All Chapters of พันธนาการรักนายเวฆา: Chapter 51 - Chapter 60

"คุณจะไปไหน แล้วลูกล่ะ"พริมาที่กำลังนั่งเงยหน้ามองท้องฟ้าอยู่กับผืนทรายอย่างเพลิดเพลินสองขาเหยียดยื่นลงไปใกล้น้ำให้คลื่นทะเลซัดเข้าใส่เบาๆอะไรหลายๆอย่างในใจที่อัดอั้นมานานโดยเฉพาะเรื่องทางบ้านได้ถูกปลดปล่อยออกไปบ้างแต่แล้วก็มีใครบางคนมาเดินผ่านไปทางด้านหลังเรียกสายตาของเธอให้ละไปมอง"จะเดินกลับบ้านไม่ใช่หรือไง รีบลุกขึ้นสิ"เวฆาหยุดยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงที่เธอนั่งมากนักมือของเขาข้างหนึ่งถือรองเท้าแตะเอาไว้ ด้วยการเดินบนผืนทรายมันค่อนข้างลำบากพอสมควรส่วนมืออีกข้างถือไฟฉายเพื่อใช้ส่องเส้นทางเดินกลับไปยังบ้านพักที่แสนมืดของชายหาดแห่งนี้"คุณจะตามใจฉันเหรอ"ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นจากผืนทราย มือบางคว้าเอารองเท้าส้นสูงไปด้วย เธอรีบวิ่งไปหาเขาในทันทีปากบางฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจที่จะได้รับการตามใจจากเขา"ไม่"ใบหน้าหล่อคมของมาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยตามใจใครมาก่อนส่ายไปมาแต่หญิงสาวกลับไม่ได้สนใจคำปฏิเสธของเขาเธอกลับปล่อยรองเท้าคู่สวยออกจากมือ แล้วกระโดดขึ้นขี่หลังเขาสองมือโอบรอบคอเขาแน่น สองขากอดรัดเอวสอบไว้แน่นด้วยเช่นกัน"งั้นเรารีบไปกันเลย ไปสิ ไปๆๆ"ใบหน้าหวานแนบชิดกับใบหน้าหล่อคมของมาเฟียหน

"อื้อ อย่าบี้"มือหนาของเวฆาขยับตามมือเล็กๆของลูกสาวเข้าไปในเสื้อของพริมาผู้เป็นแม่ของลูกหญิงสาวถึงกับต้องดุเขาเบาๆเมื่อเขานั้นกำลังแย่งลูกเล่นนมและไม่ได้แย่งเปล่าเขากลับใช้มือบีบบี้หัวนมของเธอ จนไรขนอ่อนในตัวเธอลุกซู่ไปทั้งตัวความเสียวเริ่มถามหาทั้งที่สองมือยังคงประคองอุ้มลูกน้อยเอาไว้เพื่อกล่อมให้หลับ"ให้ลูกเลิกนมแล้วหรือไง"หลังจากสำรวจสองเต้าอวบแข่งกับลูกจนเป็นที่น่าพอใจเขาก็ดึงมือออกแต่สายตายังคงมองเธอกับลูกน้อยไม่ห่างไปไหนจากการสำรวจของเขาพบว่าหัวนมของเธอดูไร้แผลใดๆ บวกกับเห็นลูกน้อยดื่มนมจากขวดมาสักสองวันได้แล้วทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดเธอที่เคยบอกว่าจะให้ลูกกินนมจากเต้าจนกว่าจะหย่านมไปเองถึงได้หยุดความตั้งใจลง"อืม ก็มันไม่มีน้ำนมไหล"พริมาตอบเขาออกไปตรงๆอย่างไม่มีอะไรปิดบังนับเป็นเรื่องน่าเสียใจไม่น้อยที่ในวันนี้น้ำนมของเธอไม่ไหลเสียแล้วจนต้องให้ลูกดื่มนมจากขวดทั้งที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่แรกว่าจะให้ลูกดื่มนมจากอกจนกว่าจะเลิกไปเองเธอก็พยายามดูแลตัวเองอย่างดีแต่ก็ไม่สามารถยื้อน้ำนมให้อยู่กับเธอนานๆได้"ไม่มีน้ำนม?"มาเฟียหนุ่มย้อนถามเธอกลับด้วยน้ำเสียงแห่งความสงสัย

"ลูกเรียกฉันว่าพ่อ"น้ำเสียงราบเรียบของเวฆาเอ่ยขึ้นทันทีที่พริมาเปิดประตูเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของเขาแต่ใบหน้าของเขายังคงก้มมองไปยังเอกสารกองโตบนโต๊ะเพื่ออ่านมันมือข้างหนึ่งอุ้มลูกน้อยเอาไว้แนบอก ส่วนมืออีกข้างกำลังใช้เซ็นเอกสารเขาค่อนข้างงานยุ่งพอสมควร แต่ก็ยังคงเลี้ยงลูกเองเพราะความหวงลูกไม่อยากให้ลูกน้องแตะต้องตัวลูกสาว"เหรอคะ ลูกพูดได้แล้วเหรอ"พริมาที่ตั้งใจว่าจะมาถามไถ่เขาเรื่องเงินของเธอจำต้องพับเก็บความตั้งใจเอาไว้ก่อนแล้วหันไปร่วมดีใจกับเขาเกี่ยวกับพัฒนาการของลูกน้อยก่อนจะออกจากบ้านไปลูกน้อยของเธอยังไม่มีวี่แววว่าจะพูดได้เลยเวลาผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงเองก็เกิดเรื่องมหัศจรรย์แบบนี้แล้วเหรอแต่จะดีกว่านี้ถ้าลูกเรียกแม่ได้ก่อนพ่อ เพราะเธอเป็นคนอุ้มท้องเธอควรจะได้รับรางวัลการเรียกชื่อก่อนสิ ไม่ใช่เขาที่เป็นพ่อ"ป๊อ ป๊อ"คนเป็นพ่อเขย่าก้นลูกสาวเล็กน้อยเพื่อส่งสัญญาณให้เรียกชื่อเขาอีกครั้งแล้วสาวน้อยพลอยชมพูก็เหมือนรู้ใจพ่อของเธอ ส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาทำเอาคนเป็นพ่อรีบหอมแก้มลูกสาวในทันทีเพื่อชื่นชมในความเก่งของเธอ"เรียกแม่บ้างสิ แม่ แม่"พริมารีบเดินเข้าไปหาคนทั้งสองใกล้ แล้

