Lahat ng Kabanata ng พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Kabanata 241 - Kabanata 250

ครรภ์ที่สองของชิงลั่วเป็นไปด้วยดี ร่างกายมารดาและบุตรในครรภ์แข็งแรง เมื่ออายุครรภ์มั่นคงแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องเฝ้าระวังเหมือนช่วงแรกยกเว้นก็แต่...พฤติกรรมแปลก ๆ ของภรรยา คราแรกจ้าวเฟิงอี้เข้าใจว่านั่นคืออาการแพ้ท้อง แต่นานวันเข้าเขาชักเริ่มไม่แน่ใจ ภรรยามักสรรหาแต่ของหวาน ๆ มาทานอยู่ตลอด อะไรที่ไม่ใช่รสหวานนางจะไม่แตะเด็ดขาดจ้าวเฟิงอี้เริ่มไม่ไหวกับการกินอาหารรสหวานมากไปของภรรยา เมื่อก่อนนางกินขนมเขายังพอรับได้ ทว่าตอนนี้มันเริ่มลามไปถึงอาหารคาวเสียแล้วหลังจากการตรวจร่างกายครั้งล่าสุด อ๋องหนุ่มได้ถูกท่านหมอตักเตือนมาไม่น้อย หากมารดากินหวานมากเกินไป จะทำให้ส่งผลเสียต่อสุขภาพทั้งแม่และเด็ก อย่าได้ตามใจคนท้องมากเกินไปเป็นอันขาดก่อนหน้าชิงลั่วนางก็เชื่อฟังดี เลี่ยงของหวานไปพักใหญ่ ทว่าเมื่อเขาเผลอนางก็มักจะเติมน้ำตาลอยู่เรื่อย ๆ แม้กระทั่งตอนนี้ ทั้งที่เขานั่งอยู่ทนโท่นางก็ยังแอบเติมน้ำตาลลงไปในน้ำแกงตุ๋นรังนก“ชิงลั่ว อย่าคิดว่าข้าไม่เห็นนะ” ชายหนุ่มหลับตาสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึก ๆ เผื่อว่าวิธีนี้จะทำให้เขาใจเย็นลงบ้าง น่าเสียดาย นอกจากจะไม่ช่วยให้ใจเย็นขึ้นแล้ว ยังเปิดโอกาสให้คนท้องเ

บทที่ 1เหมยลี่ยิ้มมุมปากก่อนจะชูนิ้วตามจำนวนตัวเลขที่นางต้องการ ลงทุนลงแรงไปตั้งเยอะ อย่างไรก็ขอกำไรสักหน่อยเถอะ“จะให้ข้าขายยี่สิบอีแปะหรือ ข้าว่ามันน่าจะได้มากกว่านั้นนะ”“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ส่วนแบ่งของข้าเล่มละยี่สิบอีแปะ ส่วนของท่านจะนำไปขายต่อเท่าไรก็แล้วแต่เห็นสมควรเจ้าค่ะ” ค่าความคิดนางคิดไม่มาก เพราะที่ผ่านมาได้รับความเมตตาจากเถ้าแก่มากพอแล้ว อีกทั้งหากหลังจากนี้ขายดีขึ้นมา หน้าที่ลงทุนลงแรงจะเป็นภาระของเถ้าแก่ ซึ่งนางทำแค่ต้นฉบับมาส่งเท่านั้น“เช่นนั้นทดลองวางขายก่อนสามเล่มที่เจ้านำมา หากผลตอบรับดีเราค่อยมาคุยกันว่าจะทำเพิ่มอีกเท่าไร”“ตกลงเจ้าค่ะ”ทั้งสองตกลงทำสัญญากันทันที ขอแค่ขายได้สักเล่ม รวมกับค่าแรงรับทำบัญชี เดือนนี้ก็สามารถอยู่ได้อย่างสบายแล้ว เหมยลี่ยิ้มอย่างปลาบปลื้มใจเจรจาการค้าก็เสร็จแล้ว งานก็ทำเสร็จแล้ว หลังจากนี้ก็ได้เวลาไปรับเจ้าสามแสบจากสำนักศึกษา เหมยลี่รีบเก็บข้าวของใส่กระเป๋าผ้า อยากจะนำเรื่องหนังสือนิทานไปอวดให้ลูกฟังเสียเต็มประดาแล้วทว่าในตอนที่กำลังจะออกจากร้าน เถ้าแก่เปียวได้เรียกให้เหมยลี่หยุดรอก่อน เจ้าตัวหายเข้าไปหลังร้านชั่วครู่ เพื่อหยิบห่อขนมฝากไป

