(3P) คุณแพรรัมภาเธอควบสามีสองคน

เมื่อสำเร็จความใคร่นับครั้งไม่ถ้วน ทั้งสามก็นอนแบหลาบนเตียงกว้าง ร่างกายเปลือยเปล่าอย่างไม่อายสายตา เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขานั้นเสพรักกันก็แค่สำเร็จความใคร่แต่ไม่ได้มีสถานะให้ เป็นแค่รสนิยมความชอบบนเตียงเท่านั้น หลังจากเสร็จกิจก็พากันแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง“รอบหน้าถ้านายทำรอยบนตัวฉันอีก ฉันจะสั่งลงโทษนายให้เข็ดแอสตัน” แพรรัมภาตักเตือนเสียงเรียบแต่เอาจริงถ้าครั้งต่อไปยังกล้าทำตัวเป็นเจ้าของ ทิ้งร่องรอยจูบสีแดงไว้บนร่างกายเธออีก จะสั่งลงโทษหนักเอาให้เข็ดหลาบ“อารมณ์มันพาไป คุณช่วยเข้าใจหน่อยสิ” แอสตันตะแคงตัวหันมองเธอ ใช้แขนหนุนศีรษะยกยิ้มเจ้าเล่ห์“งั้นตอนฉันสั่งลงโทษนาย ก็อารมณ์พาไปเหมือนกัน ช่วยเข้าใจหน่อยแบบนี้ดีมั้ยล่ะ”ดวงตาเรียวเฉี่ยวตวัดมอง ก่อนจะผลักอกอีกฝ่ายที่ยักคิ้วทะเล้นเต็มแรง จนล้มนอนหงายไปบนเตียงตามเดิมแอสตันแค่นยิ้มพอใจที่เห็นแพรรัมภาวีนใส่ ช่วยไม่ได้เวลานายหญิงตัวร้ายเหวี่ยงมันเร้าใจเขาเป็นบ้าหญิงสาวที่โดนกระทำหนักยกมือกุมหน้าท้อง เธอลุกขึ้นนั่งแล้วเบ้หน้าปวดหน่วงท้องน้อย หย่อนขาลงข้างเตียงแล้วตวัดสายตามองมาร์ตินที่ลุกมาช่วยประคอง“ลุกไหวไหม เดี๋ยวผมช่ว

เพียะ!ทันทีที่กลับมาถึงคอนโดมิเนียม ฝ่ามือของแพรรัมภาก็ตบเข้าที่ใบหน้ามาร์ติน จนขึ้นรอยแดงจางๆ โทษฐานขัดใจไม่ให้เธอตบสั่งสอนยัยดาหลาและเกสรแต่มาร์ตินกลับก้มหน้ายอมรับผิดไม่ตอบโต้ เพราะรู้ดีว่านายหญิงเป็นคนอารมณ์ร้ายและคุมไม่ค่อยได้ แอสตันที่ยืนอยู่ข้างกันก็ไม่กล้าแย้งอะไรนอกจากก้มหน้ารับคำสั่ง“โทษฐานที่นายห้ามฉันไม่ให้ตบอีนั่น”หญิงสาวที่ทาลิปสติกสีแดงเชอร์รี่ปรายตามอง ดวงตาเรียวเฉี่ยวแฝงความไม่สบอารมณ์ที่โดนลากออกมา แต่ยังไม่ได้ตบสั่งสอนยัยชื่อดอกไม้ทั้งสองให้เลือดกลบปาก“แปลว่านายเต็มใจจะรับผลแบบนี้เองมาร์ติน”“ขอโทษครับคุณรัมภา”“นายคิดว่าทำแบบนี้แล้วทุกอย่างจะจบเหรอ” เธอแค่นเสียงในลำคอแล้วถอนหายใจเพลิงทิ้งมาร์ตินก้มหัวยอมรับผิดมือกุมประสานกัน ต่อให้หวังดีกับนายหญิงแต่ถ้าเธอไม่ได้ต้องการผลลัพธ์ก็เป็นอย่างที่เห็น แต่แพรรัมภาจะลงมือลงไม้ก็ต่อเมื่อขัดคำสั่งหรือล้ำเส้นเธอ“ฉันไม่ปล่อยอีสองตัวนั้นไปแน่” แพรรัมภาพูดด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น ก่อนจะก้าวเท้าปึงปังปิดประตูเสียงดังเข้าห้องไปตั้งแต่กลับมาจากวัดแพรรัมภาก็หมกตัวอยู่แต่ในห้อง เป็นปกติกับชีวิตประจำวันของลูกสาวทายาทหมื่นล้าน เพราะ

