All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 231 - Chapter 240

บทที่ 27ค่ำวันนั้นเมื่อเย่ตงซานกลับถึงจวน หนานซีเวยจึงถูกเรียกตัวเข้าพบทันที ด้วยนายท่านเย่เล็งเห็นแล้วว่า ปัญหาจะเกิดขึ้นอีกมาก หากยังให้หนานซีเวยพักอยู่ที่จวนต่อไป“เจ้าจงเก็บข้าวของให้เรียบร้อย อีกหกวันข้าจะส่งกลับบ้านเดิม” บ้านใหม่กำลังจะสร้างเสร็จแล้ว แค่หกวันก็พร้อมเข้าอยู่ได้เลย บอกไว้แต่เนิ่น ๆ จะได้ไม่ฉุกละหุกเกินไป“อะไรนะเจ้าคะ ท่านพ่อทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้นะ” หนานซีเวยโวยวายทันที ไม่คิดว่ามันจะมาถึงเร็วปานนี้“ไม่ต้องกังวล พวกเราจะไม่ทำให้เจ้าลำบากแน่นอน บ้าน ที่ดิน ทรัพย์สิน ข้าเตรียมไว้ให้หมดแล้ว”“ข้าไม่ไปที่ไหนทั้งนั้น พวกท่านเลี้ยงข้ามาแต่เล็ก ตัดใจทิ้งข้าให้ไปลำบากได้หรือเจ้าคะ”“แล้วชิงลั่วเล่า นางก็เคยต้องไปตั้งแต่ยังไม่ลืมตา นางไม่มีโอกาสได้พูดเหมือนเจ้าด้วยซ้ำ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าทำอะไรไว้ลับหลังบ้าง” พูดมาถึงตรงนี้ เย่ตงซานก็ถึงกับเดือดดาล ท่านอ๋องบอกเขาหมดแล้ว เรื่องที่กู่ฉือและพวก ต้นเหตุก็มาจากคนเนรคุณนี่ทั้งนั้นเมื่อเห็นว่านายท่านเย่ต่อรองด้วยไม่ได้แล้ว นางจึงหันไปหาฮูหยินเย่แทน หนานซีเวยยังคงไม่ยินยอม กล่าวพาดพิงไปยังอีกคนได้อย่างไม่รู้สึกละอายใจ“ท่

บทที่ 28“เหลวไหล ถ้าหากมันจะเป็นก็เป็นตั้งแต่ชิงลั่วเหยียบเข้าจวนแล้ว นี่ก็ผ่านมาตั้งนานเพิ่งจะเกิดเหตุ ตระกูลเย่จะอยู่หรือตาย ต้องให้พวกเจ้าตัดสินหรือไง”“ฮูหยิน ไม่ลองคิดใหม่สักหน่อยหรือเจ้าคะ จะเอาชีวิตนายท่านมาเสี่ยงเช่นนี้ไม่ได้นะ หรือไม่...จนกว่านายท่านจะหายดี ให้คุณหนูชิงลั่วย้ายไปอยู่เรือนท้ายจวนก่อน แล้วให้คุณหนูซีเวยย้ายเข้าเรือนหลักดูแลนายท่าน”ทว่านางเหรินยังไม่ทันจะพูดจบ ฮูหยินเย่กลับพูดขัดขึ้นเสียก่อน ทำเอาแผนการจะได้อยู่ที่จวนเย่ต่อไม่เป็นผล และยังทำให้น้ำหนักในใจฮูหยินลดน้อยลงอีกด้วย“พอแล้ว! ข้าตัดสินใจเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้คนใช้เสี้ยมสอน ไล่ทุกคนออกไปให้หมด คำสั่งข้ายังคงเดิม”เป็นครั้งแรกที่เย่ชิงลั่วได้เห็นถึงความเด็ดขาดของมารดา คราแรกนางคิดว่า หากเลือกหนานซีเวย นางก็จะไม่โต้แย้ง ตัดขาดจากตระกูลเย่ไม่เกี่ยวข้องกันอีก ในเมื่อมารดาตัดสินใจเลือกตน ที่เหลือนางจะจัดการ ไม่ให้ท่านแม่ต้องเหนื่อยหญิงสาวก้าวออกมายืนเคียงข้างมารดา กวาดสายตามองทุกคน ก่อนจะเริ่มต้อนนักพรตกำมะลอจนมุม“ท่านนักพรต ท่านบอกว่าข้าไปข้องเกี่ยวกับสิ่งอัปมงคล ทำให้นำลางร้ายมาสู่คนรอบข้าง เช่นนั้นแม้

