All Chapters of พันธนาการรักนายเวฆา: Chapter 41 - Chapter 50

"มีปืนหรือยังลูก ย่าให้เอาไหม เอาเหรอ ได้ๆ เดี๋ยวย่าจัดการให้"โซเฟียจับหลานสาวตัวน้อยที่เพิ่งได้อุ้มเป็นครั้งแรกหันหน้าเข้าหาเธอความจ่ำม่ำของสาวน้อยทำให้เธอต้องใช้แรงมากพอสมควรแค่มันก็คุ้มเพราะพลอยชมพูลูกสาวของเวฆาน่าเกลียดน่าชังเป็นอย่างมากดวงตาแบบฝรั่งเลือดอิตาลีของคนทั้งคู่ผสานเข้าหากันอีกคนใสซื่อเตรียมจะร้องไห้ออกมาเมื่อต้องมาอยู่กับคนที่ไม่รู้จัก ไม่คุ้นหน้าแต่อีกคนกลับชอบอกชอบใจถึงกับจะให้ของขวัญแบบที่มาเฟียเขาให้กันคนเป็นแม่อย่างพริมาถึงกับตกใจจนแทบอยากจะแย่งลูกคืนมาใบหน้าหวานรีบหันไปมองเวฆาเพื่อหาตัวช่วยด้วยเธอไม่อยากให้ลูกสาวไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นถึงแม้ว่าพ่อของลูกจะเป็นมาเฟียใหญ่ก็ตาม"โซเฟีย"เสียงหนาของเวฆาคำรามดังใส่โซเฟียราวกับพญาราชสีห์กำลังจะขย้ำเหยื่อให้ตาย"ก็หลานอยากได้"โซเฟียเงยหน้าขึ้นมาต้นเสียงดุดันนั้นก่อนจะยิ้มแห้งๆ ออกมาและส่งหลานสาวตัวน้อยคืนสู่อ้อมอกของคนเป็นไป ก่อนที่เธอจะถูกกินหัวจากพ่อของเด็กสาวตัวน้อย"รีบพาลูกไปพัก ดีนนำทาง"เวฆาส่งลูกกับแม่ของลูกไปยังห้องพักในทันที เมื่อลูกน้อยกลับเข้ามาอยู่ในมือของคนเป็นแม่"ค่ะ"พริมาอุ้มลูกสาวตัวน้อ

"นายไม่นิยมนอนหลับนอกห้องนอนครับ"ดีนอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืนให้หญิงสาวได้ฟังเพื่อต่อไปเธอจะไม่หาเรื่องไล่แบบนั้นอีกกับคนที่มีเวลาพักผ่อนน้อยอย่างเจ้านายของเขาเขาไม่ได้อยากจะเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเจ้านายมากนักหรอกแต่บางอย่างพริมาที่เป็นแค่หญิงสาวธรรมดาทั่วไปก็ไม่เข้าใจวงจรชีวิตของมาเฟียและเธอก็อาจจะยังเข้าไม่ถึงเกี่ยวกับบางเรื่องของเจ้านายเขาอีกด้วย"หนูเคยเห็นเขาหลับบนโซฟา"พริมาพูดจาอย่างสนิทสนมกับดีนที่เธอเจอหน้าทุกวันพร้อมกับในหัวก็คิดย้อนไปถึงสิ่งที่เคยเจอมาเวฆามักจะมานั่งหลับบนโซฟาบ่อยๆ ในตอนที่เธอยังอยู่ที่บ้านหลังโทรมๆ บนเกาะเขาก็ดูจะหลับสนิทดีเพราะเธอก็เห็นว่าเขาหลับตาพริ้มทุกรอบ"นายก็แค่พักสายตา"มือขวาของมาเฟียหนุ่มมองไปที่รถเพื่อส่งสัญญาณทางสายตาให้หญิงสาวได้รับรู้"เรื่องมากจริง เจ้านายใครกันเนี้ย"มาเฟียหนุ่มที่กำลังอุ้มลูกน้อยก้าวขึ้นรถที่จอดรออยู่ริมถนนไปแล้วทำให้เธอต้องรีบวิ่งตามไปขึ้นรถให้ทัน ด้วยไม่อยากถูกทิ้งก่อนจะไปเธอหันมาพูดทิ้งท้ายเอาไว้กับดีนด้วยความหมั่นไส้คนอะไรเรื่องมากชะมัด แค่จะทิ้งหัวลงนอนตรงไหนก็ได้มันยากตรงไหนแล้วทำไมเธ

