อยากมีแฟนเรียนวิศวะ

1.รับงานเดินแบบ 10 งาน2.มีแฟน3.ไปเที่ยวญี่ปุ่นกับแฟนนี่คือเป้าหมายที่ฉันแพลนเอาไว้ในปีนี้ สวัสดีค่ะ​ พริบพราวคนสวยนะคะ ฉันหน่ะชอบเขียนไดอารี่เอามากๆ เลยหล่ะ และในแต่ละปีก็จะต้องเขียนเป้าหมายเอาไว้แบบนี้เสมอเพื่อเป็นชาเลนจ์​ให้ตัวเอง ซึ่งส่วนใหญ่ก็ทำได้นะ แต่ปีนี้นี่หน่ะสิ ไม่รู้ว่าจะเป็นปีแรกที่ทำไม่ได้หรือเปล่า เรื่องรับงานไม่เท่าไหร่หรอกไม่ได้ทำให้ฉันหนักใจเท่ากับข้อสองเลยสักนิด ใครจะเชื่อว่าพริบพราวคนนี้เกิดมายี่สิบปีแล้วแต่ยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน ขนาดมีตำแหน่งดาวคณะพ่วงท้ายชื่อด้วยนะ แม้แต่คนคุยก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาเลย น่าห่อเหี่ยวใช่มั้ยละ? (เสียง​แจ้ง​เตือนสายเรียกเข้า)​"ฮัลโหล​ คุณพริบพราว" "ว่าไงยะ คุณแพรนวล"​ แพรนวลนางเป็นเพื่อนสนิทในรั้ว​มหาวิทยาลัย​คนเดียว​ของฉัน ไม่สิ! เราสองคนสนิทกันตั้งแต่มัธยม​ปลายเลยต่างหากหล่ะ"ไปดื่มไปแดนซ์​กันป่ะ" "เบาเบาพอนะ พรุ่งนี้ฉันมีถ่ายงานตอนบ่ายหน่ะ" "ได้สิจ๊ะสาว" "โอเค เจอกัน" ว่าแล้วมาส์กหน้าสักหน่อยดีกว่าจะได้ดูผิวอิ่มน้ำสุขภาพดี ยังพอมีเวลาถมเถและชุดที่ฉันเลือกใส่ในวันนี้เป็นสายเดี่ยวสีดำตัวสั้นกับกางเกง​ยีนส์​ขายาวธรรมดาๆ เพร

'pp.prao' "หึ แสบใช่เล่น" ผมกดชื่อโซเชียล​ของใครบางคนลงในช่องค้นหา ก่อนจะไล่ดูรูปที่เธอลงเอาไว้เป็นพันรูป มีทั้งรูปงานและรูปไปเที่ยว หนึ่งในนั้นก็เป็นรูปเธอวันนี้ที่ลงไว้ในสตอรี่ เหมือนว่าจะถ่ายก่อนออกมาร้านเหล้าเพราะเป็นชุดเดียวกันกับที่ผมเจอและได้สัมผัสไปเมื่อหลายนาทีก่อน'พริบพราว' เป็นชื่อที่คอยตามหลอกหลอนผมตลอดหนึ่งสัปดาห์​ที่ผ่านมา เพราะเธอคือว่าที่คู่หมั้นของผมที่มามี๊นัดให้ไปดูตัวและทำความรู้จักกันในวันหยุดยาวสัปดาห์​หน้า ตอนแรกผมก็ค้านหัวชนฝายืนกราน​ปฏิเสธออกไปชัดเจน ไม่ชอบการคลุมถุงชนเป็นที่สุดและคิดว่าน่าจะหมดยุคนั้นไปนานแล้ว จนได้เห็นรูปที่มามี๊ส่งมาให้ทุกวันเหมือนส่งสติ๊กเกอร์​สวัสดีวั​นจันทร์​มานั่นแหละ ก็พอทำให้ผมจำหน้าของเธอได้ และพอเจอกันวันนี้ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะมีคู่หมั้น หรือไม่ก็รู้แต่ทำเนียนไม่ต่างจากผม ตอนแรกก็ตั้งใจจะปล่อยผ่านต่างคนต่างมาค่อยไปทำความรู้จัก​กันวันที่ผู้ใหญ่นัด แต่มาสะดุดตรงที่ว่าที่คู่หมั้นของผมคนนี้เสน่ห์​แรงมาก แค่ยืนเช็คเรตติ้ง​เฉยๆ ก็มีผู้ชายเข้ามาขายขนมจีบแล้ว ทำผมหมันไส้​เผลอพูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกไปยิ่งได้เห็น ป