มาร์ตินพุ่งตัวคลานเข่าเข้าไปหา สายตาวาบหวามหลุบมองจุดสงวนสีชมพูระเรื่อ มือก็ถอดเสื้อเชิ้ตโยนทิ้งลงข้างเตียง ก่อนจะรีบปลดกางเกงออกแล้วจับแท่งร้อนที่แข็งตัวจ่อปากรูมาร์ตินขมวดคิ้วแน่น เขากดตัวแทรกเข้าไปในรูคับแคบของแพรรัมภา สวนสะโพกอัดเข้าบั้นท้ายงามงอนจนมิดลำเอ็น“อ๊า- มาร์... มาร์ติน” แพรรัมภาเบ้หน้ากับความจุกเสียดที่ได้รับ แก่นกายลำโตสอดลึกจนเสียวถึงสะดือร่างบางโก่งบั้นท้ายตั้งรับแรงกระแทก ใบหน้าแนบชิดกับเตียงนอนก่อนตัวเธอจะกระเพื่อมไปข้างหน้า จังหวะที่มาร์ตินเริ่มขยับเอวสอบอย่างนาบเนิบ“อา...” มาร์ตินกัดกรามแน่น เขาเสียวซ่านตอนเธอขมิบรับในจังหวะที่สวนเอวสอบเข้าใส่ข้างในตัวเธอทั้งอุ่นร้อนและบีบรัด ลื่นไหลหยาดเยิ้มให้เกิดเสียงหยาบแฉะ ก่อนที่ร่างกำยำจะรัวสะโพกแกร่งเข้าใส่ร่องสวาทที่เปียกเยิ้มถี่ระรัวแพรรัมภาครางเสียงหวาน ดวงตาคู่งามฉ่ำน้ำ ก่อนเธอจะเอี้ยวมองใบหน้าหล่อคมของมาร์ติน เสียงครางทุ้มต่ำของเขาช่วยให้เธอมีอารมณ์มากกว่าเดิมมาร์ตินหลุบมองช่องทางรักที่ถูกบดขยี้ เขาโน้มตัวลงไปหาแพรรัมภาตะโบมจูบที่ต้นแขนและพวงแก้ม ก่อนจะสอดแขนยกตัวเธอให้ขึ้นมาอยู่ในท่าคุกเข่า“คุณรัมภาชอบไหม” มา

โรงพยาบาลร่างระหงก้าวเดินอย่างสง่าบนรองเท้าส้นสูง เบื้องหลังมีชายร่างสูงกำยำสองคนเดินประกบตามไม่ห่าง ใบหน้าของแพรรัมภาที่ดูเย็นชาไร้รอยยิ้มเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อยปลายเท้าเรียวเล็กมาหยุดอยู่หน้าห้องผู้ป่วย เธอสูดหายใจเข้าปอดเพื่อปรับอารมณ์ขุ่นมัวของตัวเอง ก่อนจะเปิดบานเลื่อนประตูห้องพิเศษโรงพยาบาลแล้วคลี่ยิ้มทันที“พี่นางฟ้ามาแล้ว” เด็กสาวตัวเท่าเอว กระโดดลงจากเตียงวิ่งเข้ามาสวมกอดด้วยความดีใจแพรรัมภาพ่นลมขำที่ถูกเรียกว่าพี่นางฟ้า พวกผู้ใหญ่ชอบบอกว่าเธอเป็นแม่มดมากกว่า แต่เด็กไร้เดียงสากลับมองว่าเธอเป็นนางฟ้านี่สิ“เห็นพี่เป็นนางฟ้าแน่เหรอคะน้องอลิซ” เธอกำลังยิ้มแต่สายตานิ่งเรียบดูเย็นชา ก่อนจะย่อตัวให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกันกับเด็กน้อย“พี่แพรก็ต้องเป็นนางฟ้าสิคะ ทั้งสวยแล้วก็ใจดีด้วย”“แล้วถ้าพี่เป็นแม่มดจำแลงกายมาล่ะ”“แต่พี่แพรเหมาะกับนางฟ้ามากกว่านี่นา”“เด็กหนอไร้เดียงสาชะมัดเลย” มือเรียวบางลูบศีรษะเด็กน้อยวัยแปดขวบ รอยยิ้มพริมใจปรากฏจางๆ บนใบหน้าสวยแพรรัมภาแทบไม่เคยยิ้มให้เห็นบ่อยนัก เธอประสบปัญหาสีหน้าตายด้านทางอารมณ์ ถึงตอนนี้จะยิ้มให้เด็กน้อยตรงหน้าก็จริง แต่มันก็ดูฝืดฝ

ในหนึ่งหรือสองวันของเดือน แพรรัมภาจะสุ่มเข้าบริษัทตรวจเช็คความเรียบร้อย แค่ปลายเท้าเธอย่างก้าวเข้ามาในบริษัท พนักงานต่างก็ตาลีตาเหลือกลนลานกันเป็นแถบแพรรัมภาเข้าประชุมบริษัทครั้งแรกในรอบเดือน ปกติจะมีตัวแทนของเธอคอยรายงานแทน บรรยากาศในห้องประชุมวันนี้เลยอึมครึ้มเป็นพิเศษ“ถ้าทีมคุณยังทำได้แค่นี้... ฉันคิดว่าควรพิจารณาให้ทีมอื่นขึ้นมาทำงานแทนดีกว่า” แพรรัมภาเอ่ยเสียงเย็น ทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ“ผมจะรีบวางแผนกลยุทธ์แล้วเสนอคุณรัมภาใหม่ครับ”“พวกคุณคิดว่าที่ฉันไม่เข้าบริษัท คงไม่รู้แผนการทำงานของพวกคุณใช่มั้ย... งานถึงได้ชุ่ยแบบนี้”ดวงตาเรียวเฉี่ยวเปรยมองคนในที่ประชุม ลิปสติกสีแดงเชอรี่บนเรียวปากทำให้รัศมีความดุดันเพิ่มขึ้น ทุกคนก้มหน้าลงยอมรับความสะเพร่าในการวางแผนกลยุทธ์คงคาดไม่ถึงว่าเอกสารกองหนาของบริษัท แพรรัมภานั่งอ่านมันทั้งหมดภายในคืนเดียวด้วยซ้ำ บางคนประมาทเลินเล่อเธอเกินไปคงไม่รู้ว่าลูกสาวเข้มงวดกว่าพ่อที่เคยบริหารอีก“โชคดีไปที่วันนี้ฉันยังไม่อยากไล่ใครออก” แพรรัมภายิ้มเย็นยะเยือก ดวงตาแข็งกร้าวข่มความไม่สบอารมณ์ไว้การประชุมเดินหน้าไปอีกสักพักใหญ่ เธ