Semua Bab อยากมีแฟนเรียนวิศวะ: Bab 31 - Bab 40

แกร๊ก! "ยัยแพร​ ฉันกลับก่อนนะ" คนตัวเล็กวิ่งเข้ามาในห้องรับรองพยายามเก็บอาการน้อยใจที่มีไว้ข้างใน​ "อะ​ อ่าว​ เดี๋ยวฉันไปส่ง" แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ก็เหมือนจะยิ่งปิดไม่มิด​ เพราะตากลมโตแดงก่ำ​เต็มไปด้วยน้ำใสใสที่พร้อมจะร่วงหล่นลงมา​ จนเพื่อนรักสังเกตเห็น"นาย​ เอากุญแจรถมา" เป็นแพรนวลที่หันไปขอกุญแจรถจากคนที่ไปรับเธอมา​ จัดแจงหยิบกระเป๋าสะพาย​และเสื้อผ้าของเพื่อน​ ก่อนจะเดินไปจูงมือเล็กออกจากห้องเงียบๆ​ ไม่แม้แต่จะแสดงความยินดีกับคนที่พึ่งได้รับรางวัลจากการแข่งขันเมื่อครู่​ รู้เพียงแต่ว่าต้องพาเพื่อนรักออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด"..." ปลายนิ้วเรียวยาวพยายามยื่นไปสัมผัสมือเล็กอยากจะรั้งเธอให้อยู่ด้วยกันต่อ​ แต่เธอกลับเลื่อนมือไปจับกระเป๋าเหมือนเลี่ยงการสัมผัสจากผม​ เป็นผมเองที่เป็นคนทำนิสัยไม่ดีใส่เธอวันนี้ผมรอเธอมาเป็นกำลังใจตลอดทั้งวัน​ พยายามเข้าใจว่าเธอมีงานมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ​ รอเธออย่างใจเย็น​ทั้งๆ​ ที่เป็นคนไม่ชอบรอใคร​ จนกระทั่ง​เห็นเธอเดินออกมาจากข้างสนามในชุดที่มันทำให้หัวของผมร้อนจนแทบระเบิด​ออกมาเป็นไฟ เสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยเผยให้เห็นผิวขาวและเน้นทุกสัดส่วนที่ผม

ดูความประพฤติสามวันของเมียตัวแสบก็คือ​ หลังจากที่ผมลักพาตัวเธอกลับมากินเค้กด้วยกันที่คอนโด​ ผมก็ไม่ได้นอนกอดร่างนุ่มนิ่ม​ เพราะเธอกลับไปนอนที่คอนโด​ของเธอ​ ปล่อยให้ผมนอนไม่หลับอยู่คนเดียวที่ห้อง​ แล้วผมจะทำอะไรได้​ นอกจากแอบเถียงคนเดียวอยู่ในใจ...โคตรจะใจร้าย​วันนี้ผมเลยรีบอาบน้ำแต่งตัวออกจากห้องตั้งแต่เช้ามืด​ แวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งเจ้าอร่อยและน้ำเต้าหู้สำหรับเราสองคนตรงไปหาเธอที่ห้อง​ตั้งแต่ยังไม่เห็นแสงรับอรุณ ถือวิสาสะ​แอบเปิดประตู​เข้าไปจัดการวางทุกอย่างในมือบนโต๊ะกินข้าวขนาดเล็ก​ แล้วพาตัวเองมานอนกอดคนขี้เซาบนเตียงภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน​ โดยที่เธอก็ขยับตัวเข้ามาซุกหน้าลงตรงแผงอกทันทีราวกับกำลังรอให้ผมมานอนกอดอย่างไงอย่างนั้น​ แต่จะตื่นมาโวยวายทีหลังหรือเปล่านั้น​ ผมตอบอย่างมั่นใจได้เลยว่า...หูชาแน่นอน"นาย​ เข้ามาได้ยังไงเนี่ย" "เปิดประตู" "โอ้ย!" แล้วนิ้วเล็กเล็กของยัยแม่มดก็หยิกลงเนื้อต้นแขนแกร่งเข้าอย่างจัง​ทันทีที่ตากลมโตตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงโวยวาย จนผมแทบอยากจะหยิกคืนตรงตำแหน่งที่ทำให้ใจสั่นไหวด้วยความมันเขี้ยว​ แต่เพื่อไม่ให้โทษที่มีเพิ่มขึ้นไปมากกว่านี้​ เพราะงั้

เวลาที่แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านมากระทบลงบนใบหน้าคมๆ​ ตอนหลับแบบนี้ยิ่งทำให้เขาหล่อมากเป็นพิเศษ​ ผิวขาวใสขนตางอนยาวเป็นแพรดูเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสา​ มีแต่ฉันเท่านั้นแหละที่รู้ว่าเขาเจ้าเล่ห์​และร้ายกาจมากขนาดไหน​ แล้วฉันก็พึ่งรู้ว่าสามวันของเราไม่เท่ากันมีอยู่จริง"ซี๊ด" ขอหยิกให้หายหมันไส้หน่อยเถอะ"สมน้ำหน้า" มือใหญ่คว้ามือเล็กของฉันไว้​ พร้อมกับลืมตามองดุราวกับหงุดหงิดที่ถูกปลุกให้ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่​ ต้องเป็นฉันหรือเปล่าเอ่ย​ที่ต้องเป็นคนโกรธเขา​ แค่จะพลิกตัวก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาจนต้องนิ่วหน้าระบายความรู้สึกเจ็บออกมา"จะไปไหน""เข้าห้องน้ำ" ฉันเพียงจะขยับตัวลุกขึ้นจากที่นอน แขนแกร่งก็เลื่อนมาโอบเอวบางของฉันเอาไว้แถมยังกระชับแน่นไม่เปิดโอกาสให้ขยับตัวไปไหนได้"คุยกันก่อน""...""เค้าจะไม่พูดไม่ดีกับเธออีก""อ่าฮะ" ฉันพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เขาบอก อันที่จริงก็เข้าใจตั้งใจวันแรกที่ทะเลาะกันแล้วนั่นแหละ เพียงแต่อยากจะทำโทษเขาก็เท่านั้น ถึงทุกอย่างแทบจะเหมือนเดิมเพราะความเจ้าเล่ห์ของเขาก็ตาม"แต่""ไม่มีแต่ทั้งนั้นแหละ" "มี""งั้นก็รีบพูดมาสิ" ตากลมโตสบตาคู่คมตั้งใจฟังในสิ่งที่ค

