Semua Bab อยากมีแฟนเรียนวิศวะ: Bab 11 - Bab 20

"ซักเสื้อนักศึกษาก่อนแล้วกัน" "กางเกงกับกระโปรงค่อยซักรอบต่อไป" ยัยตัวยุ่งตื่นมาทำงานบ้านส่งเสียงดังแต่เช้าทั้งที่เป็นวันหยุด ปลุกให้ผมตื่นมานั่งหน้าง่วงอยู่บนที่นอนมองเธอนั่งแยกผ้าของทั้งผมและเธอเตรียมไปใส่เครื่องซักผ้าด้านนอก ตั้งแต่มีเธอมาอยู่ด้วย นี่ก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์​แล้วมามี๊ไม่แวะมาหาผมเลยสักนิด ไม่เป็นห่วงกลัวว่าลูกชายจะโดนว่าที่คู่หมั้นจับปล้ำบ้างเลยหรือยังไงกัน"นาย ช่วยยกตะกร้าออกไปหน่อยสิ"​"..." ผมลุกขึ้นไปตามที่เธอบอกอย่างว่าง่าย เพราะมีเสื้อผ้าของผมรวมอยู่ด้วย แค่ยกไปวางตรงเครื่องซักผ้าไม่ได้เหนื่อยเกินไปสำหรับผม ก่อนจะกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง อยากจะนอนต่ออีกสักหน่อย"อี๋... นาย" สองนิ้วเล็กคีบบ็อกเซอร์ของผมขึ้นมาตรงหน้า"อะไร""ทำไมถอดม้วนแบบนี้เนี่ย" ก็ถอดปกติป่าววะ"เธอจะให้ฉันถอดแล้วพับเป็นดอกไม้?" "พับเป็น?" ตากลมโตมองสบตาคมอย่างซุกซน พาให้มือใหญ่ผลักหน้าผากมนเบาเบาอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะเดินผ่านเธอไปล้มตัวลงบนที่นอน ปล่อยให้เธอนั่งแยกผ้าชิ้นเล็กและบ่นไปอยู่คนเดียว"นาย น้ำไม่ไหลอะ" "..." แต่หลับตาลงได้ไม่นาน เสียงตัวยุ่งประจำห้องก็ปลุกให้ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทำ

"ฮัลโหล แกนอนรึยัง" "ยังๆ ดูซีรีย์อยู่หน่ะ" คือเป้าหมายของฉันคืนนี้ ระหว่างรอนายรูมเมทไปลั้ลลากลับมา"ไปนั่งชิลร้านเปิดใหม่กันมั้ย" "หืม สองทุ่มแล้วนะ" อารมณ์​ไหนของยัยแพรนวลเนี่ย ปกติจะต้องนัดกันก่อนนี่นา มาชวนตอนนี้แล้วฉันจะแต่งตัวทันได้ยังไง"ใกล้คอนโด​คู่หมั้นแกนะ" จริงด้วย มีร้านเปิดใหม่ใกล้ๆ นี่นา"โปรบุฟเฟ่ต์​เครื่องดื่ม วันสุดท้ายด้วย"​ ยัยคนชวนพยายามเอาโปรโมชั่นน่าสนใจพูดหลอกล่อให้ฉันใจอ่อน ซึ่งก็เป็นอะไรที่จี้ถูกจุดฉันมากพริบพราวชอบโปรโมชั่น! "อยู่ได้แค่สี่ทุ่มนะ" ในเมื่อฉันขีดเส้นให้เขากลับสี่ทุ่ม เพราะฉะนั้นตัวเองก็ต้องทำแบบนั้นด้วยเหมือนกัน"โอเค งั้นลงมาเลย ห้านาทีถึง" หืม นี่นางเตรียมตัวมาพร้อมอยู่ก่อนแล้วละสิ แล้วให้เวลาฉันห้านาทีเนี่ยนะ! ฉันทำได้แค่กดวางโทรศัพท์​แล้วพาตัวเองวิ่งเข้าห้องนอนไปแต่งตัวทันทีด้วยเวลาอันแสนจำกัดฉันเลยเปลี่ยนจากกางเกงช้างสุดน่ารักมาเป็นกระโปรงยีนส์​ตัวสั้นแทนส่วนเสื้อ ก็เสื้อยืดสีดำนี่แหละ พรมน้ำหอมเอา ก่อนจะเติมแก้มให้มีสีนิด ทาปากให้ฉ่ำแววหน่อย และรีบหยิบกระโปรดสะพายใบเล็กวิ่งลงไปหาเพื่อนทันที "บรรยากาศ​ดีเว่อร์" อาจเพราะวันนี้ทางร้าน

