Semua Bab (3P) คุณแพรรัมภาเธอควบสามีสองคน: Bab 51 - Bab 60

ร่างสูงลุกพรวดพราดขึ้นยืน เมื่อจ้องดารินทร์อยู่ดีๆ เธอก็ล้มตึงลงไปกับพื้น ก่อนที่จะเริ่มชักเกร็งร่างกายเหมือนคนที่เครียดจัดเขาหยิบโหม่งคลุมหัวสีดำติดไปด้วย ก่อนที่จะเข้าห้องก็สวมใส่หัวแล้วรีบเข้าไปช่วยปฐมพยาบาลแอสตันจับตัวเธอให้นอนตะแคงข้าง แต่ดันถูกหญิงสาวคว้าเข้าที่แขน บ่งบอกว่าเธอแค่แสดงละครให้เขาตายใจ เธอใช้มือผลักอกเขาแล้วรีบวิ่งไปที่ประตูทันทีแต่ร่างสูงไวกว่า เขาก้าวเท้าปราดเดียวก็กระชากตัวเธอได้แล้ว ก่อนจะเหวี่ยงร่างดารินทร์ลงบนเตียงแล้วคร่อมทับไว้“ปล่อยฉันนะคะ! ฮึก อย่ามาแตะตัวนะ!”เธอดีดดิ้นทั้งยังร้องไห้ไปด้วยจนหน้าแดง แอสตันขมวดคิ้วเครียดแต่ยังออกแรงกดไม่ให้เธอขยับหนี“อยากได้เงินเหรอ... ต้องการเท่าไหร่บอกมาสิคะ”ดารินทร์สะบัดใบหน้าไปมา ปลายเท้าถีบระรัว เธอกลัวจนตัวสั่นเทิ้มจนเขาที่บีบข้อมือแรงไปเริ่มผ่อนแรงลง“อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ฮือ ฉันกลัวแล้วค่ะ”เธอสติแตกกระเจิงแทบกู่ไม่กลับ หลับหูหลับตากลัวจะถูกชายร่างใหญ่ทำอะไรไปมากกว่านี้ แต่ทว่าจู่ๆ เธอก็ลืมตาขึ้นมาสบตาชายใส่โหม่งคลุมดำ“พี่แอสตันเหรอ...”“.....”“นี่พี่แอสตันเหรอคะ”แอสตันเบิกตาโตแต่ไม่ตอบอะไร เขาออกแรงกดข้อม

แอสตันไม่ตอบแต่ทำท่าจะลุกหนี ดารินทร์จับแขนเขาไว้แล้วกระตุกให้นั่งลง ก่อนที่เธอจะโถมตัวขึ้นไปนั่งคร่อมตักใช้แขนคล้องลำคอแอสตันด้วย“ดารินทร์ชอบพี่ค่ะ... คะ- คือ เอ่อ ดารินทร์แค่...”“อะไรของเธอ”“ก็ชอบไงคะ”“เธอเมาแล้วดารินทร์ เดี๋ยวพี่หาเครื่องดื่มเย็นๆ มาให้”ดารินทร์คออ่อนดื่มแค่แก้วเดียวก็มึนเมา เธอสารภาพว่าชอบเขาเพราะฤทธิ์น้ำเมาก็จริง แต่มันคือความจริงที่อยากจะพูดมาสักพักแล้วต่างหากคนตัวเล็กหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอไม่อยากถูกเขาปฏิเสธความรู้สึก เธอเลยตัดสินใจยื่นหน้าเข้าไปจูบปิดปากแอสตันเธอบดคลึงและขบเม้มปากเขาขึ้นลง จนแอสตันต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแทน“ดารินทร์... ชอบพี่แอสตันจริงๆ นะคะ”พอเธอผละริมฝีปากออก ดารินทร์ก็จับมือแอสตันมาแนบที่แก้ม ก่อนจะขยับลงต่ำไปที่หน้าอกแล้วยิ้มไร้เดียงสาบางๆแอสตันขมวดคิ้วแน่น ดูก็รู้ว่าเธอเมาจนคุมสติไม่อยู่แล้ว“ทำอะไรดารินทร์”“ดารินทร์ต้องการพี่...”ทางฝั่งของมาร์ตินเขาเฝ้าระวังที่คฤหาสน์อาดิเรก รอให้ได้คลิปมาจะได้ตามพิกัดถึงตัวทัน ที่ยื้อเวลาคงไม่ใช่เพื่อจะตามหาดารินทร์หรอก แต่คงคิดหาวิธีหลบหนีความผิดอยู่ด้วยมาร์ตินวางแล็บท็อปบนตัก พอมีอีเม

