All Chapters of พันธนาการรักนายเวฆา: Chapter 71 - Chapter 80

“ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ”คนเป็นพ่อยังคงไม่เข้าใจอะไรต่ออะไรดีนักเพราะไม่มีใครตอบคำถามของเขาได้เลยสักคนเวฆาก็ลุกพึ่บออกจากโชฟาที่นั่งอยู่ เดินไปยังห้องทำงานที่เปิดรอเขาอยู่ก่อนหน้านี้แล้วทันทีเสียงปิดประตูดังโครมใหญ่ตามมาติดๆ บ่งบอกได้ดีว่าเขานั้นไม่สบอารมณ์กับเรื่องนี้มากแค่ไหน“เฮีย”พริมาสะดุ้งเฮือกตามเสียงดังโครมครามนั้นด้วยความใจคอไม่ดีใบหน้าที่ซีดเผือดอยู่แล้วยิ่งดูไม่ดีเข้าไปใหญ่เพราะกำลังคิดหนักไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ เมื่อพ่อของลูกงอนเป็นฟืนเป็นไฟได้ขนาดนี้“ไปคุยกันให้เคลียร์ เวฆาเป็นคนเข้าใจง่าย แค่มันไม่ค่อยยอมเข้าใจอะไรง่ายๆ แค่นั้นเอง”เทอเรนท์อุ้มหลานสาวตัวน้อยออกจากบ้านไปเพื่อให้คนเป็นพ่อและแม่ได้คุยกันให้เคลียร์ปัญหาน่าจะไม่ใหญ่โตอะไรแต่เวฆาน่าจะกำลังไม่ยอมทำความเข้าอกเข้าใจอะไรอยู่เขารู้นิสัยลูกคนนี้ดี ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิดแต่นิสัยส่วนมากเวฆาเหมือนกับเขาไม่มีผิดถ้านึกย้อนกลับไปสักสามสิบหกปีก่อนเขาก็เคยไม่พอใจแม่ของเวฆาด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ บ่อยครั้งไป“ค่ะ คุณพ่อ”พริมาสูดลมหายใจยาวๆ เข้าปอดสองสามครั้งเพื่อเรียกพลังให้กับตัวเองก่อนจะยันกายลุก

"ไหนบอกว่าแค่งานเล็กๆ ไงคะ"เจ้าสาวของงานในวันนี้อย่างพริมาที่อยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวฟูฟ่องยาวลากพื้นถูกเจ้าบ่าวอย่างเวฆาควงแขนพาเดินเข้ามาภายในงานแต่งงานพริมาถึงกับตะลึงเมื่อเธอนั้นเดินมาถึงห้องโถงใหญ่ของโรงแรมหรูที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานแต่งงานห้องใหญ่ทั้งห้องถูกประดับประดาไปด้วยคริสตัลมากมายนับพันนับหมื่นชิ้นสร้างความตระการตาราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ก็ไม่ปานนี่นะเหรองานเล็กๆ ที่เขารับปากกับเธอเอาไว้ในวันที่เธอตอบตกลงจะแต่งงานมันงานช้างตั้งหากเพราะแค่ขนาดห้องก็ใหญ่ไปทั้งชั้นของโรงแรมหรูแห่งนี้แล้ว"มีแค่แขกไม่กี่คนเอง"เวฆาตอบเสียงเรียบพร้อมกับมองเจ้าสาวตลอดเวลาแทนการมองทางเดินข้างหน้าเพราะเธอสวยที่สุดในวันนี้จนเขาไม่อาจละสายตาไปไหนได้เลยส่วนเรื่องงานแต่งมันไม่ได้ใหญ่โตอะไร เขาก็แค่อยากให้สถานที่มันสวยแค่นั้นเองแขกก็มีแค่ครอบครัวและเพื่อนของเขา และของเธอ แค่นั้นเอง"เฮียนะเฮีย"พริมาส่ายหน้าเบาๆ พร้อมยิ้มหวานให้กับสามีอย่างเขาเวฆาร้ายลึกร้ายไม่เลิกกับเธอจริงๆ นี่ขนาดวันแต่งงานที่ตกลงกันเอาไว้แล้วเขายังทำเธอตกตะลึงได้ขนาดนี้และเรื่องอื่นๆ ที่ไม่คุยกันเธอไม่อยากคิดว่าเธอจะต้องตก

นับตั้งแต่วันแต่งงานถัดมาอีกเกือบสี่เดือนพริมาก็คลอดลูกชายของเธอลูกชายของเธอแข็งแรงสมบูรณ์และตัวใหญ่มากเมื่อเทียบกับพลอยชมพูผู้เป็นพี่สาวเล่นเอางานนี้คุณแม่ลูกสองถึงกับต้องปาดเหงื่อและพักฟื้นที่โรงพยาบาลนานกว่าปกติแต่ไม่ว่าจะเป็นยังไง เธอจะต้องเจอกับอะไรนักเวฆาก็อยู่เคียงข้างเธอเสมอเหมือนในตอนนี้ที่เขากำลังยืนอุ้มลูกสาวตัวน้อยอยู่ข้างเตียงเธอส่วนครอบครัวของเขาและเธอเพิ่งจะพากันมาเยี่ยมและยกขบวนกลับกันไปเมื่อเช้านี้เองและจะมาใหม่เมื่อทารกน้อยนั้นได้กลับบ้านแล้วเพราะการรวมตัวกันของสองครอบครัวมันทำให้ขนาดห้องพักฟื้นนี้เล็กและแคบแทบไม่มีที่ยืนกันโดยเฉพาะพวกพี่น้องของเขาที่ทุกคนเป็นฝรั่งตัวสูงใหญ่กันทั้งนั้น"จะตั้งชื่อลูกเองไหมคะ"คำถามเดิมหลุดออกมาจากปากของคนเป็นแม่ที่กำลังให้ลูกเริ่มกินนมจากอกอยู่บนเตียงนอนของทางโรงพยาบาลด้วยเธอนั้นคิดไม่ออกเหมือนตอนที่คลอดลูกสาวคนแรกและไม่ได้เตรียมชื่อเอาไว้ก่อนหน้านี้ด้วย เพราะชื่อก็ต้องมาจากการได้พบหน้ากันก่อนและครั้งนี้มันก็ไม่ง่ายเลยด้วยเพราะลูกชายได้ผิวพ่อแต่หน้าแม่ยิ่งมองก็ยิ่งหลงทำให้ยิ่งคิดไม่ออก เพราะเธอเหมือนกำลังมองดูตัวเองโบ้ยคว