"โกรธ?"เวฆาหยุดการกระทำทุกอย่างลงเมื่อได้ยินคำว่าโกรธจากปากเธอสายตาคมมองใบหน้าหวานที่กำลังบึ้งตึงด้วยความสงสัยเธอกำลังขาดเหลืออะไรทำไมไม่บอกเขาตรงๆจะอยากได้เงินคืนไปจัดหาเองทำไม"ใช่โกรธ โกรธมากด้วย เฮียมาเอาของหนูไปหมดแบบนี้"คนตัวเล็กก็ยังคงโวยวายใส่เขาเพื่อจะเอาทรัพย์สินคืนมาจากเขาน้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจอย่างที่ไม่อาจควบคุมได้ไม่รู้ทำไมเหมือนกันถึงได้รู้สึกหวงของขึ้นมามากผิดปกติโดยเฉพาะยิ่งเป็นพวกของกิน ถ้าไม่อิ่มจะไม่มีทางยกให้ใครเด็ดขาด"ฉันต้องง้อ"เสียงหนาเอ่ยถามเธอตรงๆเพราะเขาไม่เคยโดนเธอโกรธมาก่อนนับเป็นครั้งแรกของมาเฟียอย่างเขาที่โดนผู้หญิงโกรธ"โอนทุกอย่างคืนหนูมา"มือเล็กแบไปตรงหน้าของเขาที่เธอนั่งคร่อมตัวอยู่เพื่อจะรับของคืนปลายมือกระดิกเล็กน้อยเพื่อเร่งให้เขาทำตามที่เธอบอกมาเฟียอย่างเขาต้องยอมเธอสักครั้งแหละ เพราะในตอนนี้เขาต้องการเธออย่างมากจนท่อนเอ็นยักษ์มันดันก้นเธอใหญ่แล้ว"ไม่"เขาปฏิเสธเธอเสียงแข็งด้วยเขาไม่เคยคืนคำอะไรที่ตัดสินใจไปแล้วจะไม่มีวันย้อนคืนได้อีกถึงแม้ทรัพย์สินนั้นจะเป็นของเธอก็ตาม แต่เขาสั่งลูกน้องทำลงไปแล้ว เขาจะไม่คืนคำ"

"เฮียเป็นอะไรมากหรือเปล่า ไปหาหมอไหมคะ หนูเห็นเฮียเป็นมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ"พริมายิงคำถามเข้าใส่เขาในทันทีที่เขาเปิดประตูห้องน้ำออกมาในอ้อมแขนของเธออุ้มลูกน้อยที่เพิ่งจะตื่นนอนเอาไว้ด้วยสภาพของแม่และลูกยังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เพราะเพิ่งจะตื่นนอนแต่สภาพของคนเป็นพ่อนั้นแย่กว่าเรียกได้ว่าแทบคลานออกมาจากในห้องน้ำ"ป๊อ ป๊อ"พลอยชมพูในอ้อมอกของคนเป็นแม่ร้องเรียกหาพ่อในทันทีที่ได้พบหน้าสองมือที่กำลังใช้ขยี้ใบหน้าเพื่อสลัดอาการงัวเงียเปลี่ยนเป็นไขว่คว้าไปด้านหน้าเธออยากให้คนเป็นพ่อมารับไปอุ้มเหมือนกับทุกครั้งไป"ไม่"เวฆาตอบด้วยเสียงเบาๆแล้วลากสังขารกลับไปนั่งพักที่เตียงนอนเรี่ยวแรงในตัวหายไปหมดกับการอาเจียนเมื่อตะกี้นี้ขนาดจะอุ้มลูกสาวที่เรียกได้ว่าคือยอดดวงใจยังทำไม่ไหวเลยไม่รู้ว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับคนอย่างเขาที่โคตรจะแข็งแรง"หน้าซีดขนาดนั้นยังจะดื้ออีก"หญิงสาวอุ้มลูกเดินตามเขาไปติดๆพร้อมกับแอบบ่นเขาตามหลังไปด้วยสภาพเขาแย่มากผิดกับคนเมื่อคืนที่ยังแรงดีคนนั้นเป็นขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมไปหาหมออีก ถ้าเกิดเป็นอะไรหนักขึ้นมาจะทำอย่างไรแต่เวฆากลับไม่ได้ยินเสียงนั้นด้วยเขากำลังหมดแรงอ