All Chapters of อยากมีแฟนเรียนวิศวะ: Chapter 41 - Chapter 47

เอี๊ยด...ดเสียงเบรคของบิ๊กไบค์​ในสนามแข่งดังก้อง​ เรียกความสนใจจากผู้ชมที่ตั้งใจมาดูนัดพิเศษในค่ำคืนนี้ให้พร้อมใจกันหันไปมอง​ คนที่พาม้าเร็วเข้าไปถึงเส้นชัยคนแรก​ แน่นอนว่าเป็นผม​ เฟิร์ส​ เจ้าของสนามแข่งรถและผู้ชนะในวันนี้"ไหนของ?" หมวกกันน็อคถูกถอดออกพร้อมกับวาดขายาวลงจากบิ๊กไบค์​คู่ใจ​ เดินตรงไปหาคู่แข่งเพื่อทวงของรางวัลที่อีกฝ่ายต้องเป็นคนเตรียมมาตามข้อตกลง​ เงินสด​หนึ่งแสนบาท​ และบิ๊กไบค์​รุ่นล่าสุด​ "ขอเวลากูสองวัน" แต่อีกฝ่ายยื่นเพียงซองเงินที่ผมจับดูก็รู้ว่าไม่ครบตามจำนวนที่คุยกันไว้​ และไม่เห็นแม้แต่เงารถที่ผมอยากได้มากกว่าเงินในซองนี้"ตุกติก?" "กูยังหาไม่ได้" ก็พอจะรู้ว่าไอ้หมอนี่ร้อนเงิน​ถึงได้มาลงแข่งเพราะอยากได้เงินรางวัล"มึงคิดว่ากูใจดี?​""กูมีข้อเสนอ""...""น้องสาวกู" ไอ้พิชดึงมือน้องสาวที่ยืนเล่นโทรศัพท์​อยู่ด้านหลังให้มายืนตรงหน้า"พะ​ พี่พิช!​" ทำเธอร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ​ เพราะคงไม่คิดว่าพี่ชายของเธอจะใช้เธอมาต่อรองเกมส์นี้"ตามนั้น" หน้าหมวยๆ​ แต่งหน้าบางเบาเผยผิวขาวใส​ ปากเชิดๆ​ ดูดื้อใช่เล่น​ มัดผมเป็นลูกซาลาเปา​ ดูจากการแต่งตัวแล้วเหมือนตั้งใจมาเป็นผู้

ใครจะเชื่อว่าฉันอยู่กับเขามาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว​ บางเวลาก็ดูเหมือนเขาสนใจฉันเพราะเขาใส่ใจและดูแลฉันเป็นอย่างดี​ แต่บางเวลาเขาก็ดูเฉยชา​ นิ่งเงียบ​ ฉันก็เดาอารมณ์​เขาไม่ถูกเหมือนกัน​ ลึกลึกก็แอบขอบคุณ​เขานะ​ ที่ไม่ใจร้ายและไม่เคยทำร้ายร่างกายกันเลยสักครั้ง​ ถือว่าตัวเองยังมีความโชคดีอยู่บ้างไม่ใช่ว่าฉันจะอยู่ฟรีกินฟรีเฉยๆ​ หรอก​ อะไรที่ฉันทำได้ฉันก็ทำสุดความสามารถ​เชียวหละ​ งานบ้านทุกอย่าง​ไม่ว่าจะกวาดห้อง​ ถูพื้น​ ล้างจาน​ ล้างห้องน้ำ​ ฉันทำหมด​ เผื่อว่าเขาจะเอาเงินเดือนที่จ่ายแม่บ้านมาเป็นส่วนลดหนี้ของพี่พิชลงบ้าง​ และความโชคดี​ของฉันอีกหนึ่งเรื่อง​ก็คือ​ อยู่ช่วงปิดเทอมพอดี​ ฉันเลยอาศัยเวลานี้​ รับงานตัดต่อคลิปรีวิวสินค้าต่างๆ​ ให้เหล่าเน็ตไอดอล​ มีเพื่อนรักอย่างพริบพราวช่วยแนะนำคนรู้จักในวงการมาให้​ ฉันเลยพอได้งานกับเขาบ้าง​ และพอมีเงินเก็บไว้ทยอยผ่อนเขาเพื่อไถ่ตัวเอง​ให้เป็นอิสระ เผื่อถ้าเราสองคนมีใจที่ตรงกันจริงๆ​ ฉันจะได้ไม่ต้องมานั่งคิดมากถึงสถานะอันน่าสงสารของตัวเองสถานะที่ไม่มีสถานะ​ สถานะที่รอวันเขาเบื่อก็เท่านั้น...ส่วนพี่พิชหน่ะเหรอ​ หายเข้ากลีบเมฆ​ ไม่มีแม้แต่ข้อความท