วันนี้เป็นวันที่ฉันรู้สึกไม่ชอบที่สุดในชีวิต​ 'วันแห่งความรัก'​ เพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เจอแต่คนเดินคู่กัน​เต็มไปหมด ​บางคนก็มีดอกไม้ช่อใหญ่​อยู่ในมือ บางคนก็มีตุ๊กตาน่ารักๆ​ อยู่ในอ้อมกอด​ หรืออย่างน้อยก็ต้องมีสติ๊กเกอร์​รูปหัวใจติดอยู่ที่เสื้อบ้างละ​ ไม่เห็นจะชอบเลย! แต่เอ๊ะ! ปีนี้ฉันมีว่าที่แฟนที่กำลังจะเป็นคู่หมั้นนี่นา​ อาจจะชุ่มฉ่ำหัวใจเหมือนคนอื่นก็ได้นะ​"โอ้โห!​ แพรนวลถ้าแกจะอวดกันอย่างนี้​ ฆ่าฉันเลยเถอะ" ทันทีที่ฉันเดินกรีดกรายมาถึงโต๊ะในโรงอาหารสถานที่นัดเจอกับเพื่อนสนิทก่อนขึ้นเรียนช่วงบ่าย​ สิ่งแรกที่ปะทะเข้ากับสายตาคู่สวยของฉันก็คือ​กุหลาบขาวช่อโตที่วางอยู่บนโต๊ะจนแทบจะบังตัวยัยเพื่อนคนสวยได้มิด​ มองด้วยตาก็รู้ว่าเป็นดอกไม้นำเข้าและมีไม่ต่ำกว่าห้าสิบดอกแน่ๆ"ฉันไม่ได้อยากอวดซะหน่อย" ยัยแพรนั่งหน้ามุ่ยมองดอกไม้ของตัวเอง​ แต่ถึงอย่างนั้นแววตาก็แอบเป็นประกายดูมีความสุขกว่าหลายปีที่ผ่านมา"สายเปย์​สุดสุด" แน่นอน​ว่าฉันรู้ว่าเจ้าของช่อดอกไม้ช่อใหญ่นี้เป็นใคร​ จากจี้สีเงินรูปตัวอักษรภาษาอังกฤษ​ 'FP' คู่กันที่ห้อยอยู่ตรงโบว์​สีขาว​ เรียกว่าใส่ใจรายละเอียดได้ดีมากจนฉันต้องเอ

