Semua Bab (3P) คุณแพรรัมภาเธอควบสามีสองคน: Bab 31 - Bab 40

“อ้ะ- แฮ่ก อึก” เธอผละริมฝีปากออก พลางวางมือทั้งสองลงบนหน้าท้องกำยำของคนใต้ร่างร่างบางเด้งกระดอนไปตามแรงกระแทก เธอร่อนสะโพกบดเชิงกรานแกร่งของแอสตัน เสมือนเขาเป็นม้าแล้วเธอเป็นคนคุมบังเหียนอยู่ข้างบนเอวหวานร่อนไปข้างหน้าแล้วบดคลึงยั่วเย้า จนแอสตันสูดปากเสียวกระสันยื่นมือไปบีบขยำทั้งสองเต้าสวยที่เด้งล่อตาความเสียวสยิวแล่นพล่านไปทั่วร่าง มาร์ตินชักสาวท่อนเนื้อของตัวเองแล้วมองหนังสดประกอบไปด้วย พอทนไม่ไหวก็ก้มหน้าเข้าไปซุกไซ้ซอกคอเธอสูดดมกลิ่นหอม“อ๊ะ- ไม่ไหว... จะเสร็จแล้ว”ใบหน้าสวยฉ่ำเหยเกปรือตาแล้วกัดริมฝีปาก เธอเสียวจนหายใจไม่ทั่วท้อง รู้สึกจุกหน่วงเมื่อถูกกระแทกจุดเดิมซ้ำๆหญิงสาวกำลังถูกสามีบนเตียงทั้งสองรุมขย้ำ เหยื่ออันโอชะที่กินเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกพอสักที แพรรัมภาเล่นสวยไปทุกจุดแบบนี้จะเบื่อลงได้ยังไง“ซี้ด... จะแตกแล้วคุณ” แอสตันกลั้นหายใจไปชั่วขณะ มือบีบคลึงที่สะโพกผายแล้วเด้งสวนสะโพกเข้าใส่เสียงลมหายใจทั้งสามสอดประสานกัน รสร้อนของราคะสวาททำลุ่มหลงมัวเมาจนโงหัวไม่ขึ้น เริ่มหายใจถี่ขึ้นและร้อนผ่าวไปทั้งเรือนกายสาว“อื้อ- อ๊ะ อ๊า!” แพรรัมภาตัวสั่นกระตุกเกร็ง ช่องทางรักบีบรัดต

แพรรัมภาดีใจจนส่ายหัวดุกดิกไปมา กอดรัดแม่ตัวเองจากด้านหลังแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่จนชื่นใจ“ตัวรุมๆ จะไม่สบายหรือเปล่าเรา”“ปวดหัวนิดหน่อยค่ะ”“เดี๋ยวกินข้าวแล้วก็กินยาด้วยนะแพร”เธอพยักหน้าหงึกหงักเป็นเด็กดีทันที แพรรัมภาในวัยยี่สิบแปดปีเหลือแค่แปดขวบในสายตาแม่เท่านั้น“ขอบคุณนะคะ รักแม่ที่สุดเลยค่ะ”สองแม่ลูกกอดกันกลม ในอดีตเคยตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก ถึงเวลาจะผ่านไปแต่แผลใจยังคงอยู่วิไลโสภารู้ดีว่าปมในใจแพรรัมภาคืออะไร แต่เธอเลือกที่จะไม่ขุดคุ้ยและทำได้แค่มอบความรักให้เธอเยอะๆ ไร้เงาสามีก็จริงแต่มรดกที่ได้มาก็คุ้มค่ากับน้ำตาที่เสียไปต่อให้อยากปลุกวิญญาณขึ้นมาฆ่าซ้ำๆ ก็ตามห้าโมงเย็นที่แพรรัมภานอนเกลือกกลิ้งบนโซฟา นานๆ จะได้ใช้ชีวิตเชื่องช้าเป็นสล็อตเพศเมียที่เกียจคร้านเธอโดนอาการป่วยเล่นงาน อ่อนเพลียไปทั้งร่างจนนอนซึมเพิ่งจะได้สติเมื่อสิบนาทีก่อน เธอรอแอสตันกับมาร์ตินมารับที่บ้านทั้งวันแล้ว“มาร์ตินไปซ้อมรถ... แอสตันไปดูพี่สาวอีก”ริมฝีปากสีระเรื่อพึมพำ นอนหงายแบหลาหมดสภาพ แต่พอได้ยินเสียงรถยนต์คุ้นเคยดังใกล้เข้ามา เธอก็ลุกพรวดพราดจากโซฟาวิ่งไปหาทันทีร่างสูงกำยำของชายผิวน้ำผึ้งลงจาก

