Semua Bab (3P) คุณแพรรัมภาเธอควบสามีสองคน: Bab 11 - Bab 20

บอกแล้วว่าถ้ามาร์ตินเป็นสุนัขที่เชื่อฟัง แอสตันก็คือขั้วตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง เขามันหมาบ้าที่พร้อมกัดกระชากกรง เพื่อพุ่งไปยังเหยื่อตัวน้อยที่จ้องจะตะครุบแพรรัมภากลายเป็นเหยื่ออารมณ์ของเขา ถูกลูบไล้และคลำคลึงที่ร่องฉ่ำน้ำจนเธอต้องจับมือเขาออก“แอสตันอย่ามาบ้า”“หมาบ้าน่ะเหรอ”“รู้ตัวด้วยสินะ”ใบหน้างามล้ำเหยียดยิ้มมุมปาก ท่าทางหยิ่งทะนงของเธอเป็นสิ่งที่กระตุ้นแอสตันได้ดี เขาปวดหนึบแก่นกายจนอยากสอดใส่แล้วกระแทกเธอให้เสียงหลง“ผมแค่รู้สึกดีจน... อยากตอบแทนคุณเลย” พูดแล้วทำเป็นใช้มือเกลี่ยผมของเธอออก“บอกแล้วใช่มั้ยว่าฉันไม่ใช่พวกชอบทวงบุญคุณ” เธอถอนหายใจใส่แล้วเอียงหน้าไปอีกทาง เมื่อแอสตันโน้มหน้าลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอ ริมฝีปากแนบชิดผิวขาวเธออย่างอ้อยอิ่ง“เอาจริงผมตื่นเต้นที่ได้เล่นเปียโนเปิดงานให้คุณ”“แค่ทำให้ดีก็พอนี่”“ก็กลัวดีไม่พอไงครับ”“ก็ทำเหมือนที่เคยทำ นี่ เลิกเอาหน้าเข้ามาใกล้สักที”แพรรัมภาเริ่มตัวสั่นกระสันพิษใคร่ ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาไล่ขบเม้มไปทั่วลำคอ ก่อนจะลากลงมาที่ช่วงไหปาร้าและต่ำลงที่หน้าอกอวบอิ่มถึงจะมีท่าทีต่อต้านปฏิเสธ แต่แพรรัมภากลับแอ่นอกรับมือเขาที่บีบขยำทรวงอก

แพรรัมภาพยายามใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เธอไม่ไปตามนัดเพื่อนั่งทานข้าวกับญาติพี่น้อง ออกงานเฉพาะงานสังคมที่สร้างผลประโยชน์ให้กับองค์กรพอวันนี้เธอก็อยากใช้ชีวิตสงบๆ เป็นปกติ แต่ก็มีเรื่องเข้ามาให้ปวดหัวตั้งแต่เช้า เมื่อมีคนไปอาละวาดที่บริษัท เพื่อจะขอเข้าพบแพรรัมภาเป็นการส่วนตัวให้ได้“ทีหลังอย่าไปก่อความวุ่นวายที่บริษัท ฉันไม่ชอบ” แพรรัมภานั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ทำงาน สายตาเหยียดมองหญิงสาวที่อายุราวยี่สิบต้นๆ ตรงหน้า“ช่วยไม่ได้นี่คะ ฉันก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอก”“แล้วทำทำไม ฉันกับเธอเคยมีปัญหากันเหรอ”ถามเพื่อให้แน่ใจก็จริง แต่เธอมั่นใจว่าไม่เคยมีปัญหากับผู้หญิงตรงหน้ามาก่อน ถึงขั้นไปสร้างความวุ่นวายที่บริษัท จนเธอต้องให้มาร์ตินรับตัวอีกฝ่ายมานั่งคุยที่คอนโด“ฉันว่าเราไม่เคยเจอกันมาก่อน” เธอว่าจบแล้วกอดอกใส่“เราไม่เคยเจอกัน แล้วฉันก็ไม่ได้อยากมีปัญหากับคุณ”“แล้วอยากคุยกับฉันทำไม”“ฉันท้องกับพ่อของคุณ”ใบหน้างามล้ำนิ่งงันไปหลายวินาที หลุบตามองที่หน้าท้องอีกฝ่ายแล้วแค่นเสียงในลำคอ“แล้วบอกฉันทำไม ไปบอกพ่อของเด็กสิ”“แต่คุณก้องเสียแล้วจะให้ฉันไปบอกยังไง”“ก็ลองหาวิธีที่ตามไปบอกได้สิ ต้องให้แนะ

