Semua Bab บำเรอรักนายมาเฟีย: Bab 11 - Bab 20

จังหวะที่เคยเนิบนาบเมื่อครู่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อความเจ็บปวดของจีน่าทุเลาลง และช่องทางคับแคบเริ่มปรับสภาพยืดขยายรับตัวตนของเขาได้ อัคนีก็ไม่ปรานีอีกต่อไป เขาถอนสะโพกออกจนเกือบสุด แล้วกระแทกสวนกลับเข้าไปเน้นๆ จนสุดลำเอ็น ปึก “อ๊ะ! อื้อ...อึ่ก” จีน่าครางเสียงหลง หัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงส่ง ร่างกายที่นอนราบอยู่ไถลขึ้นไปด้านบนแทบชนหัวเตียงจนอัคนีต้องเอื้อมมือไปรั้งเอวเธอไว้ ลากกลับลงมารับแรงกระแทกใหม่ พับ พับ พับ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง แข่งกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของทั้งคู่ “แน่นชิบหาย...” อัคนีกัดฟันกรอด สบถออกมาอย่างหยาบคายข้างหูเธอ “ทำไมมันแน่นแบบนี้วะ... อึก!” เขาโหมแรงเข้าใส่ไม่ยั้ง สัญชาตญาณดิบเข้าครอบงำเต็มที่ ความรู้สึกที่ถูกตอดรัดจากทุกทิศทางมันดีจนแทบคลั่ง ดีกว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยผ่านมา เพราะข้างในนี้มันต้อนรับเขาอย่างซื่อตรง จีน่าเองก็เริ่มคุมสติไม่อยู่ ความจุกเสียดเมื่อกี้หายไปไหนไม่รู้ เหลือแต่ความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย ขาเรียวที่เคยพยายามหนีบเข้าหากัน ตอนนี้ตวัดขึ้นเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายเท้าจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังชุ

ซ่า... เสียงน้ำจากฝักบัวไหลกระทบพื้นกนะเบื้องดังขึ้นในห้องน้ำ จีน่านั่งเหม่ออยู่บนขอบอ่างอาบน้ำ มองไอน้ำที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากอ่างน้ำอุ่น สายตาเลื่อนลอยจับจ้องไปที่ผิวน้ำที่มีคราบเลือดจางๆ ลอยปะปนกับฟองสบู่... หลักฐานของการสูญเสียที่ไม่อาจเรียกคืน มือบางสั่นระริกขณะวักน้ำขึ้นมาลูบแขน ความแสบร้อนจากรอยแดงที่เขาฝากไว้ทำเอาเธอต้องกัดฟัน “ส่งเรียน คอนโด ไม่ต้องทำงาน” เธอพึมพำทวนคำพูดของเขาเบาๆ เหมือนคนละเมอ ข้อเสนอพวกนี้มันฟังดูดีจนน่าเหลือเชื่อสำหรับคนต้องปากกัดตีนถีบอย่างเธอ แต่มันกลับทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายหนักอึ้งเหมือนโดนหินทับ มันไม่มีของฟรีในโลกหรอก จีน่ากลั้นใจก้าวลงไปในอ่างน้ำอุ่น ความร้อนของน้ำทำให้แผลระบมจนเธอต้องนิ่วหน้า เธอหยิบฟองน้ำมาขัดผิว... ขัดแรงๆ ตรงรอยจูบ ตรงรอยมือที่เขาจับ ขัดจนผิวแดงเถือกเหมือนจะลอกคราบความสกปรกออกไป แต่ยิ่งขัด น้ำตาก็ยิ่งไหล ความรู้สึกของการถูกย่ำยีมันฝังลึกเกินกว่าจะล้างออกด้วยน้ำเปล่า สิบนาทีต่อมา จีน่ายืนอยู่หน้ากระจกในชุดนอนสีครีมที่เขาเตรียมไว้ให้ ผ้าเนื้อดีลื่นแนบไปกับผิว เผยสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนจนเธอรู้สึกเหมือนโป๊ยิ่งกว่าเดิม เธอกำ

“จีน่า! เดี๋ยว! ช้าหน่อย!” เสียงหอบหายใจของฟ้าดังไล่หลังมา แต่จีน่าไม่ได้ยิน... หรืออาจจะไม่อยากได้ยิน เธอสับขาเดินจ้ำอ้าวออกจากลานน้ำพุ ผ่านร้านค้าแบรนด์เนมที่ประดับไฟสวยงามโดยไม่ปรายตามองแม้แต่นิดเดียว ในหัวมีแต่ภาพนั้น... ภาพผู้หญิงชุดแดงที่เกาะแขนเขา ภาพรอยยิ้มเยาะเย้ย และคำพูดที่เหมือนน้ำกรดราดลงบนใจ ‘เด็กที่ผับเหรอคะ’ จีน่ากัดริมฝีปากจนเจ็บ กำข้อมือเพื่อนแน่นจนฟ้าต้องร้องท้วง “โอ๊ย! จีน่า! เจ็บนะเว้ย! หยุดก่อน!” ฟ้าสะบัดข้อมือออกแล้ววิ่งมาดักหน้า เพื่อนสนิทหอบแฮกๆ มองหน้าจีน่าที่ซีดเผือดไร้สีเลือด “เป็นบ้าอะไรของแก! ลากออกมาทำไม!” ฟ้าถามเสียงดัง “แล้วเมื่อกี้มันอะไรกัน? ผู้หญิงคนนั้น...” “อย่าพูดถึง!” จีน่าสวนกลับเสียงแข็ง ตวาดแว้ดจนคนแถวนั้นหันมามอง ฟ้ายืนอึ้ง เพื่อนสาวที่แสนเรียบร้อยของเธอไม่เคยเป็นแบบนี้... จีน่ายืนตัวสั่นเทิ้ม น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มร่วงเผาะลงมาทีละหยด “ฮึก...” จีน่ายกมือปิดหน้า ไหล่บางสั่นสะท้าน เธอไม่อยากอ่อนแอให้ใครเห็น แต่กำแพงความอดทนมันพังลงมาหมดแล้ว “จีน่า...” ฟ้าเสียงอ่อนลงทันที เธอขยับเข้าไปจับไหล่เพื่อน “แก...” จีน่าสูดน้ำมูก เงยหน้