"โกดังนี้ใช้เก็บของอะไรเหรอคะ"พริมาเดินออกมาจากในโกดังใหญ่ช่วงสายๆของวันหลังจากที่กินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้วสายตาของเธอแวะสำรวจไปทั่วตลอดทางเดินที่เวฆาพาเดินออกมาโกดังที่เขาพาเธอมานอนพักมันช่างยิ่งใหญ่และไม่ธรรมดาคนขี้สงสัยอย่างเธอเลยอดที่จะเอ่ยถามเขาไม่ได้"บอกหน่อยไม่ได้เหรอ"ร่างเล็กรีบวิ่งไปให้ทันคนตัวโตที่อุ้มลูกน้อยเดินนำหน้าเธออยู่สองมือเขาเกาะลำแขนแกร่งเขาที่กำลังใช้อุ้มลูกอยู่พร้อมด้วยสายตาเป็นประกายส่งทอดไปยังสายตาของเขาที่เหลียวมองมาพอดี"จุ้น"เสียงหนาดุเธอเข้าให้เมื่อเธอดูจะอยากรู้อยากเห็นมากเกินไป"ไปถามเพื่อนของคุณตรงนั้นก็ได้"พริมาชี้นิ้วไปยังผู้ชายคนหนึ่งที่เธอจำหน้าจำตาได้ดีว่าคือคนเดียวกับที่เวฆาพาเธอเดินผ่านหน้าไปเมื่อวานนี้ต้องเป็นเพื่อนเขาแน่ๆเพราะดูจะมีลูกน้องล้อมรอบแบบเดียวกับที่เวฆามี"รีบไปสิ"เวฆาขบกรามเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนเด่นสายตาคมมองไปยังคริสเตียนที่กำลังพาภรรยาและลูกน้อยอีกสองคนขึ้นเรียน"ไม่ไปดีกว่า ไม่อยากรู้แล้ว"เธอยิ้มแห้งๆตอบออกมาเพราะไม่คิดว่าเขาจะอนุญาตเขาตอบออกมาแบบนี้ด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วเสียวสันหลังวาบ แล้วใครมันจะบ้ากล้าเดินไปกั

"มีอะไร"เวฆาเงยหน้าขึ้นจากงานกองโตตรงหน้าเพื่อมองไปยังคนที่มายืนจ้องหน้าเขาสักพักหนึ่งได้แล้ว"ฉันฝากลูกหน่อยนะ"พริมายิ้มตอบเขาอย่างสดใสเหมือนอย่างเคยด้วยเธอนั้นชอบยิ้มมากกว่าทำหน้าบึ้งตึงแบบเขาสายตาหวานมองเขาอย่างนึกหลงใหลในความหล่อเหลาไปด้วยอย่างไม่วางตาที่เธออยู่กับเขาได้ในทุกวันนี้ส่วนหนึ่งก็มาจากหน้าตาที่ดูไม่น่าเบื่อของเขานี่แหละถึงมันจะเป็นแค่รูปลักษณ์ภายนอกแต่เมื่อมันผสมกับภายในของเขามันยิ่งทำให้เขาดูหล่อน่าค้นหามากกว่าชายใดบนโลกใบนี้"ทำไม"เสียงหนาถามเธออีกครั้งพร้อมกับก้มหน้าลงทำงานต่อปกติเขาน่าจะหงุดหงิดใส่เธอไปแล้วเพราะเขาไม่ชอบรอคอยคำตอบแต่มาระยะหลังเขามักรอได้โดยเฉพาะกับเธอโดยไม่รู้ตัว"อยากออกไปเดินเล่น ยืดเส้นยืดสายนิดหน่อยนะ ไปล่ะนะ"พริมายิ้มกว้างกว่าเดิมอย่างเขินๆ เพราะมัวแต่มองความหล่อเหลาของเขาจนลืมเรื่องที่ตั้งใจจะมาคุยกับเขาพอตั้งสติได้ก็รีบเดินออกจากห้องนอนที่มีลูกน้อยนอนอยู่บนเตียงไปทันทีโดยให้เขาที่ยังคงมีงานต้องทำอีกมากดูได้จากกองเอกสารกองโตเป็นคนดูลูกให้เธออยากจะออกไปเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศสักนิดหน่อยด้วยมาถึงที่เกาะแห่งนี้ตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล

"เดี๋ยวฉันอุ้มลูกเองก็ได้ค่ะ"พริมาในเดรสยาวลากพื้นลายดอกไม้เล็กๆก้าวลงจากรถพร้อมกับเวฆาที่แต่งตัวสบายๆด้วยกางเกงขาสั้นเสื้อยืดแต่ยังคุมโทนสีดำอยู่และลูกน้อยที่แต่ตัวแบบเดียวกับเธอเธอรีบเดินมาดักหน้าเขาเพื่อขออุ้มลูกน้อยเดินเข้าไปในงานเลี้ยงที่เขาพามาด้วยตัวเอง"ทำไม"เวฆาเลิกคิ้วสูงด้วยความสงสัยไปกับคำพูดของเธอแต่ยังไม่ยอมส่งลูกให้กับเธอจนกว่าจะได้คำตอบ"ในงานมีแต่เพื่อนร่วมธุรกิจของคุณ ฉันกลัวว่าภาพลักษณ์ของคุณจะดูแย่"หญิงสาวรีบอธิบายเหตุผลให้เขาฟังเพราะเธอนั้นไม่อยากให้เขาดูแย่ในสายตาของเพื่อนมาเฟียด้วยกันคงอาจจะถูกหัวเราะเยาะที่อุ้มลูกน้อยเดินเข้าไปในงานเลี้ยงสุดหรูหราตั้งแต่ประตูทางเข้านี้เธอคิดว่าเขาน่าจะส่งลูกมาให้เธออุ้มเอาไว้เองจะดีกว่าเพื่อรักษาภาพพจน์"รีบเดิน"เขาไม่ได้สนใจสิ่งที่เธอพูดแม้แต่นิดแต่กลับใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่โอบเอวเธอแล้วเขาก็พาเธอเดินเข้าไปในงานเลี้ยงที่เพื่อนเขาอยากจัดขึ้นมาก่อนที่วันพักผ่อนจะหมดลง"คุณฟังที่ฉันเตือนบ้างสิ"เธอยังคงร้องทวงเขาไปตลอดทางที่ถูกจัดตกแต่งเอาไว้ราวกับงานใหญ่โตแต่ในงานเลี้ยงนี่กลับมีแขกแค่สิบกว่าคนตามคำบอกเล่าของดีนที่เธอ