All Chapters of บำเรอรักนายมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

ในตอนสายของวันหยุด “อิ่มจัง...” จีน่าวางช้อนลงแล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ “เฮียเลี้ยงดีจนแก้มจะแตกแล้วเนี่ย” อัคนีหัวเราะในลำคอ เอื้อมมือข้ามโต๊ะมาบีบแก้มป่องๆ นั่นเบาๆ “แก้มเยอะๆ สิดี น่าฟัด... เอ้ย น่ารัก” “พูดผิดพูดใหม่ได้นะ” เธอตีมือเขาดังเพี๊ยะ แต่ปากกลับฉีกยิ้มกว้าง “ไม่แก้ตัวครับ” เขายักไหล่ ก่อนจะลุกขึ้นเก็บจาน “เดี๋ยวเฮียขอแวบเข้าไปเคลียร์งานในห้องแป๊บนึงนะ” “อีกและ วันอาทิตย์นะเฮีย” “แป๊บเดียวครับ สัญญา... เสร็จแล้วเดี๋ยวพาไปหาขนมกิน” เขาขยี้หัวเธอทิ้งท้ายแล้วเดินหายเข้าไปในห้องทำงาน “อย่าซนล่ะ อ่านหนังสือรอไปก่อน” “รู้แล้วน่า ไม่ได้ซนสักหน่อย” จีน่าตะโกนไล่หลัง ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความสบายใจ เธอคว้าหนังสือ ประวัติศาสตร์ตะวันตก เล่มหนาเตอะขึ้นมาทิ้งตัวลงบนโซฟา “เอาวะ... บทที่ 4 ...” เธอพึมพำกับตัวเอง พลิกหน้ากระดาษไปมา “ทำไมชื่อจำยากจังวะ" บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีแค่เสียงแอร์กับเสียงบ่นงึมงำของจีน่าที่กำลังท่องจำเนื้อหา ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงกดปุ่มดิจิทัลหน้าห้องดังรัวเร็ว จีน่าชะงัก เงยหน้าจากหนังสือทันที คิ้วขมวดมุ่น “เฮียสั่งของเหรอ?” เธอตะโกนถ

ความเงียบในห้องนั่งเล่นตอนนี้มันหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก แพรวพรรณยืนคว้างอยู่กลางห้อง มือไม้สั่นเทาพยายามเอื้อมไปหาชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง แต่สายตาเย็นชาที่เขามองกลับมาทำให้เธอไม่กล้าแตะตัวเขา “อัค... เงียบทำไมคะ?” เธอถามเสียงสั่น พยายามฉีกยิ้มหวานสู้กับความเย็นชาของเขา “โกรธแพรวเหรอ? แพรวรู้นะว่าแพรวผิด... แต่แพรวขอโทษจริงๆ แพรวคิดถึงคุณนะ คิดถึงมาตลอดสองปีเลย” อัคนีแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูแล้วขนลุกพิลึก “โกรธ?”เขาทวนคำ หันมาจ้องหน้าเธอเต็มตา “เธอคิดว่าสิ่งที่ฉันรู้สึกมันเรียกว่าโกรธงั้นเหรอแพรว” “ก็... ก็คุณเงียบใส่แพรว” เธอตอบเสียงอ่อย ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด “ดีกันนะคะ... เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ” “กลับมาเป็นเหมือนเดิม” อัคนีเลิกคิ้ว มุมปากกระตุกยิ้มเหยียด “กลับไปเป็นตอนไหนล่ะ ตอนที่เธอแอบคุยกับมัน หรือตอนที่เธอหอบเสื้อผ้าหนีตามมันไป?” แพรวพรรณหน้าซีดเผือด “อัค! แพรวบอกแล้วไงว่าแพรวโดนที่บ้านบังคับ! แพรวไม่ได้อยากไป แพรวรักคุณคนเดียวนะคะ!” “รักฉันคนเดียว” อัคนีสวนกลับทันควัน เขาเดินย่างสามขุมเข้าไปหาเธอจนแพรวพรรณต้องถอยหนี “รักฉัน... แต่หนีไปกับผู้ชายอื่นเนี่ยนะ แล

นาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียงเปลี่ยนตัวเลขไปเรื่อยๆ อย่างเชื่องช้า จีน่านั่งกอดเข่าพิงบานหน้าต่างกระจก สายตายังคงจับจ้องไปที่ลานจอดรถด้านล่างที่ว่างเปล่า ความมืดมิดของค่ำคืนค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยแสงสีน้ำเงินจางๆ ของเช้ามืด เขาไม่กลับมา ผ่านไปทั้งคืนแล้ว รถของเขาก็ยังไม่เลี้ยวกลับเข้ามา “คงอยู่กับผู้หญิงคนนั้นสินะ...” จีน่าพึมพำกับตัวเองเสียงแหบแห้ง ขอบตาบวมช้ำจนปวดตุบๆ ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ภาพที่เขาขับรถออกไปอย่างร้อนรนเมื่อวานมันชัดเจนเกินไป เขาเลือกแล้ว... เขาเลือกจะไปหาคนในอดีต และทิ้งคนในปัจจุบันอย่างเธอไว้อย่างไม่ไยดี “พอที...” เธอสูดน้ำมูกแรงๆ แล้วใช้หลังมือปาดคราบน้ำตาบนแก้มทิ้ง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแม้ขาจะสั่นพับๆ “ในเมื่อตัวจริงเขากลับมาแล้ว... ที่ตรงนี้ก็ไม่ใช่ที่ของแกอีกต่อไปแล้วจีน่า” ร่างบางเดินโซเซไปที่ตู้เสื้อผ้าบิลท์อินขนาดใหญ่ มือเล็กเอื้อมไปเปิดบานพับออก พรึ่บ... ภาพตรงหน้าทำให้เธอจุกในอก ฝั่งซ้าย... เต็มไปด้วยเดรสหรูแบรนด์เนม เสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ล่าสุดที่อัคนีสั่งซื้อให้เธอ รองเท้าส้นสูงราคาเหยียบแสนเรียงรายเป็นระเบียบ... มันคือของของนางบำเรอของเสี่ยอั