เพล้ง! แก้ววิสกี้ราคาแพงถูกเหวี่ยงอัดผนังห้องทำงานจนแตกละเอียด เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้นพร้อมกับของเหลวสีอำพันที่ไหลนอง “แม่งเอ๊ย!” อัคนีสบถลั่น ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะทำงานจนของบนโต๊ะสั่นสะเทือน เขาเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นอย่างหัวเสีย ลมหายใจหอบหนักเหมือนคนเพิ่งวิ่งรอบสนามมา เขาก้มลงมองเป้ากางเกงตัวเองที่ยังสงบนิ่ง... ทั้งที่เมื่อกี้เจนนี่ทำขนาดนั้น แต่มันกลับตายด้าน แต่พอนึกถึงหน้าจืดๆ ของยัยเด็กนั่น ภาพจีน่าที่นอนหอบหายใจรวยริน... ผิวขาวๆ ที่ขึ้นรอยแดง... แววตาตื่นกลัวเหมือนลูกกวาง... แค่คิด... เลือดในกายเขากลับสูบฉีดขึ้นมาดื้อๆ ความร้อนวูบวาบเริ่มก่อตัวที่ท้องน้อย “บ้าชิบหาย...” อัคนีกัดกรามกรอด นี่เขากลายเป็นพวกโรคจิตที่ตื่นตัวกับเด็กกะโปโลแค่คนเดียวไปแล้วเหรอ ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันค้ำคอ... ความรู้สึกพ่ายแพ้ที่ควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้มันน่าโมโห และคนที่ต้องรับผิดชอบเรื่องบ้าๆ นี้มีแค่คนเดียว! มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วโป้งกดหารายชื่อ ‘Gina’ ที่เพิ่งเมมไว้ แล้วกดโทรออกย้ำๆ ด้วยแรงอารมณ์ ตู๊ด... ตู๊ด... รับสิวะ! “ฮัลโหล... ค่ะ...” เสียงหวานที่ติดจะงัวเงียดังขึ้น ปลายสายคงหลับ

ปัง เสียงประตูปิดลงเหมือนเสียงลั่นไกปืน ตามมาด้วยเสียงเครื่องยนต์คำรามลั่น บรืนนนน! รถสปอร์ตสีดำพุ่งทะยานออกไป ทิ้งเพียงฝุ่นควันและกลิ่นยางไหม้คละคลุ้ง จีน่ายืนตัวแข็งทื่อ มองไฟท้ายสีแดงที่ค่อยๆ เล็กลง... เล็กลง... จนกลืนหายไปกับความมืด ความเงียบเข้าปกคลุมทันที... เงียบจนได้ยินเสียงลมหวีดหวิวและเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรัวด้วยความหวาดกลัว เขาไปแล้ว เขาทิ้งเธอไว้จริงๆ จีน่าหมุนตัวมองรอบกาย ความมืดมิดของถนนสายเปลี่ยวที่ไร้บ้านคน ไร้แสงไฟ มีเพียงป่าหญ้ารกทึบสองข้างทาง ความกลัวที่ซ่อนอยู่ระเบิดออกมาตูมใหญ่ “ฮึก...” ขาที่เคยแข็งขืนอ่อนยวบยาบ ร่างบางทรุดฮวบลงนั่งกอดเข่ากับพื้นถนนที่เย็นเฉียบ “ฮือออออ...!” เธอปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร เพราะที่นี่ไม่มีใครให้เธออาย เสียงร้องไห้โหยหวนดังก้องไปในความมืด ความน้อยใจ ความกลัว ความเจ็บปวด มันถาโถมเข้ามาจนรับไม่ไหว ทำไมใจร้ายขนาดนี้... เธอเป็นแค่ของเล่นที่เขาจะโยนทิ้งข้างทางเมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ? “คนเลว... ฮือ... คนใจร้าย...” เธอกอดตัวเองแน่น ตัวสั่นเทิ้มเหมือนลูกนกตกน้ำ แบตมือถือก็ใกล้หมด เงินติดตัวก็ไม่มี สักพักความมืดก็เริ่มคุกคาม จีน่