ที่เธอรับปากผมคืนนั้น เธอก็ไม่ได้ผิดคำพูดแต่อย่างใด ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอรับทุกสายที่ผมโทรหา ยอมเปิดกล้องให้ผมเห็นหน้าจนผมรู้สึกแปลกใจ จนได้เห็นความแสบของเธอที่มีคือการปล่อยให้ผมพูดอยู่คนเดียว ส่วนเธอเอาแต่สนใจผู้ชายในซีรีย์ที่เธอตั้งหน้าตั้งตาดู​ ทำเพียงปลายตามามองเล็กน้อยบ้างเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องตอบข้อความ เพราะเธอขาของผมส่งตอบกลับมาเพียงรูปสติ๊เกอร์หลากอารมณ์ที่ไม่รู้ว่าสรรหามาจากไหน โคตรน่ามันเขี้ยวแต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยจนท้อที่จะตามจีบเมียตัวเองอีกครั้ง พาตัวเองไปอยู่ทุกที่ที่เธออยู่ บ่อยครั้งที่ชวนไอ้พาลันกับไอ้พายไปกินข้าวที่โรงอาหารคณะที่เธอเรียนเพียงแค่หวังจะได้นั่งกินข้าวข้างๆ กัน ถึงเธอจะพยายามแสดงออกว่าไม่รู้จักผมก็ตาม ซึ่งผมก็ไม่สน​ และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมชวนเพื่อนมาฝากท้องมื้อกลางวันที่โรงอาหารคณะนิเทศน์ที่เธอเรียน อาสานั่งจองโต๊ะให้เพื่อนเพราะสายตามองเห็นเธอต่อคิวซื้อข้าวอยู่ก่อนแล้ว แน่นอนว่าผมนั่งจองสองโต๊ะติดกัน และเป็นเพียงสองโต๊ะที่ว่างอยู่ตอนนี้ ยังไงเธอต้องเดินมานั่งทางนี้แน่ สุดท้ายผมก็ได้นั่งข้างเธออย่างที่วางแผนเอาไว้ โดยที่ทั้ง

"เธอขา​ เค้าอยากเข้าห้องน้ำ" วันที่สองที่ฉันได้ยินเสียงออดอ้อนของเขาที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย​ เหมือนว่าอุบัติเหตุ​ครั้งนี้จะเพิ่มความขี้อ้อนของเขาให้มีมากขึ้น​ แล้วฉันจะทำอย่างไรได้นอกจากพาตัวเองลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปประคองเขาเข้าห้องน้ำ"เธอขา" "หืม""..." ตาคู่คมไล่สายตากรุ่มกริ่มมองลงไปยังกางเกงคนไข้ที่เขาใส่อยู่​ ทำฉันถึงกับถลึงตาใส่ด้วยความหมันไส้​ จริงอยู่ที่แขนข้างที่ใส่เฝือกคือข้างที่เขาถนัด​ แต่เขาอยากแกล้งให้ฉันอายมากกว่าถึงไม่ยอมช่วยเหลือตัวเองแบบนี้​ แค่ดึงกางเกงลงเขาก็ไม่ยอมทำ! แต่ก็เอาเถอะ! เห็นแก่ความเจ็บป่วยของเขา​ และที่เขาให้ลูกน้องช่วยเตรียมเงินจำนวนหนึ่งและจองตั๋วเครื่องบินให้พี่พิชได้หลบไปอยู่ต่างประเทศสักพักตั้งแต่วันที่เขาฟื้น​ ฉันจะตอบแทนโดยการดูแลเขาเป็นอย่างดีก็แล้วกัน"นี่​ แกล้งเหรอ" "ไม่ได้แกล้ง" ไม่ได้แกล้งอะไร​ ในเมื่ออะไรอะไรของเขาที่กำลังพร้อมรบอยู่ตอนนี้​ บ่งบอกให้ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำตามที่ปากเขาบอก​ ไหนจะมุมปากที่ยกยิ้มดูเจ้าเล่ห์​นั่นอีก"เค้าอยากให้เธอขาทำให้" และผู้ชายหน้ามึนอย่างเขาก็สามารถพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมาได้อย่างหน้าต