ตลอดช่วงเวลาของมื้อกลางวัน ท่ามกลางเสียงพูดคุยของผู้คนในโรงอาหาร ก็จะมีเสียงเล็กๆ พูดเจื้อยแจ้วคุยกับเพื่อนดังอยู่ข้างหูไม่หยุด ส่วนใหญ่เรื่องที่พวกเธอคุยกันเหมือนจะเป็นเรื่องแฟชั่นทั่วไป แล้วก็พระเอกในซีรีย์ซึ่งผมไม่ค่อยรู้จักเท่าไหร่ มีบ้างที่เคยได้ยินมามี๊กับลิตาคุยกันบ้าง แต่ผู้ชายอย่างผมจะให้กรี๊ดพระเอกในซีรีย์อย่างพวกเธอ น่าจะไม่ค่อยเข้ากันphalan.pl : เสียงดังpp.prao : อุดหูซิคะ ที่รักบางทีผมก็อยากแคปหน้าจอเก็บหลักฐานความแพรวพราวคนสวยของมามี๊ที่ท่านชอบนักชอบหนาส่งไปให้ท่านดู ว่าลูกชายของมามี๊กำลังตกอยู่ในอันตรายมากขนาดไหน ไหนจะชอบทำสายตาเป็นประกายระยิบระยับโปรยเสน่ห์ใส่ คำพูดคำจาก็เหลือเกิน แถมยังพูดไม่หยุดอีก คุยเก่งขนาดนี้มีหวังผมคงได้นั่งแคะขี้หูทั้งวัน"มึงสองคนจะไปดูกูแข่งรถป่ะ" ทุกเย็นวันศุกร์เจ้าของสนามแข่งอย่างไอ้เฟิร์ส​จะชอบลงแข่งด้วยตัวเองเป็นคู่ปิดท้ายของสนาม ในฐานะเพื่อนและหุ้นส่วน ผมกับไอ้พายต้องไปให้กำลังใจอยู่แล้ว"ก็ไปทุกทีป่าววะ" ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดไอ้พาย เผื่อคู่แข่งเล่นตุกติก ผมสองคนจะได้ช่วยเพื่อนทันเวลา ตามคอนเซ็ปต์ที่ว่า​ 'รวมกันเราอยู่' แยกกัน..

แกร๊ก! "ตายแล้ว!" เสียงของหญิงวัยกลางคนฟังคุ้นหูปลุกผมให้ลืมตาตื่นมามองว่าใครมาส่งเสียงดังรบกวนแต่เช้า แต่เสียงแบบนี้เหมือนมามี๊มาก"..." และใช่ เป็นมามี๊ตัวจริงเสียงจริงกำลังยืนมองผมสลับกับคนตัวเล็กข้างๆ "มามี๊ มาได้ยังไงครับ" ผมเลยต้องรีบดึงผ้าห่มผืนใหญ่ขึ้นมาคลุมตัวยุ่งจนมิด ก่อนจะยัดตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียงไม่หลงเหลือความงัวเงียให้มามี๊เห็น"ป๊ามาส่ง" "ไปแต่งตัวให้เรียบร้อย มามี๊จะรอข้างนอก" "...""ปลุกน้องมาด้วยนะ และอย่าตุกติกกับมามี๊"​ แน่นอนว่ามามี๊ไม่ปล่อยผ่าน!​"..." ผมยกมือขยี้ผมด้วยความหงุดหงิด มองตัวปัญหานอนไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ใต้ผ้าห่ม จะอะไรซะอีก เพราะเมื่อคืนตัวยุ่งหลับน็อคกลางอากาศ​บนหน้าตักกอดคอซบไม่ห่าง แถมยังอ้วกใส่ทำให้ทั้งผมและเธอเลอะเทอะไปหมด ผมเลยจำเป็นต้องจัดการเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ใส่เสื้อยืดของผม และผมก็ไม่ได้สุภาพบุรุษ​พอที่จะหลับตาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ เพราะกลัวว่าจะมองไม่เห็นจนมือพลาดไปโดนอะไรอะไรที่มันทั้งกลมทั้งขาวดูนุ่มมือจนห้ามใจไม่ไหวเผลอจับบีบเล่นตามประสาผู้ชายคนหนึ่ง ส่วนตัวผมเองหลังจากอาบน้ำเสร็จก็นอนถอดเสื้อเป็นปกติตามความเคยชินเหม

แกร๊ก! "แต่งตัวอะไรของเธอ" เสียงประตู​เรียกความสนใจให้ผมหันไปมองรูมเมทที่หายเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปทำงานตามที่เธอบอก คนตัวเล็กเดินออกมาในชุดเศษผ้ากางเกงยีนส์ขาสั้น สั้นเสมอก้นกับเสื้อกล้ามสีดำรัดรูปให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ใส่ชุดอะไรของเขาวะ?​"ชุดที่ใช้ถ่ายงานวันนี้หน่ะ" "ขาสั้น ใส่กางเกงสั้น ยิ่งดูเตี้ย" "เธอไม่รู้?" "ทฤษฎีอะไรของนาย" ยัยรูมเมททำหน้างงกับคอมเมนต์ตรงไปตรงมาของผมถึงกับก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง ก่อนจะกอดอกมองหน้าผมอย่างหาเรื่อง"ใส่ส้นสูงก็ดูขายาวแล้วเหอะ" "ใครบอกเธอ" ผมถามด้วยความสงสัย มองยังไงก็ไม่ใช่ตามที่เธอพยายามเถียง แล้วดู...เสื้อก็รัดซะจนคนมองอย่างผมหายใจไม่ออกแทน"ฉันบอกเอง" "แล้วฉันก็ไม่ได้เตี้ยด้วย สูง 167เซนติเมตร น้ำหนัก 47 กิโลกรัม แบบนี้เขาเรียกสมส่วนพอดี""เข้าใจตรงกันนะคะ ที่รัก"ป๊อก! "เจ็บนะ!"มือหนาเคาะลงบนศีรษะคนตัวเล็กที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับสายตาวิบวับดูซุกซนจนเกิดเสียงดังให้ได้ยิน ทำเธอยืนมองตาเขียวเหมือนกำลังคิดหาวิธีเอาคืนกัน ผมเลยรีบลุกจากโซฟาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดินไปเปิดตู้เย็นในห้องครัวเพื่อหยิบน้ำดื่มไม่สนใจคนยืนหน้าแดงด