แพรรัมภาเอาหน้าแนบกับต้นแขนมาร์ติน มองเขาที่ช่วยร่อนแป้งแต่ดูทะมัดทะแมงกว่าเธอเยอะเลย“ผมขอเค้กธรรมดาๆ จากคุณดีกว่า” ขอแค่เค้กธรรมดาไม่ต้องเลิศเลอมาก แค่ได้เป่าเค้กกับเขาสักครั้งในชีวิตก็พอ“ห้ามคายทิ้งทีหลังแล้วกัน”“คุณยังกลืนให้ผมได้ ผมก็ไม่คายเหมือนกันครับ”แพรรัมภาพ่นลมหายใจใส่ คว้าทัพพีใกล้มือจะตีปากคนที่หื่นหน้าตายสักที เล่นมุกใต้สะดือด้วยสีหน้าตายด้านแบบนั้นได้ยังไงกัน“ไอ้บ้ามาร์ติน แม่ก็ตบด้วยทัพพีคนแป้งเลย”มาร์ตินพ่นลมขำเบาๆ เขาชอบเธอมุมนี้ที่สุดเลย มุมที่พูดจาทุกอย่างที่ใจคิดอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องฝืนเป็นแพรรัมภาที่ต้องรักษาภาพลักษณ์แม่มดตลอดเวลา“เป็นความสดใสให้ผมแบบนี้ต่อไปนะครับ”เป็นความสดใสที่ตัวเขาไม่เคยมีมัน เวลาได้เห็นเธอยิ้มหรือหัวเราะมันทำให้มาร์ตินรู้สึกมีชีวิตชีวาดี“ฉันจะเป็นแม่มดร้ายย่ะ”“แบบไหนก็ชอบหมดนั่นแหละ”แพรรัมภาส่ายหน้าช้าๆ เธอยืนกอดเขาจากด้านหลัง ทิ้งตัวเข้าหาแล้วลอบถอนหายใจใส่อย่างเนือยๆ“แล้วแอสตันล่ะ วันนี้ก็ไปทำงานที่บาร์เหรอ”“เดี๋ยวมันก็มาครับ”“นี่คราบเลือดเหรอ”เธอใช้นิ้วถูเบาๆ ที่แขนเสื้อเขา มันเป็นเสื้อขาวก็เลยเห็นชัด แต่แค่จุดด่างๆ เล็

มาร์ตินก้มหน้ามือประสานไว้บนตัก ใส่แค่กางเกงขายาวสีเทาเปลือยท่อนบน เพิ่งโดนลากจากเตียงมาสดๆ ร้อนๆ นี่เอง“ถ้าจะนั่งเงียบปากแบบนี้ก็ไสหัวออกไปให้หมด”ร่างระหงลุกขึ้นยืน เธอกดสายตามองเขาทั้งสองอย่างคาดเค้น การที่เธอไม่ขว้างแจกันตรงหน้าใส่ตอนโมโห มันก็บ่งบอกแล้วว่าแพรรัมภาข่มอารมณ์ไว้แค่ไหน“ถ้าเลี้ยงไม่เชื่องก็ตัดหางปล่อยวัด หลังจากนี้อยากจะมีความลับอะไรก็เชิญ จะไปมีอีหนูหรือไปเอากับใครก็ตามใจ”ความลับที่รู้ทีหลังมันเสียความรู้สึกทั้งนั้น หรือผู้ชายก็มักมากในกามเหมือนกันหมด ถึงได้เลี้ยงไม่เชื่องแบบนี้มาร์ตินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้าเกร็งเครียดจัดจนเหงื่อเริ่มแตกพลั่กตามสันกราม“ผมไปจัดการเรื่องคุณดิเรกมาครับ” เขาโพล่งออกไปตอนที่เธอกำลังจะเดินหนีแพรรัมภาชะงักฝีเท้าลง เธอหันไปมองเขาแล้วมุ่นคิ้วใส่“หมายความว่ายังไง เกี่ยวอะไรกับอาดิเรก”“คุณช่วยนั่งลง... แล้วฟังผมก่อนได้ไหมครับ”คำเอ่ยร้องขอของมาร์ติน ทำให้เธอเหนื่อยหน่ายใจ แต่ก็ยอมเดินกลับไปนั่งที่เดิมเพื่อฟังพวกเขาพูดต่อให้จบมาร์ตินเล่าย้อนให้ฟังว่าตามสืบเรื่องอาดิเรกเงียบๆ มาสักพักแล้ว เขามีคนในแวดวงธุรกิจสีเทาเยอะ จึงให้ช่วยตามสืบกั

ดวงตาเรียวเฉี่ยวเบิกขึ้นเล็กน้อย หูเธอไม่ได้ฝาดแน่นอนที่ได้ยินประโยคบอกชอบ น้ำเสียงออดอ้อนเจือความมึนเมาที่คนพูดน่าจะดื่มหนักเข้าไป“ดารินทร์ต้องการพี่... ฮึก ดารินทร์ไม่เหลือใครแล้ว”“เธอมีพี่ แต่เธอไปชอบคนอื่นเถอะ”“พี่แอสตันมีคนที่ชอบแล้วเหรอคะ”ทุกอย่างเงียบลงไปชั่วขณะ หัวใจแม่มดหน้าสวยก็พลอยสั่นวูบวาบเพื่อรอฟังคำตอบด้วย“พี่มีคนที่หักหลังเขาไม่ได้...” เสียงแอสตันตอบกลับไปแพรรัมภาหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อมเบาๆ นี่เขาพูดถึงเธอหรือใครกันแน่ คนที่หักหลังไม่ได้อย่างงั้นเหรอ“ผู้ชายบนโลกยังมีอีกเยอะแยะ เธอเองก็ยังอายุน้อยอยู่ หาผู้ชายดีๆ สักคนได้สบาย”“แต่ดารินทร์ชอบพี่นี่คะ ทำไมต้องไล่ไปหาคนอื่น”แพรรัมภาขมวดคิ้วมุ่นคิดหนัก นี่ดารินทร์ชอบแอสตันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่ดูจากคำพูดคงจะสนิทกันมาได้สักพักแล้ว แค่เธอไม่เคยสนใจคนรอบข้างพวกเขาเลย“คุณพ่อ... ทิ้งดารินทร์กับแม่ไปแล้ว”“ดารินทร์พอก่อน”“กอดไม่ได้แล้วเหรอ”“กลิ่นน้ำหอมเธอมันติดเสื้อพี่”พอพูดถึงกลิ่นน้ำหอมแพรรัมภาก็ใจหล่นวูบ เธอเม้มปากแล้วมุ่นคิ้วเครียดกับเหตุการณ์ด่วนสรุปเมื่อเช้าที่เกิดขึ้น“คนที่พี่รักเขาไม่ชอบให้มีกลิ่นน้ำหอมผู