Semua Bab (3P) คุณแพรรัมภาเธอควบสามีสองคน: Bab 41 - Bab 50

หลังจากอาดิเรกเดินออกจากห้องไป มาร์ตินก็รีบแย่งปืนในมือเธอมาถือไว้ พอแกะดูก็พบว่ากระสุนเต็มแม็กซ์ ไกปืนถูกปลดพร้อมจะลั่นไกได้ทุกเมื่อ“คุณไม่ควรจับปืน”“ทำไม”“เพราะคุณจะยิงจริงๆ ไงครับคุณรัมภา”เขาสบตาเธออย่างหวังดี จากพฤติกรรมที่ผ่านมาของนายหญิง เขารู้ว่าแพรรัมภากล้ายิงแน่นอน ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนาทีเดียวก็คงมีการนองเลือดขึ้น“จะทิ้งชีวิตกับคนแบบมันหรือไง” แอสตันแทรกขึ้น ก่อนจะประคองเธอที่ตัวสั่นเทาไปนั่งโซฟาสงบอารมณ์พวกเขารู้เรื่องอาดิเรกจากปากเธอแล้ว คืนนั้นเธอระบายทุกอย่างให้ฟังทั้งหมด การถูกคุกคามจากคนใกล้ตัวเป็นเหตุผลให้เธอไม่ไว้ใจใครรวมถึงแอสตันกับมาร์ตินที่เธอไถ่ชีวิตมา เธอก็ใช้พวกเขาเป็นแค่เครื่องระบายความใคร่ ไม่เล่าแผลใจให้ใครฟังเพราะคิดว่าไม่มีใครช่วยเธอจากหลุมดำนี้ได้แต่พวกเขาทำให้ความคิดเธอเปลี่ยนไป...“บอกแล้วไงว่าผมจัดการให้ได้ คุณไม่จำเป็นต้องมือเปื้อนเลือดด้วยซ้ำ”“ฉันก็แค่ขู่เขาเฉยๆ ไม่ได้คิดจะยิงหรอก”“คุณคิดแค่ยังไม่ได้ยิง” แอสตันว่าแล้วระบายลมหายใจทิ้งไม่ใช่แค่มาร์ตินที่รู้ว่าเธอจะยิง แต่แอสตันมั่นใจว่าเธอจะยิงแน่ เพราะนายหญิงคุมอารมณ์ไม่เก่ง ถ้าถูกต้อนให้จนมุ

วิ่งเล่นกันราวกับเด็กแปดขวบจนเหน็ดเหนื่อย ทั้งสามคนก็ขับรถแวะทานอาหารทะเลด้วยกัน ก่อนแพรรัมภาจะขอให้พลขับแอสตันแวะที่โรงแรมก่อนถึงคอนโดมีเนียม“เดี๋ยวจอดตรงหน้าผู้ชายคนนั้นเลย” เธอชี้นิ้วสั่งไปที่ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผิวพรรณขาวเนียน เซทผมเปิดหน้าผากได้รูป ยืนถือถุงกระดาษรออยู่ด้านหน้าโรงแรมแอสตันขับรถจอดเทียบข้างชายคนนั้น แพรรัมภาเปิดกระจกลงแล้วยิ้มให้ จนทั้งสองหนุ่มหันมองคอแทบเคล็ด“ของที่สั่งได้แล้วน้องแพร” ชายแปลกหน้าพูดกับเธออย่างสนิทสนม ก่อนจะยื่นถุงกระดาษส่งให้เธอ“ขอบคุณนะคะพี่เรียว รอบหน้าไว้แพรจะสั่งกับพี่อีก”“ถ้ามีของใหม่ๆ มา พี่จะรีบบอกเธอเลย”“ขอบคุณค่ะ แล้วก็นี่แพรไปเที่ยวทะเลมา ของฝากค่ะ”เธอหันมาหยิบถุงของฝากชุดใหญ่ส่งให้ รุ่นพี่เรียวรับไว้แล้วขยับใบหน้าให้อยู่ระดับเดียวกับแพรรัมภา เขามองเข้ามาในรถกวาดสายตามองสองหนุ่มแล้วยิ้มให้แอสตันมุ่นคิ้วแปลกใจ เพราะไม่เคยเจอผู้ชายคนนี้มาก่อนมาร์ตินยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย แต่มองทั้งคู่ไม่ละสายตาแพรรัมภากระตุกยิ้มมุมปาก เธอมองสองหนุ่มผมคนละสีสลับกันไปมา ก่อนที่จะยื่นหน้าไปหารุ่นพี่เรียวแล้วเอียงคออ่อยแบบอ้อยอิ่งซึ่งๆ หน้า“ถ้าฉันใ