“โธ่เว้ย!” เสียงตวาดลั่นห้องประชุมทำเอาลูกน้องนับสิบชีวิตสะดุ้งโหยง อัคนีฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะไม้สักจนเกิดเสียงดังสนั่น ดวงตาแดงก่ำกวาดมองทุกคนด้วยความเกรี้ยวกราด “สี่วันแล้วนะ! พวกมึงทำงานกันภาษาคนหรือภาษาควาย” เขาตะคอก “ผู้หญิงคนเดียว... คนเดียว หาไม่เจอเนี่ยนะ!” “ขะ...ขอโทษครับบอส” ลูกน้องคนหนึ่งก้มหน้าตอบเสียงสั่น “คุณจีน่าปิดมือถือตลอด แล้วก็ไม่มีการใช้บัตรเครดิตเลยครับ เราเช็กรายชื่อผู้โดยสารเครื่องบินแล้วก็ไม่เจอ...” “งั้นก็ไปเช็กรถทัวร์! รถไฟ! รถตู้! พลิกแผ่นดินหาเดี๋ยวนี้!” อัคนีชี้หน้ากราด “ถ้าวันนี้ยังไม่เจอตัว... พวกมึงเตรียมเขียนใบลาออกได้เลย! ไสหัวไป!” ลูกน้องรีบกุลีกุจอวิ่งออกจากห้องเหมือนผึ้งแตกรัง เหลือเพียงเวคินที่ยังยืนสงบนิ่งอยู่ข้างเจ้านาย อัคนีทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ยกมือกุมขมับอย่างอ่อนแรง ความเครียดและความห่วงใยกัดกินหัวใจเขาจนแทบจะบ้าตาย จีน่า... เธอไปอยู่ที่ไหน... ผ่านไปสองชั่วโมงที่ยาวนานเหมือนสองปี ประตูห้องทำงานก็เปิดผางออก เวคินวิ่งหน้าตื่นเข้ามาพร้อมไอแพดในมือ “เฮีย! เจอแล้วครับ!” อัคนีลุกพรวดขึ้นมาทันที “ที่ไหน!?” “กล้องวงจรปิดที่หมอชิตครับ” เวคิน

จีน่านั่งก้มหน้างุด นิ้วมือประสานกันแน่นบนตัก ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบตามองคนข้างๆ ที่เอาแต่นั่งยิ้มกริ่มเหมือนคนบ้า “เลิกร้องได้แล้ว... ตาบวมหมดแล้วเนี่ย” อัคนีเอื้อมมือมาเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผากเธอออกเบาๆ ก่อนจะเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา “พร้อมไหม ไปเคลียร์กับผู้ใหญ่กัน” “อื้อ...” จีน่ารับคำในลำคอ หน้าแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู อัคนีเปิดประตูรถก้าวลงไปก่อน เขาเดินอ้อมมาฝั่งเธออย่างรวดเร็ว เปิดประตูออกแล้วยื่นมือหนามาตรงหน้า “มาสิ” จีน่าลังเลเล็กน้อย มองมือใหญ่ที่เคยหยาบกระด้างแต่ตอนนี้กลับดูอบอุ่น เธอยื่นมือไปวางบนฝ่ามือเขา ทันทีที่สัมผัสกัน อัคนีกระชับมือเธอแน่น สอดนิ้วประสานกันแนบสนิทราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหนอีก “เฮีย...” จีน่ากระซิบเสียงเบา พยายามจะดึงมือออกเมื่อเห็นสายตาของแม่กับยายที่มองมาจากใต้ถุนบ้าน “ปล่อยมือก่อนก็ได้... แม่มองอยู่” “มองก็ดีสิ จะได้รู้กันไปเลย” เขาไม่ยอมปล่อย แถมยังกระชับแน่นกว่าเดิม “เดินดีๆ ล่ะ พื้นมันขรุขระ” ทั้งคู่เดินจูงมือกันเข้าไปในเขตบ้าน ภาพชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดแบรนด์เนม จูงมือเด็กสาวบ้านนาเดินเข้ามาอย่างทะนุถนอม ทำให้แม่กับยายที่นั่งชะเง้อรออยู่