บทที่ 2เหมยเหลียนอึกอัก ด้วยในมือยังมีขนมอีกครึ่งหนึ่ง หลักฐานคาตาเช่นนี้นางจะแก้ตัวอย่างไรต่อไปดีเล่า แต่เมื่อคิดได้ เจ้าตัวจึงยัดขนมที่เหลือทั้งหมดเข้าปากแล้วกลืนมันลงคอทันที“ไหนเล่าหลักฐาน”“เจ้านี่มัน...” เด็กชายส่ายหัวพูดไม่ออก คนอะไรหน้าหนาเสียจริง ทำลายหลักฐานคาตา“อาเหิงเลิกแกล้งได้แล้ว เด็กน้อยเจ้าเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่” สวีเซียวเห็นใบหน้าเด็กหญิงเขานึกเอ็นดูอย่างน่าประหลาด นางมีหลายส่วนคล้ายคนที่เขาตามหาอยู่ครึ่งหนึ่ง จึงอดที่จะถามเสียมิได้ เผื่อว่าจะมีเบาะแสให้ตามหาก็ได้“ข้าชื่อเหมยเหลียนเป็นคนหมู่บ้านข้าง ๆ ตามหม่ามี้มาแต่ว่าหลงกัน หิวก็เลยแอบหยิบขนมเจ้าค่ะ ขอโทษ” เด็กน้อยก้มหน้าสำนึกผิด ยอมเอ่ยขอโทษแต่โดยดี หากท่านลุงผู้นี้เอาเรื่องขึ้นมา หม่ามี้จะต้องโกรธนางแน่ ๆ“หม่ามี้คือผู้ใด”“หม่ามี้ก็คือหม่ามี้” เด็กน้อยจ้องอย่างไม่เข้าใจ ท่านแม่ก็คือหม่ามี้ หม่ามี้ก็คือท่านแม่ ท่านลุงโตขนาดนี้เหตุใดไม่เข้าใจอีก“เอาละ ๆ ถ้าหิวก็มานั่งกินด้วยกันดี ๆ เถอะ จำทางกลับบ้านได้ไหม กินเสร็จแล้วจะให้คนไปส่ง” สวีเซียวพูดอย่างใจดี เห็นเหมยเหลียนแล้วย้อนนึกถึงตัวเองในอดีต ในตอนที่เร่ร่อนไร

บทที่ 3เหมยลี่หน้าบูดบึ้ง ทั้งโกรธทั้งเป็นห่วงในคราวเดียวกัน โลกใบนี้เด็กทั้งสามคือครอบครัวที่นางมี หากพวกเขาเป็นอะไรไป นางจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรกระนั้นแม้จะเดินหาจนทั่วทั้งตรอกซอกซอยแล้ว ก็ยังไม่เจอแม้แต่เงา เหมยลี่เริ่มน้ำตาคลอเบ้า ไม่รู้จะทำเช่นไรต่อไป จึงได้แต่ฝากพวกนักพนันแถวนั้น หากเจอเสี่ยวหลิน ให้ช่วยบอกเขารีบกลับบ้าน หรือไม่ก็ให้ไปส่งที่ร้านหนังสือเปาเปียว นางจะมีรางวัลให้หลังจากนั้นนางจึงย้อนกลับไปหาเถ้าแก่เปียว เผื่อว่าจะเจอเบาะแสอะไรบ้าง ทว่าสิ่งที่ได้กลับไม่มีอะไรเลยเมื่ออับจนปัญญาจึงได้แต่ไปที่ว่าการ แจ้งความกับเจ้าหน้าที่ดูแล ให้พวกเขาช่วยหาอีกแรง ก่อนจะกลับบ้านไปอีกรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าบุตรชายหญิงอีกสองคนถึงบ้านอย่างปลอดภัย แล้วค่อยย้อนกลับมาตามหาเสี่ยวหลินอีกครั้งจวนท่านชายสวีเด็กชายวัยสี่ขวบยืนอยู่กลางห้องโถงด้วยความมึนงง อยู่ดี ๆ ก็ถูกพี่ชายที่ไหนไม่รู้อุ้มมา เขาบอกแล้วว่าไม่ได้ถูกลักพาตัวก็ไม่เชื่อ มืดค่ำป่านนี้ยังไม่กลับบ้าน ท่านแม่ได้ตีก้นลายเป็นแน่“พี่ชายข้าต้องกลับบ้านแล้วจริง ๆ นะขอรับ ท่านช่วยปล่อยข้าไปสักทีเถอะ” เสี่ยวหลินเอ่ยปากขอร้องอย่างจนใจ เขาพูด

บทที่ 5ห่างออกไปไม่ไกลนัก สวีเซียวแข็งทื่อไปทั้งตัว ภาพตรงหน้าทำเอาใจเต้นโครมคราม แม้ตอนนี้จะเป็นยามค่ำคืน มีเพียงแสงจันทร์ให้ความสว่าง ไม่ผิดแน่ นั่นคือสตรีที่เขาตามหา ในที่สุดก็หานางเจอจนได้ทว่าใบหน้าที่ยิ้มกว้างเมื่อครู่ค่อย ๆ หม่นลง เมื่อเด็กคนนั้นเรียกนางว่าแม่ เช่นนั้นสิ่งที่เย่ชิงลั่วเคยบอก เมื่อครั้งเหมยลี่หายตัวไปใหม่ ๆ คือเรื่องจริง มิใช่เป็นเพียงคำหลอกเพื่อไม่ให้ตนคาดหวังแต่ภายในใจยังไม่ยินยอม ตราบใดที่ยังไม่เห็นสามีของนาง เขาก็มิอาจยอมรับความเป็นจริงได้ หากมีสามีอยู่แล้ว ก็คงทำได้เพียงยอมรับความจริง แต่ถ้าสามีนางตายไปแล้วเล่า นั่นมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งมิใช่หรือตัวเขาไม่สนใจนักหรอก กับเรื่องที่เหมยลี่เคยผ่านการแต่งงานมาแล้วชายหนุ่มกระโดดขึ้นหลังอาชาสีนิล ก่อนจะควบขี่วิ่งจากไป อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็รู้ที่อยู่ของเหมยลี่แล้ว ไม่จำเป็นต้องวู่วามทำให้นางตกใจ แล้วหนีเขาไปอีกหลังจากสวีเซียวจากไป ภายในบ้านหลังน้อยก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และคำบ่นมากมายของผู้เป็นมารดา เหมยลี่จัดการตั้งกฎเหล็กให้ลูก ๆ ของนางทำตาม ต่อไปนี้หากใครก่อเรื่องอย่างเช่นวันนี้อีก คนผู้นั้นจะต้องงดสิ่งท