All Chapters of ลีลารักของหมอหญิงช่างเร่าร้อน : Chapter 101 - Chapter 110

ตอนที่สิบสี่ ไม่สำนึกอาปี้เล่ายาวคล้ายอยากให้เจียจิวซินรับรู้                “เจ้าก็เลยเกรงว่าข้าจะทนความลำบากไม่ไหวเช่นกันหรือ”                “เจ้าอยู่ที่นี่มาหลายเดือน อีกทั้งยังช่วยพวกเราหลายอย่าง ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าเจ้าจะทนได้หรือไม่ แต่อาทงบอกว่าเจ้าไม่มีวันทนได้จึงให้ข้าพาเจ้าออกมาพูดคุยให้รู้เรื่อง”                อาทงหรือ                 เจียจิวซินเกร็งตัวสายตาสอดส่ายซ้ายขวาทันที                ชายหนุ่มผู้นี้โดนนางทำร้ายแก่นกายอีกทั้งยังโดนลงโทษจากซานจิ้นเหอจึงยังคงเคียดแค้นอยู่ เขาหายหน้าไปจากหมู่บ้านหลา

ตอนที่สิบหกผ่อนคลาย                               พวกเขาสองสามีภรรยาเพิ่งแต่งงานกันไม่นาน จึงไม่ผิดแปลกที่ยังคงเร้าร้อนด้วยกันทุกคืน ซานจิ้นเหอยังหนุ่มแน่นและทรงพลังจึงสามารถส่งแรงกายให้ภรรยาสาวได้สุขสมใจคืนละหลายๆคราว                เมื่อร่วมรักกันบ่อยครั้งเข้า เจียจิวซินก็เริ่มคุ้นชิน หญิงสาวลดความเขินอายลงและบอกกล่าวความต้องการอย่างไม่เกรงใจ                บางวันนางเหน็ดเหนื่อยจากงานการก็หลับไปก่อนอย่างไม่แยแสความแข็งชันของแท่งหยกแกร็ง ซึ่งชี้หน้ารอคอยการปลดปล่อยพลังอย่างจดจ่อจนซานจิ้นเหอต้องนอนสงบอารมณ์อย่างห่อเหี่ยว               

ตอนที่สิบเจ็ด สนิทสนม “น้องซินซิน วันนี้พี่จะซื้อเนื้อหมูกลับมาด้วย พวกเรากินเนื้อกันเถอะ” ซานจิ้นเหอบอกก่อนจะออกไปส่งของในเมืองกับพรรคพวกหลายคน“กินเนื้อหมูก่อนแล้วคืนนี้พี่ค่อยกินเนื้อเจ้า” ชายหนุ่มวิ่งวนกลับมากระซิบบอกก่อนจะวิ่งหัวเราะไปขึ้นเกวียนขนของเจียจิวซินโยกหัวเบาๆอย่างระอาใจ สามีของนางผู้นี้คล้ายเด็กน้อย เขาขึ้นเป็นผู้นำด้วยสถานการณ์บังคับแต่เมื่อมีนางเข้ามาเขาก็โยนภาระหน้าที่ออกมาแล้วแปลงร่างเป็นเด็กน้อยผู้เชื่อฟังบัดนี้หากจะบอกว่าเจียจิวซินเป็นผู้สั่งการและจัดการงานแทบทุกอย่างก็น่าจะเป็นเช่นนั้น หญิงสาวจัดแจงแผนงานการทำงานของทุกผู้คนในหมู่บ้าน มีการกำหนดลำดับขั้นตอนเพื่อให้ผลผลิตเพียงพอและจัดทำข้าวของเพื่อนำออกไปขายอย่างต่อเนื่อง เมื่อได้เงินมานางก็แบ่งปันจัดสรรอย่างยุติธรรมตามการทำงานและแรงงานที่มียามนี้หญิงสาวกำลังคิดหาของเพื่อทำออกมาขายอย่างใหม่ นางค้นพบว่าดินในหมู่บ้านมีความคล้ายคลึงกับโคลนพอกหน้าที่เคยทำขายในร่างที่แล้ว ด้วยหมู่บ้านนี้อยู่บนเขาสูงประกอบกับสภาพแว

ตอนที่สิบเก้าจำยอม ด้วยกำลังพลของอ๋องมู่ซึ่งเคลื่อนมาปิดล้อมหมู่บ้านโดยไม่ได้ตั้งตัว แม้มีจำนวนไม่มากมายนักแต่ก็ยังมากกว่าชายหนุ่มในหมู่บ้านโจรอยู่อย่างเห็นได้ชัดจนสามารถข่มขู่ให้ชาวบ้านหวาดกลัวได้พวกเขาเลิกปล้นฆ่ากันมาเนิ่นนานแล้ว ความฮึกเหิมในจิตใจจึงลดน้อยถอยลงไปมาก เมื่อเห็นกองกำลังมาปิดล้อมจึงเลือกหนทางเจรจาเพื่อหาทางตกลงกันโดยดี                “ส่งตัวเจียจิวซินออกมา แล้วข้าจะปล่อยทุกคนไปโดยไม่ทำร้ายและไม่จับกุมทั้งสิ้น” อ๋องมู่ยื่นเงื่อนไขออกมา                แน่นอนว่าซานจิ้นเหอย่อมไม่ยินยอมปล่อยตัวภรรยาสาวออกไปอย่างแน่นอน แม้มีกำลังน้อยกว่าแต่เขาก็พร้อมสู้ตาย พรรคพวกของเขาล้วนมีฝีมือไม่ด้อยน่าจะพอตรึงทหารเหล่านี้ได้อยู่                แต่เจียจิวซินไม

ตอนที่ยี่สิบ ไม่มีฝีมือหรือเจียจิวซินคิดอย่างไม่ชอบใจก่อนจะเดินสำรวจโดยรอบเรือนเพื่อหาลู่ทางต่อ นางตั้งใจมาอยู่ยังเรือนหลังด้วยคิดว่าการเข้าออกน่าจะง่ายดายกว่าเรือนใหญ่ หญิงสาวใช้ผ้าผูกผมที่ซานจิ้นเหอเคยซื้อให้เป็นสัญลักษณ์บนต้นไม้เพื่อให้สามีหนุ่มได้สังเกตเห็นว่านางอยู่ที่ใดจนค่ำมืดเจียจิวซินผุดนั่งผุดยืนเพื่อรอสามีหนุ่มว่าเขาจะสามารถลอบเข้ามาหานางได้หรือไม่ นางกังวลว่าการป้องกันจะรัดกุมขึ้นจนเขาไม่สามารถเข้ามาได้ตุ๊บเสียงของหล่นดังขึ้นจนหญิงสาวรีบโผล่หน้าออกไปที่ระเบียงเมื่อเห็นว่าเป็นซานจิ้นเหอจึงรีบจูงมือหลบเข้าห้องมา“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”เสียงถามอย่างห่วงใยดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน“ข้าไม่เป็นอันใด” เจียจิวซินรีบเล่าว่านางเอ่ยอย่างไรกับอ๋องหนุ่มเพื่อสามารถเลี่ยงหลบมายังเรือนเล็กนี้ได้“หลังจากเจ้าจากมาพวกเขาก็ไม่ได้ทำอันใด เพียงข่มขู่เท่านั้น” ซานจิ้นเหอรีบเล่าทางฝั่งของเขาบ้างเพื่อให้ภรรยาสาวคลายใจ