Semua Bab บำเรอรักนายมาเฟีย: Bab 31 - Bab 40

ติ๊ด... แกร๊ก... เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นในเวลาสามทุ่มกว่า อัคนีเดินเข้ามาในห้องด้วยสภาพอิดโรย เขาคลายปมเนคไทออก โยนเสื้อสูทพาดแขน สายตาเหลือบไปเห็นร่างเล็กๆ ในชุดนอนสีครีม นั่งกอดเข่าดูซีรีส์จีนอยู่บนโซฟา พอเห็นเขาเดินเข้ามา จีน่าก็หันขวับ ดวงตาเป็นประกายวูบหนึ่ง รีบวางรีโมทลงแล้วขยับตัวนั่งดีๆ “เฮียขา... กลับมาแล้วเหรอค้า” เธอทักเสียงใสผิดปกติ “อือ” อัคนีครางรับในลำคอ เดินลากเท้าไปทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เธออย่างหมดแรง หัวพิงพนักโซฟาแล้วหลับตาลงทันที “เหนื่อยเหรอคะ” จีน่าถามเสียงเบา “นิดหน่อยน่ะ...” เขาตอบโดยไม่ลืมตา บรรยากาศในห้องเงียบลง มีแต่เสียงพระเอกซีรีส์ร้องไห้คร่ำครวญในทีวี จีน่านั่งมองเสี้ยวหน้าคมคายของเขา มือไม้บีบกันแน่น เหงื่อซึมฝ่ามือ... จะพูดยังไงดีนะ รอให้เขาหายเหนื่อยก่อนดีไหม แต่ถ้าไม่พูดวันนี้ก็ไม่ทันแล้ว คำยุยงของยัยฟ้าเมื่อตอนบ่ายยังดังก้องในหู ‘แกต้องขออนุญาตเพื่อไปเที่ยวเนี่ยนะ’ จีน่าสูดหายใจลึก... เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ถ้าขอดีๆ ไม่ได้ ก็ต้องใช้งัดไม้ตาย เธอค่อยๆ ขยับตัวกระดึ๊บๆ เข้าไปใกล้เขาใกล้อีกนิดจนไหล่ชนไหล่ อัคนียังหลับตานิ่ง จีน่ากลั้นใจ ทิ้งตั

“เฮ้ย! ปล่อยกู! พวกมึงกล้าดียังไง!” ไอ้หนุ่มตี๋โวยวายลั่น แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร... ผู้คนแหวกออกเป็นทาง... รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจนทุกคนต้องถอยหนี ร่างสูงใหญ่ของอัคนีเดินลงบันไดมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย... แต่ดวงตานั้นน่ากลัวเหมือนมัจจุราช เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาหา หยุดยืนตรงหน้าไอ้ตี๋ที่กำลังโดนลูกน้องล็อกแขน “ลูกใครกูไม่สน...” อัคนีพูดเสียงเรียบ แต่ก้องกังวานไปทั่วบริเวณที่เงียบกริบลงเพราะบารมีของเขา “แต่ผู้หญิงคนนี้... เมียกู” ผัวะ หมัดหนักๆ ซัดเข้าเต็มหน้าไอ้ตี๋จนหน้าหัน เลือดสาดกระเซ็นผสมกับเศษฟันที่หลุดออกมา จีน่ายกมือปิดปาก กรี๊ดไม่ออก อัคนีไม่หยุดแค่นั้น เขากระชากคอเสื้อเขาขึ้นมา จ้องตาเขม็ง “มึงแตะต้องเมียกู...” เขากัดฟันกรอด “เตรียมตัวตายได้เลย” สิ้นคำพูดนั้น อัคนีก็ไม่รอให้มันได้ทันตั้งตัวหรืออ้าปากขอชีวิต โครม เขาเหวี่ยงร่างอ้วนท้วนของไอ้ตี๋ลงกระแทกพื้นอย่างแรงราวกับโยนถุงขยะ ก่อนจะตามลงไปใช้เท้าหนักๆ ในรองเท้าหนังราคาแพง กระทืบซ้ำเข้าที่กลางอกมันเต็มแรง ปึก! “อั่ก!” ไอ้หนุ่มตี๋ตาเหลือก สำลักลิ่มเลือดออกมาทันที ร่างกายบิดเกร็งด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย แต่นั่นยังไม