"สวัสดี​ค่ะ​คุณป๊า​ คุณมี๊" "จ๊ะ​ มาให้มามี๊หอมก่อนเร็ว" การที่มีลูกสะใภ้ที่ถูกใจมามี๊และเข้ากันได้ดีกับป๊าและน้องสาวของผม​ ยิ่งคนคนนั้นเป็นเธอด้วยแล้ว​ ​คืออีกหนึ่งความสุขที่เกิดขึ้นในชีวิตผมภาพที่เมียตัวยุ่งวิ่งเข้าไปกอดให้มามี๊กดปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มทั้งซ้ายและขวา​ แอบเหล่ตามามองทำหน้าเหมือนว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าลูกชายแท้ๆ​ อย่างผม​ มีให้เห็นทุกครั้งที่ผมพาเธอกลับมากินข้าวที่บ้านหลังใหญ่​ โคตรจะแสบ"พาลันแกล้งอะไรหนูบ้างรึเปล่าลูก" "ไม่มีค่ะ​ มีแต่ชอบว่า​ ว่าพริบพราวอ้วน" หึ​ ฟ้องเก่ง! "ไม่อ้วนหรอกลูก​ มามี๊ว่ากำลังดี​ ใส่เสื้อผ้าสวย" มา​มี๊​ประคองแก้มนุ่มให้เงยขึ้นมองท่านจับหันซ้ายหันขวาอย่างเอ็นดู​ ก่อนจะพูดให้ท้ายคนสวยของท่าน ยิ่งทำให้เธอได้ใจแอบทำหน้าทำตาเจ้าเล่ห์​ใส่​ น่ามันเขี้ยวมากจนผมแทบอยากจะพาเธอกลับไปจัดการที่คอนโดเสียตอนนี้โตมาขนาดนี้ก็พึ่งเข้าใจว่า​ หมาหัวเน่าคืออะไร​ ก็ตอนที่จะมีเมียกับเขานี่แหละ"วันนี้มามี๊​ทำผัดเปรี้ยวหวาน​ แกงเขียวหวานไก่​ แล้วก็กุ้งอบเกลือของโปรดพาลัน​ หนูทานได้มั้ย""ได้ค่ะ​ น่าอร่อยทั้งนั้นเลยค่ะ" กับข้าวสามสี่อย่างบน​โต๊ะ​อาหาร​มื้อเย็น

'เป้าหมายของ Pแต่งงานกับพาลัน"บี๋​ เราพึ่งแต่งงานกันเมื่อวาน" งานแต่งงานของฉันกับพาลันถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โตเมื่อวานนี้เอง ด้วยความที่ผู้ใหญ่ฝั่งครอบครัวเขาค่อนข้างเยอะ ไหนจะรุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิททั้งเขาและฉัน แล้วก็ยังมีแขกสำคัญทางธุรกิจของเขาอีก จากที่ฉันอยากมีงานแต่งเล็กๆ แบบอบอุ่น พอเอาเข้าจริงเราสองคนก็ไม่สามารถขีดกากบาทชื่อใครออกได้เลยสักคน เลยจำเป็นต้องปิดห้องจัดเลี้ยงโรงแรมหรูเพื่อจัดงาน ดีนะที่เราเลือกโรงแรมของครอบครัวพายทำให้ได้ส่วนลดมาเป็นของขวัญวันแต่งงานของเรา"งั้นก็สำเร็จแล้วหนึ่งข้อ" และวันนี้เราสองคนขอพักเหนื่อยหนึ่งวันเพื่อเตรียมตัวบินไปฮันนีมูน​ที่สวิตเซอร์แลนด์สิบวันในมันมะรืน​ เป็นเขาที่วางแผนในทริปนี้​ทั้งหมด​วันว่างทั้งที​ ฉันเลยอยากเขียนไดอารี่เริ่มวางเป้าหมายในชีวิตของปีนี้​ แน่นอนว่านับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป​ ฉันคงไม่ได้นั่งเขียนไดอารี่คนเดียวอีกแล้ว​ เพราะมีคนอยากช่วยเขียนหนึ่งคน​ เป็นคนเดียวกับที่ฉันกำลังนั่งอยู่บนตักแกร่งคอยเอามือโอบเอวเอาไว้ไม่ห่างพาลัน...คุณสามีป้ายแดงของพริบพราวนั่นเอง"แบบนี้ก็ได้เหรอ" "ได้" "ไม่เอา​ เปลี่ยนๆ" เขาจะเอาสิ่งท