ตกดึกของคืนหนึ่ง แพรรัมภานอนพลิกตัวไปมาจนผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ ใบหน้างามล้ำขมวดคิ้วงอง้ำอย่างหงุดหงิดใจเมื่อไหร่ฝันร้ายพวกนี้จะจางไปสักที คนที่เคยสร้างแผลทิ้งไว้คงกินอิ่มนอนหลับดี แต่คนถูกกระทำอย่างเธอกลับกลายเป็นคนที่ทรมานแทน“จะบ้าตาย” เธอขยุ้มเส้นผมบนหัวไม่สบอารมณ์สายตามองเพดานห้องผ่านความมืด ทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ กับความคิดตัวเองที่ตีกันอยู่ในหัวสุดท้ายเธอก็ตัดสินใจจะไปเอาไวน์มาดื่ม แต่พอเดินออกมากลับเห็นร่างสูงของมาร์ตินยืนอยู่ในห้องครัว“นอนไม่หลับอีกแล้วเหรอครับ” มาร์ตินถามเธอที่เขย่งปลายเท้าขึ้นไปหยิบไวน์ในตู้กระจก“ก็เหมือนเดิม” เธอตอบกลับแล้วหันไปมองคนสูงกว่า“ให้ผมช่วยมั้ย”“นี่ไงตัวช่วย”ชายผิวขาวเรือนผมดำส่ายหน้า พลางสืบเท้าเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แพรรัมภาใช้เหล้าไวน์เป็นตัวช่วยในการนอนหลับ จนเขาอดที่จะเป็นห่วงสุขภาพไม่ได้“ให้พวกผมช่วยดีกว่า” เขาย้ำข้อเสนอเดิมอีกรอบ น้ำเสียงนุ่มทุ้มของมาร์ตินมีเสน่ห์มากเวลาพูด“ไม่มีอารมณ์”“ไม่ได้จะทำ แค่จะไปนอนเป็นเพื่อน”แพรรัมภาหรี่ตาลงแล้วยกยิ้ม เพราะคิดไม่ออกว่าถ้าไม่มีอะไรกันจะทำให้เธอเพลียแล้วหลับไปยังไง ลำพ

งานเปิดตัวแบรนด์น้ำหอมของ PARUM PERA จัดขึ้นที่ห้างชั้นนำสุดหรูใจกลางเมือง แขกรับเชิญมีทั้งดาราระดับแนวหน้าและคนมีชื่อเสียงเสียงเปียโนบรรเลงสดดังขึ้น ชายผิวน้ำผึ้งหน้าตาหล่อคมเซตผมเปิดหน้าผากเรียกเสียงฮือฮาได้ดี สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่คนบนเวทีเป็นตาเดียว“ก็ทำได้ดีนี่” แพรรัมภานั่งอยู่แถวหน้า มองแอสตันที่ตั้งใจไม่มีอาการประหม่าให้เห็นบอกแล้วว่าเขาเซ็กซี่เวลาเล่นเปียโน เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมถึงสามเม็ดดูเบาไปเลย เมื่อเทียบกับสีหน้าของเขาเวลาหลงใหลในดนตรีนักแสดงหนุ่มหล่อสาวสวยทั้งสองคู่ เดินถือผลิตภัณฑ์เสนอที่ด้านหน้าของเวที พร้อมเสียงกดชัตเตอร์กล้องดังรัว แต่สายตาแพรรัมภากลับมองที่แอสตันคนเดียว“ภูมิใจในตัวแอสตันใช่มั้ยครับ” มาร์ตินพูดกับเธอที่ยกมือถือขึ้นมาถ่าย ทำตัวเป็นผู้ปกครองของแอสตันไม่มีผิด“จะถ่ายให้ดูว่าหมอนี่ขี้แอคเกินเหตุ” แพรรัมภาแค่นยิ้มมุมปาก แต่แววตาดูพราวระยับในตัวแอสตันไม่น้อยคนที่มีแรงบันดาลใจกับความฝัน มันเห็นชัดจนเธอรู้สึกได้เลย เวลาเราหลงใหลอะไรสักอย่างแววตาจะไม่โกหกครั้งหนึ่งเธอก็เคยหลงใหลในความฝันเหมือนกันเมื่อโชว์บนเวทีจบลงผู้คนก็แยกย้ายไปตามบูธน้ำหอม

แอสตันรับหน้าที่ประจำเบาะคนขับ ส่วนมาร์ตินนั่งที่เบาะหลังประกบแพรรัมภา มองเธอที่ถูมือจนแดงเถือก จนเขาต้องยื่นมือไปกุมไว้ไม่งั้นคงได้เลือดออกแน่“แดงหมดแล้วครับ” น้ำเสียงเขาเจือรอยเป็นห่วง พลางใช้มืออีกข้างประกบแล้วถูเบาๆ อย่างทะนุถนอม“มันคันยุบยิบเลยมาร์ติน”“คุณแค่รังเกียจสัมผัสจากเขาใช่มั้ย”แพรรัมภานิ่งงันก่อนช้อนตาขึ้นมอง ม่านตาเธอวูบไหวไปมา ใต้ตาก็พลันแดงก่ำคล้ายสีเลือดกับสัมผัสจางๆ ที่ทิ้งไว้เธอเงียบไปชั่วขณะจิต ก่อนจะพยักหน้ายอมรับว่ารังเกียจสัมผัสจากอาดิเรก มาร์ตินเลยจับมือเธอมาแนบข้างแก้ม เขาฝังริมฝีปากที่ฝ่ามือขาวแล้วพรหมจูบอย่างอ่อนโยนหวังว่าสัมผัสจากเขาจะปัดเป่าให้หายดี กระทั่งเธอเริ่มคุมจังหวะลมหายใจได้จนไม่รู้สึกคันยุบยิบที่มือแล้ว“แบบนี้รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังครับ” มาร์ตินถามขึ้น ขณะที่กุมมือเรียวขาวของแพรรัมภาไว้ร่างบอบบางพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ ก่อนที่จะขยับตัวเข้าไปซุกอกอุ่นของมาร์ติน ซึ่งเขาก็อ้าแขนกอดเธอไว้ในทันที“ฉันอยากกลับคอนโดแล้ว...” เธอบอกเสียงค่อย ในตอนนี้แค่ต้องการที่พึ่งพิงทางใจ ซึ่งโชคดีเหลือเกินที่ยังมีแอสตันกับมาร์ตินข้างกายอย่างน้อยก็ไม่โดดเดี่ยวเหมื