ติ๊ด... แกร๊ก... ประตูคอนโดปิดลง ล็อกอัตโนมัติ อัคนีเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสงบนิ่ง ไม่ได้โทโหเหมือนตอนอยู่ในคลับ เขาถอดสูทตัวนอกพาดแขนโซฟา คลายปมเนคไทออกหลวมๆ แล้วเดินตรงไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำมาดื่ม จีน่ายืนบิดมืออยู่กลางห้อง มองแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความกังวล เธอรู้ว่าเมื่อกี้บนรถเขาเริ่มเย็นลงแล้ว... แต่พอกลับมาถึงห้อง เขากลับเงียบไม่พูดไม่จา ทำหน้านิ่งจนเธอเดาทางไม่ถูก หรือว่ายังโกรธอยู่ หรือรอให้ง้อ อัคนียืนดื่มน้ำ หันหลังให้เธอ แต่หางตาแอบเหลือบมองเงาสะท้อนในกระจก... เห็นยัยตัวเล็กยืนหน้าจ๋อย ทำตัวไม่ถูก เขากระตุกยิ้มมุมปากนิดหนึ่ง... แกล้งเงียบอีกหน่อยดีกว่า อยากรู้ว่าจะทำยังไง เขาแกล้งวางแก้วน้ำลงช้าๆ ทำท่าถอนหายใจหนักๆ เหมือนยังหงุดหงิด แล้วยืนเท้าแขนกับเคาน์เตอร์ ไม่ยอมหันมา จีน่าเห็นแบบนั้นก็ใจเสีย ตัดสินใจเดินย่องเข้าไปหาเงียบๆ หมับ... วงแขนเล็กสอดเข้าที่เอวสอบ กอดเขาจากด้านหลังแน่น ใบหน้าหวานซุกลงกับแผ่นหลังกว้าง “เฮียขา” เสียงเธออ้อนสุดฤทธิ์ “ยังไม่หายโกรธเหรอคะ?” อัคนียืนนิ่ง แกล้งทำเสียงเข้มในลำคอ “อือ” “โธ่... เฮียอะ” จีน่ากระชับกอดแน่นข

ระยะทางจากเคาน์เตอร์ครัวไปยังห้องนอนไม่ได้ไกลนัก แต่อัคนีกลับรู้สึกว่ามันช่างยาวนานเหลือเกินเมื่อมีร่างนุ่มนิ่มเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขน จีน่ากอดคอเขาแน่น ซุกหน้าลงกับซอกคอที่ชุ่มเหงื่อของเขาไม่ยอมห่าง จมูกโด่งรั้นกดลงบนผิวเนื้อ กดสูดดมฟุดฟิดเหมือนลูกหมา อัคนีก้มมองคนในอ้อมแขนที่ทำตัวติดหนึบ “เป็นอะไร” เขาถามเสียงเรียบ “ดมอะไรนักหนา หืม ตัวเฮียมีแต่เหงื่อ เหม็นจะตาย” “ไม่เหม็น...” จีน่าส่ายหน้ากับต้นคอเขา ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดผิวจนเขาจักจี้ “หอม... กลิ่นเฮีย... หอมจัง” “เพ้อเจ้อ...” เขาบ่นอุบ แต่ก็กระชับวงแขนอุ้มเธอแน่นขึ้น เดินพาเข้ามาในห้องนอนที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ก่อนจะค่อยๆ วางร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างทะนุถนอม ตุบ... ทันทีที่แผ่นหลังแตะฟูก จีน่าก็ไม่ยอมปล่อยมือ เธอรั้งคอเขาไว้ ดึงให้ร่างสูงใหญ่โน้มลงมาหา “เดี๋ยวค่า...” เธอท้วงเสียงแผ่ว “อย่าเพิ่งไปซี่” อัคนียอมตามใจ ท้าวแขนคร่อมตัวเธอไว้ กักขังเธออยู่ใต้ร่าง สายตาคมกริบไล่มองสำรวจบนเรือนร่างขาวผ่อง... ริมฝีปากที่บวมเจ่อ... รอยแดงเป็นจ้ำที่เนินอก... และรอยมือจางๆ ที่สะโพก “ดูสภาพเราสิ” เขาพึมพำ เอื้อมมือไปเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผาก

อ้อมแขนแกร่งโอบรัดเอวคอดกิ่วไว้แน่น จมูกโด่งของคนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังยังคงคลอเคลียสูดดมความหอมจากซอกคอเธอไม่หยุด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวจนจีน่าขนลุกซู่ เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จมาหมาดๆ ตัวก็หอม ผิวก็ลื่น... แต่ปัญหาก็คือ เธอยังไม่ได้ทาครีม! แถมตอนนี้ก็ยังใส่แค่ชุดนอนบางๆ ที่ไม่ได้ใส่ชั้นในอีกต่างหาก “อื้อ... เฮีย” จีน่าขยับตัวดิ้นขลุกขลักในวงแขนเขา “ปล่อยก่อนค่ะ” “จะไปไหน...” อัคนีงึมงำเสียงทุ้มต่ำ ทั้งที่ตายังหลับพริ้ม “นอนได้แล้ว... ตัวหอมแล้วเนี่ย” “ไม่ได้ค่ะ...” เธอพยายามแกะมือปลาหมึกของเขาออก “หนูยังไม่ได้ทาครีมเลย หน้าก็ยังไม่ได้ทา... เดี๋ยวผิวแห้งหมด” “เรื่องมาก...” เขาบ่นอุบ แต่ก็ยอมคลายวงแขนออกนิดหน่อย “...ทาทำไมนักหนา ผิวก็ดีอยู่แล้ว” “ไม่ได้สิคะ ผู้หญิงกับความสวยงามเป็นของคู่กัน” จีน่าเถียงงุ้งงิ้ง “...ปล่อยเลยค่ะ แป๊บเดียว” อัคนีถอนหายใจ เฮ้อ ยอมปล่อยมือออกจากเอวเธออย่างเสียไม่ได้ “เร็วๆ ล่ะ” จีน่ารีบดีดตัวลุกจากเตียง เดินไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เปิดขวดโลชั่นกลิ่นหอมอ่อนๆ เทใส่มือแล้วลูบไล้ตามแขนขาอย่างตั้งใจ สายตามองตัวเองในกระจก... รอยแดงจางๆ ที่คอ... ที่ไหปลาร้า...