้ถอดทิ้งไปนานแล้วเพราะจำต้องเบาเครื่องปรับอากาศให้อุ่นขึ้นด้วยหญิงสาวนั้นหนาวจนสั่นให้เห็นส่วนเขาก็ต้องแก้ไขด้วยการถอดเสื้อออกเพื่อไม่ให้ร่างกายนั้นร้อนเกินไปจนนอนไม่ได้สองมือของเขาค้ำยันที่นอนเอาไว้เพื่อให้มีช่องว่างระหว่างใบหน้าเขาและใบหน้าเธอสายตาคมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาหวานที่กล้าสบตาเขาตอบตลอดเวลา"แต่เราก็ไม่ได้มีอะไรกัน"เพียงฟ้าหลังจากที่ตรวจเช็คร่างกายจนครบทุกส่วนก็พบว่าไม่มีส่วนไหนบุบสลายหรือเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียวเธอถึงกับยิ้มแห้งๆแก้เขินที่ด้วยก่อนหน้านี้โวยวายพร้อมน้ำตาดีนะที่เขาไม่ได้ต่อว่าอะไรมากมาย แถมยังแสดงความเป็นสุภาพบุรุษให้ได้เห็นอีกด้วย"จะลองไหม เผื่อเธอจะคิดออกว่าอยากให้ฉันรับผิดชอบยังไง"ความเป็นชายแข็งขึงขึ้นมาทันทีเมื่อได้ใกล้ชิดกับเธอมันดันกางเกงขายาวตัวที่เขาใส่อยู่เสียจนโป่งนูนความอดทนที่มีน้อยนิดเริ่มจะค่อยๆขาดออกทีละนิดอีกครั้ง"คือว่า"ร่างเล็กขยับตัวหนีเขาลงจากเตียงไปอย่างรวดเร็วเพราะเธอก็ใจคอไม่ดีเวลาที่อยู่ใกล้เขามากๆใจดวงเล็กของเธอม

"ไม่ต้องกลัว อืม"ริมฝีปากหนาประกบเข้ากับริมฝีปากบางที่กำลังสั่นเทิ้มบรรจงจูบอย่างละเมียดละไมและอ่อนหวานมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ปลอบประโลมหญิงสาวที่กำลังกลัวในแบบของผู้ชายอย่างเขา"อือ"เพียงฟ้าหายสั่นกลัวแต่กลับตัวแข็งเป็นท่อนไม้แทนในตอนนี้เธอเหมือนกับสติหลุดไปแล้วไม่ตอบโต้อะไรเขาเลยแต่รับรู้ได้ถึงความอ่อนหวานที่เขาส่งมาให้แบบวาบหวิวแบบนั้น"อย่าเกร็ง อืม"มือหนาจับมือบางยกขึ้นมาโอบรอบต้นคอของเขาเอาไว้โดยที่ริมฝีปากหนายังคงไล่งับริมฝีปากบางไม่หยุดหย่อนด้วยกำลังติดใจในความหอมหวานเฉพาะตัวของเธอ"คุณ"เธอเผลอจูบเขาในแบบที่เขาจูบมาแต่ไม่เก่งเท่าเขาด้วยมันเป็นครั้งแรกความรู้สึกแปลกประหลาดเกิดขึ้นในทันทีจนใจหวิวไปหมดเลยต้องหยุดการกระทำเขาเองก็หยุดด้วยและยิ้ม จนเธอรีบก้มหน้าหนีเพราะความอาย"หนูฟ้า"ชายหนุ่มร่างกำยำย่อตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าเธอมือหนาลูบไล้ไปมาอยู่แถวต้นขาด้านหลังของเธอเสียดสีไปมากับชุดนอนบางๆใบหน้าหล่อคมเงยขึ้นมองใบหน้าสวยที่ก้มมองพื้นจนผมยาวสวยไหลลงมาปิดใบหน้าปากหนาขยับเรียกชื่อเธอในทันทีที่เธอสบตาตอบ"คะ"คนถูกเรียกชื่อสะดุ้งตัวเล็กน้อยด้วยความตกใจไม่คิดว่าเขาจะ