"อร่อยไหมคนเก่ง"เวฆากำลังนั่งมองลูกสาววัยสองขวบนิดๆของเขากินอาหารเช้าฝีมือของเขาอยู่เขาลุ้นทุกครั้งที่เธอหยิบสปาเก็ตตี้เส้นยาวๆเข้าปากด้วยกลัวเธอจะคายออกมาเพราะรสชาติไม่ถูกปากไม่เหมือนกับแม่ของเธอทำแต่พลอยชมพูกลับทำให้พ่อของเธอชื่นใจด้วยการกินเอาๆอย่างเอร็ดอร่อยจนใบหน้าขาวๆที่แซมด้วยสีชมพูเลอะเทอะไปหมดเรียกรอยยิ้มให้กับคนเป็นพ่อได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว"แม่แม่"เด็กหญิงตัวน้อยหันไปเรียกแม่ของเธอที่เดินย่องมาทางด้านหลังของคนเป็นพ่อจนเส้นสปาเก็ตตี้หล่นจากปากกลับลงไปอยู่ในจานอีกรอบพริมาที่เพิ่งจะฟื้นจากบทรักเมื่อคืนถึงกับชะงักฝีเท้ากะทันหันหยุดยืนแทบไม่ทันด้วยตั้งใจจะเข้ามาแกล้งคนที่นั่งหันหลังอยู่"เอะๆ"และการปรากฏตัวของคนเป็นแม่ก็ทำเอาลูกชายที่นอนกินนมอยู่บนเปลส่งเสียงเรียกหาด้วยตั้งแต่ลืมตาตื่นนอนมาก็ยังไม่พบหน้าแม่เลยเด็กชายที่มักจะดื่มนมจากอกแม่เลยเกิดความคิดถึงขึ้นมา"ตื่นแล้วเหรอ"คนเป็นพ่อที่อยู่ใกล้เปลของลูกมากกว่าคนเป็นแม่เลยอุ้มลูกขึ้นมาแล้วส่งเด็กชายตัวจ้ำม่ำให้กับคนเป็นแม่ได้อุ้ม"ใครนะสูบแรงหนูไปหมดจนลุกแทบไม่ขึ้นเลย"พริมารับลูกชายมาอุ้มไว้แนบอก พร้อมกับแอบกระ

"ถ้าไม่มีเธอ ไม่มีลูกๆ ไม่รู้ป่านนี้ฉันจะกำลังฆ่าใครอยู่"เวฆาพาเมียของเขาลงจากรถมอเตอร์ไซด์คันใหญ่แล้วมาเล่นที่ชายหาดพากันเดินเหยียบคลื่นของน้ำทะเลที่ม้วนตัวเข้าหาฝั่งโดยที่เขากอบกุมมือเธอเอาไว้แน่นตลอดทางที่เดินไปนั้น"ขอบคุณเฮียนะคะที่ยอมหยุดอะไรหลายๆ เพื่อหนู เพื่อลูก"พริมาขยับสองแขนเล็กของเธอเข้าไปโอบกอดลำแขนใหญ่ของเขาแน่นซบใบหน้าสวยที่แทบจะไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้มใดๆ เลยซบไปกับลำแขนเกร่งของเขาไม่ใช่แค่เขาที่เปลี่ยนไปในทางที่ดี เธอก็ด้วยเช่นกันเพราะถ้าไม่มีเขาและไม่มีลูกตอนนี้เธอคงนั่งก้มหน้าอยู่กับกองเอกสารมากมายบนโต๊ะทำงานอย่างคนหาความสุขในชีวิตไม่ได้"ขอบคุณเขาทำกันแบบนี้เหรอ"เขาเอียงศีรษะเข้าหาเธอเพื่อให้ศีรษะเขากับเธอกระแทกกันเบาๆพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั่นในเวลาที่อยู่กับเธอแบบนี้เขาดูจะมีเล่ห์นัยมากกว่าตอนทำธุรกิจมืดเสียอีก"เจ้าเล่ห์"พริมาจับทางเขาได้ในทันที รีบสลัดแขนออกห่างจากเขาอย่างว่องไวชายหาดมันส่วนตัวก็จริงแต่คงไม่มีใครเขามาวิตถารมีอะไรกันตรงนี้หรอกหรือถ้าเขาอยากจะกระชับรักกับเธอมากจริงๆ ก็ควรกลับบ้านกัน ไปทำในที่ในทางที่มันถูกต้