ร่างบางเดินนำไปที่โถงทางเดิน ด้านในค่อนข้างมืดมีแสงรำไรแต่ส่องเข้าไปไม่ถึง เสียงเพลงระยะนี้เริ่มเบาลงบ้างแล้วครืด“อ๊ะ- อื้อ มาร์ติน”เรียวขาเธอสั่นระริก จนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น จังหวะที่เครื่องสั่นที่คาไว้ทำงานจากฝีมือมาร์ติน“ทำไมยั่วเก่งแบบนี้ คุณทำผมทรมานไปหมดเลย” ร่างสูงเข้าประชิดตัวแล้วดันเธอให้ติดกำแพงมาร์ตินแข็งจนปวดหนึบทั้งลำแก่นกาย ตาเขาเป็นประกายวาบหวามตอนมองเรือนร่างของเธอ ทั้งยั่วเย้าและยวนใจราวกับเธอเป็นผีเสื้อแสนสวยกำลังสยายปีกบิน“ใจร้อนจัง” เธอยิ้มยั่ว พลางใช้มือลูบไล้แผงอกเขาไปมา“เย็นไหวเหรอ”“ปกตินายเป็นคนใจเย็นจะตายมาร์ติน”“ผมใจเย็นแค่กับคุณ เมื่อก่อนผมใจร้อนกว่านี้อีก” เขาพูดกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนราดรดบนลำคอมาร์ตินก็แค่เป็นคนใจร้อนที่หน้านิ่ง ภูเขาไฟในใจเขามันพร้อมจะปะทุทุกเมื่อ แต่แค่แสดงอารมณ์ทางสีหน้าไม่เก่ง“ถ้าไม่เชื่อจะถามแอสตันก็ได้”ในน้ำเสียงของเขานิ่งเย็นเหมือนมหาสมุทร แต่มือปลดซิปกางเกงกับถกเดรสรัดรูปเธอขึ้นอย่างรีบร้อน“เชื่อแล้วว่าเป็นคนใจร้อน”“ตรงนั้นร้อนกว่านี้อีกครับ”“ข้างในตรงนั้น... ก็ร้อนมากๆ เหมือนกัน” คำพูดสองแง่สองง่ามยิ่งทำให

ดีเจหนุ่มสุดฮอตเพิ่งได้ลงจากเวที เขารับเหล้าจากลูกค้าดื่มจนเริ่มมึน แต่ยังคอแข็งประคองสติได้อย่างดีได้รับข้อความจากมาร์ตินให้ไปเจอกันชั้นบน เขาก็รีบวิ่งขึ้นบันไดแบบไม่ลังเล พอเดินมาถึงก็เห็นมาร์ตินยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าห้อง“เธอรอมึงอยู่ข้างใน” มาร์ตินพเยิดหน้าไปที่ประตูห้อง“สบายตัวดิมึง” แอสตันยิ้มแซวแล้วรับกระเป๋าจากอีกฝ่ายมันเป็นกระเป๋าที่เอาไว้ใส่อุปกรณ์ของเล่น แพรรัมภาเห่อของเล่นชิ้นใหม่ก็เลยให้มาร์ตินหิ้วจากคอนโดมาด้วย“ของอยู่กระเป๋าแล้ว”“ขอบใจครับเพื่อน”พอรับประเป๋ามาถือไว้ ร่างสูงกำยำก็ผิวปากอารมณ์ดีเข้าห้องไป แต่พอเดินมาถึงเตียงนอนเขาก็หยุดชะงักไปแอสตันถึงกับตาเบิกค้าง มองเรือนร่างยั่วใจนอนคดตัวอยู่บนเตียง ไม่มีเสื้อผ้าติดกายสักชิ้นเดียว แต่สิ่งที่ทำเขาใจเต้นตึกตักคือเจ้าหางจิ้งจอกขนฟูที่เสียบประตูหลังต่างหาก“เชี้ย... จิ้งจอกสาวว่ะ” เขายิ้มหื่นแล้วเลียริมฝีปาก ก่อนที่จะคลานขึ้นเตียงกับใจที่สั่นรัวด้วยความตื่นเต้นแพรรัมภาให้นาทีทองทั้งสองหนุ่ม กับการที่จะสวมบทบาทบนเตียง และคราวนี้เป็นรอบของแอสตันแล้วเขาจับเธอพลิกนอนหงายแล้วแยกขาออกจากกัน เผยให้เห็นเนินสวาทเกลี้ยงเกลาอม

แอสตันนั่งลงที่เก้าอี้หน้าจอคอมพิวเตอร์ มันฉายภาพของหญิงสาวที่นั่งตัวลีบอยู่มุมห้อง แล้วก็ภาพมุมกล้องวงจรปิดรอบบริเวณของเซฟเฮ้าส์เซฟเฮ้าส์เป็นพื้นที่ส่วนตัวของแอสตันกับมาร์ติน ตอนที่ยังทำงานให้องค์กรลับ พวกเขาจะหมกตัวที่นี่เวลาไม่มีงานแต่จนกระทั่งได้เจอกับแพรรัมภา ทั้งคู่ก็ระเห็จระเหินไปอยู่ใจกลางกรุง ใช้ชีวิตอยู่เพื่อปกป้องนายหญิงนานๆ ทีจะกลับมาที่นี่สักครั้งนึงครืนเสียงมือถือบนโต๊ะสั่นคลอน แอสตันที่นั่งสูบบุหรี่อยู่หลุบตามอง ก่อนจะกดรับสายทันทีที่เป็นเบอร์ของอาดิเรกโทรเข้ามา“ฮัลโหลครับคุณดิเรก” เขาพูดเสียงปกติ แต่เสียงในสายถูกดัดแปลงให้ใหญ่และทุ้มกว่าตัวจริง(“ไหนลูกสาวกูล่ะ ให้กูเห็นก่อนว่าดารินทร์ปลอดภัย”)“ยังไม่ตาย ตอนนี้ก็หายใจอยู่”เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงาน เหยียดขายาวพาดบนโต๊ะขณะสูบบุหรี่ สายตาก็จ้องมองไปที่หญิงสาวในจอตรงหน้า ดารินทร์ยังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่มุมห้องไม่ขยับไปไหน(“กูต้องการภาพกับวิดีโอยืนยัน”)อาดิเรกกัดฟันข่มอารมณ์โกรธจัด แต่แอสตันกลับเย็นเฉียบเป็นน้ำลูบไฟถือคติว่าอย่าเป็นศัตรูกับแพรรัมภา เพราะถ้าเป็นศัตรูกับเธอก็เท่ากับเป็นศัตรูกับพวกเขาด้วย“รักลูกตัว