ในห้องเก็บของทั้งชื้นและเหม็นอับ ไม่มีแสงเล็ดลอดผ่านแล้วก็มีแมงมุมไต่ยั้วเยี้ยเต็มไปหมด วิไลโสภาทำได้แค่นั่งปลอบลูกหน้าประตูแล้วร้องไห้แทบขาดใจเพราะต้องการช่วยลูกเลยโดนทำร้ายไปด้วยอีกคนจากวันนั้นเธอก็โดนพ่อตบตีแทน เวลาไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งแล้วยังต่อต้าน แพรรัมภาไม่เคยให้พ่อเข้าใกล้ ทุกคืนยังเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนไม่หยุดจนสุดท้ายก้องเกียรติก็ไล่ตะเพิดเธอ เพราะเธอมีข่าวไปมั่วสุมเสพยากับกลุ่มเพื่อน แต่ตัวเธอรู้ดีว่าทำอะไรอยู่ แค่ทำตัวให้พ่อขายหน้าที่สุดจะได้โดนเฉดหัวไปไกลๆสุดท้ายก็โดนไล่ออกไปใช้ชีวิตคนเดียวอย่างที่ฝัน...“พอเข้ามหาลัยฉันก็ไปทำงานที่ผับกับเพื่อนคนนึง แค่ยอมให้แขกแตะตัวนิดหน่อยแต่ได้เงินเป็นฟ่อนเลยล่ะ”เธอว่าแล้วปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ ฟังดูอาจจะไม่น่าเชื่อ แต่แพรรัมภาไม่เคยจูบหรือมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใครมาก่อนเธอแค่ยอมให้แตะแขนจับขาแล้วก็โอบไหล่ ถ้ามากกว่านั้นก็จะเจอเธอแผลงฤทธิ์เดชอย่างไม่ไว้หน้า“พ่อเฉดหัวฉันออกจากตระกูล บอกว่าฉันเป็นตัวอัปรีย์ที่ทำให้สกุลนี้เสื่อมเสียชื่อเสียง ทั้งทำงานที่ผับ... ข่าวเสพยา”แอสตันกับมาร์ตินบีบกระชับมือเธอไว้ เพิ่มความอุ่นใจว่าเธอปลอดภัยที

แอสตันใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่กลางอกเธอ ไม่ได้จะลามกแค่จะสื่อให้เห็นว่าแท้จริงยังมีประกายเล็กๆ ในจิตใจอันดำมืดนี้“ผมกับมาร์ตินจะพาคุณเดินไปข้างหน้าเอง”“แอสตันนาย...”“คุณก็ต้องเดินไปพร้อมกับพวกผมด้วยเหมือนกัน”สายตาทั้งสองสบประสานเข้าหากัน ประกายความอบอุ่นในนัยน์ตาแอสตัน แผ่กระจายซาบซ่านถึงขั้วหัวใจคนเย็นชาจนรู้สึกได้ถึงอัตราการเต้นหัวใจที่สูงลิ่ว ก่อนแพรรัมภาจะแสยะยิ้มพ่นลมขำแล้วเป็นคนเบือนหน้าหนี แอสตันโหมดนี้หล่อเกินไป ช่วยกลับไปเป็นหมาบ้าแอสตันยังดีกว่า“เลิกหาคำคมจากเน็ตเถอะย่ะตาบ้า”“อ้าว ผมคิดเองนะครับคุณนางฟ้า”เธอส่ายหน้าแล้วลุกหนีเขาไปเอาของที่ล็อคเกอร์ นี่เพิ่งจะแปดโมงเช้ายังมีเวลาทั้งวันอีกเยอะเลย ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นตุบตับรัวเหมือนกลองสแนร์สองคนนั้นกินอะไรผิดสำแดงมาถึงอบอุ่นขนาดนี้...เวลาบ่ายโมงที่แพรรัมภาถูกลากมาคลาสบัลเล่ต์ เป็นคลาสแบบส่วนตัวที่จะทำให้เธอไม่ประหม่าต่อหน้าคนอื่นมาร์ตินเตรียมชุดกับรองเท้าให้เธอไปเปลี่ยน แต่พอสวมชุดเสร็จเธอกลับยืนมองภาพตัวเองในกระจกนิ่งๆ แววตาสะท้อนภาพเด็กสาวในอดีตให้เห็นว่าเธอเคยมีความสุขแค่ไหนตอนร่ายรำไปกับการเต้นบัลเล่ต์ ปลดปล่อย

แพรรัมภาเขินจนตัวแดง ปกติก็มีอุปกรณ์บนเตียงเสริมเพื่อสนองตัณหา แต่ไม่รู้อารมณ์ไหนถึงได้เขินพวกเขาขึ้นมาดื้อๆ“น้องแมวว่ะมึง” แอสตันน้ำลายแทบหยดออกจากปาก“แมวขาวมาก” มาร์ตินหลุดเข้าไปในภวังค์ลามกเรียบร้อย“ถ้าไม่ชอบฉันจะไปถอดออก... แต่ห้ามขำกันเด็ดขาดเลย”นายหญิงเริ่มทำหน้าแง่งอน พวกเขาเอาแต่จ้องมองไม่วางตา คงคิดว่าเธอแต่งตัวประหลาดอะไรใช่มั้ย ถ้าใช่จะได้ถอดทิ้งให้หมดเลย“เดี๋ยวดิคุณ จะถอดทำไม กำลังแข็งเลย”“ไม่ต้องถอดหรอกครับ ใส่ไว้เถอะ ผมขอร้อง”ทั้งมาร์ตินและแอสตันรีบรั้งเธอไว้ ตอนที่มือบางกำลังจะถอดถุงน่องตาข่ายออก ภาพกำลังชวนเสียววูบวาบเลย“มันไม่ได้ตลกใช่มั้ย” เธอถามออกไปเสียงเบา บิดใบหน้าแตะที่หัวไหล่อย่างเขินอายแต่ภาพที่เธอกำลังบิดเร่าตัวเขินนี่แหละ ทำสติชายหนุ่มทั้งคู่ขาดผึ่งรีบกระโจนขึ้นเตียงนอน ก่อนจะสะบัดชุดคลุมออกจนร่างกายเปลือยเปล่า“ตลกอะไรคุณ เสียวหัวว่ะ มาอมแก้ปวดด่วนเลย” แอสตันนั่งคุกเข่า ในส่วนของกลางกายชี้โด่ชี้เด่ตรงหน้าเธอมาร์ตินนั่งรอเจ้านายออกคำสั่ง ทั้งที่ความเป็นชายก็ผงาดตัวชูคอพร้อมเสียบเหมือนกัน“คืนนี้ใช้แค่ปากพอนะ ฉันอยากเสร็จแบบไม่สอดใส่” เธอบอกความต้อง