รูปคนตัวเล็กยิ้มจนตาหยีนั่งกอดตุ๊กตา​หมีที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีขาวถูกโพสต์​ลงบนโซเชี่ยลทันทีที่เราสองคนนั่งกินข้าวเย็นด้วยกัน แน่นอนว่าตากล้องคือผม​ ไม่มีทางเป็นคนอื่นได้แน่มื้อเย็นวันนี้ผมให้เธอเป็นคนเลือก​ เพราะเธอเลือกที่จะสั่งมากินที่ห้องแทนการออกไปกินร้านอาหารข้างนอกเหตุผลก็คือคนเยอะและรถติดเกินไป แล้วสิ่งที่เธอสั่งมาก็ถือไก่ทอดสไตล์​เกาหลีชุดใหญ่​ มีเครื่องเคียงเป็นกิมจิ​และข้าวผัดกระเทียมของผม​ โดยไม่ลืมที่จะสั่งเครื่องดื่มเย็นๆ​ แบบที่ผมชอบมาให้อย่างรู้ใจ​ นั่งกินกันตรงพื้นพิงโซฟาหน้าทีวีเพื่อจะได้ดูหนังเรื่องใหม่​ด้วยกัน"หืม​ อร่อยอะ" ยัยตัวแสบข้างๆ​ ใช้มือฉีกปีกไก่กินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ห่วงสวยเลยสักนิด"นายลองชิมอันนี้" ก่อนที่มือเล็กจะหยิบไก่ทอดส่วนปีกอีกชิ้นยื่นมาจ่อที่ปากของผม​ราวกับกลัวว่าผมจะไม่เชื่อกันอย่างนั้น​ และทั้งๆ​ ที่สั่งมาจากร้านดังใช่ว่าผมจะไม่เคยกิน​ แต่บางทีรสชาติที่เคยกิน วันนี้อาจไม่เหมือนเดิม อยากรู้เหมือนกันว่าจะอร่อยสมกับอาการตื่นเต้นของเธอที่เป็นอยู่ตอนนี้หรือเปล่า"อืม" ปากได้รูปเปิดอ้าชิมไก่ทอดพอดีคำจากมือคนป้อน​เพราะไม่อยากมือเปื้อน​ ก่อนจะยกแ

"เลิกกี่โมง" อยู่ๆ​ ฉันก็รู้สึกว่าวันนี้พายุฝนต้องเข้าแน่​ เพราะความใจดีของคนตัวโตแบบพิเศษ​ใส่ไข่​ ใส่ใจรายละเอียดของฉันมากกว่าปกติ​ ไหนจะขับรถมาส่ง​ แถมยังเลือกรถ​สปอร์ต​ที่แทบจะไม่เคยเห็นเขาขับให้ฉันนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถอีก"น่าจะสี่โมงนะ" "ถามทำไม" สุดท้ายฉันก็อดสงสัยไม่ได้"มามี๊​ให้พาไปกินข้าวที่บ้าน" "อ่อ อืม" อย่างนี้เองสินะ​ ให้ดอกไม้ก็เพราะคุณป้า​บอก มาส่งก็เพราะคุณป้าสั่ง​ จะพาไปกินข้าวที่บ้านก็เพราะคุณป้าชวน​ ไม่มีอะไรที่เขาอยากสนใจฉันเพราะอยากใส่ใจกันจริงๆ​ เลยสักอย่าง​ ให้ตายเถอะ! "รอร้านกาแฟ" "นายไปหาคุณป้าก่อนก็ได้​ เดี๋ยวฉันเรียกรถไปเอง" จะให้เขามานั่งรอฉันทำงานเกือบสามชั่วโมง​ คงได้มีคนบ่นแน่​ เพราะงั้นให้เขากลับบ้านไปก่อนดีที่สุด​ เว้นแต่..."มามี๊... ""คุณป้าให้รอไปพร้อมกันใช่มั้ย""..." "นายกลับไปก่อนเถอะ​ ฉันจะบอกคุณป้าเอง" ฉันก็น้อยใจเป็นเหมือนกันนะ​ น้อยใจเท่าโลกเลยด้วยโชคดีที่พอพูดจบ​ รถคันหรูก็จอดตรงประตูสตูดิโอสถานที่ทำงานของฉันวันนี้แบบพอดี​ ฉันเลยถือโอกาสปลดเข็มขัดนิรภัยและพาตัวเองลงจากรถเงียบๆ​ ไม่แม้แต่จะพูดหรือโบกมือลาเขาแบบที่ชอบทำบ่อยๆ​ ไม่เข้าใจ