บทที่ 30สุดท้ายหนานซีเวยยื้อเวลาไว้ไม่ได้ ต้องย้ายออกอย่างไม่เต็มใจนัก นางมองป้ายจวนตระกูลเย่อยู่นานสองนาน ด้วยความอาลัยอาวรณ์ระคนเคียดแค้นทุกอย่างพังไม่เป็นท่าเพราะเย่ชิงลั่วคนเดียว ถ้าไม่มีมัน นางก็คงได้เสวยสุขในฐานะบุตรีเพียงคนเดียวไปแล้ว การตายของมันเท่านั้น ที่จะทำให้นางกลับมามั่งคั่งได้อีกครั้ง...อดีตคุณหนูรองจวนมหาเสนาบดีแค้นใจอย่างหนัก ทุกอย่างมันผิดพลาดไปได้อย่างไร แม้แต่ท่านชายสวีก็ยังไม่ยอมติดต่ออะไรเลย มิใช่ว่าที่ฝ่าบาทพูดไว้เมื่อคราวก่อน จะหมายถึงเย่ชิงลั่วหรอกนะก่อนวันที่นางจะย้ายออก ได้ให้หยวนถิงแอบติดสินบนพ่อบ้านตระกูลสวี ส่งจดหมายหาท่านชาย ซึ่งมีอยู่สองเหตุผลนั่นคือหนึ่งตัดพ้อให้อีกฝ่ายช่วยเรื่องถูกไล่ให้กลับบ้านเดิม สองทวงถามเรื่องตบแต่งเข้าจวนเป็นฮูหยินทว่าท่านชายไม่แม้แต่จะตอบกลับ หรือติดต่อนางเลย เขาคอยแต่จะเข้าหาเย่ชิงลั่วครั้งแล้วครั้งเล่า ไหนสัญญาว่าจะรับนางเข้าจวนอย่างไร พอหมดประโยชน์ก็คิดจะเฉดหัวทิ้งหรือการย้ายกลับบ้านเกิดครั้งนี้ ไม่มีใครยอมตามไปรับใช้หนานซีเวยสักคน มีเพียงแม่นมผู้ซื่อสัตย์ ใคร ๆ ก็คิดเช่นนั้น ทว่าความเป็นจริงแล้ว นางเหรินก็แค่ไม่มีท

บทที่ 31เพียงวันเดียวหลังจากจัดการตัวปัญหาอย่างหนานซีเวยและพรรคพวกไปได้ ข่าวคราวในวังหลังก็เริ่มแพร่กระจายออกมาเป็นวงกว้างภายในคืนเดียวกันนั้นเอง ฮองเฮาได้นำหลักฐานและพยานการกระทำผิดของสวีกุ้ยเฟย เข้ากราบทูลฮ่องเต้ เกี่ยวกับการประสูติและสิ้นพระชนม์ของโอรสที่ผ่านมาว่าด้วยเรื่องเหตุใดนางสนมมักแท้งบุตรบ่อยครั้ง ทั้งที่มีการควบคุมดูแลอย่างเคร่งครัด หรือแม้แต่การสิ้นพระชนม์ของโอรสตั้งแต่ยังเล็ก ทุกอย่างล้วนแล้วแต่มาจากฝีมือสวีกุ้ยเฟยและที่น่าตกใจไปกว่านั้น ผู้ที่นำหลักฐานทั้งหมดส่งให้ฮองเฮา นั่นคือสวีเซียว ท่านชายผู้ถูกสวีกุ้ยเฟยชุบเลี้ยงมาเองกับมือภายในคืนนั้นจ้าวหรงสั่งปลดกุ้ยเฟยลงจากตำแหน่งทันที และให้ย้ายไปอยู่ตำหนักเย็นห้ามออกมาชั่วชีวิต ถอดถอนตำแหน่งและถอดชื่อออกจากราชวงศ์ ผู้นำตระกูลสวีถูกประหาร ยึดทรัพย์เข้าคลังหลวงทั้งหมด ที่เหลือถูกเนรเทศไปไกลกว่าสามพันลี้ ห้ามรับราชการและเข้าเมืองหลวงอีกเจ็ดชั่วโคตรทว่ามีเพียงคนเดียวที่ไม่ได้รับลงโทษ และยังถูกปูนบำเหน็จความดีความชอบ นั่นคือสวีเซียว ว่ากันว่าเขาได้รับความคุ้มครองจากฮองเฮา ฝ่าบาทประทานแต่งตั้งตระกูลใหม่ให้เขา แต่เจ้าตัวกลับร

เวลาผ่านไปกว่าสองปี เย่ชิงลั่วและจ้าวเฟิงอี้ก็ได้มีพยานรักด้วยกันหนึ่งคน เป็นบุตรชายแสนน่ารักจ้ำม่ำ ถอดแบบผู้เป็นมารดาทุกกระเบียดนิ้วจ้าวเฟิงอี้เข้าใจถึงความทรมานยามคลอดบุตรเป็นอย่างดี เขาจึงตั้งใจจะมีแค่บุตรชายไว้สืบสกุลก็เพียงพอแล้ว แต่นั่นคือความคิดของเขาเพียงคนเดียวสำหรับเย่ชิงลั่วไม่ย่อท้อ อ้อนวอนขอสามียอมให้มีลูกเพิ่มอีกสักคน นางก็อยากจะมีจ้าวเฟิงอี้ตัวจิ๋วที่เป็นของตนเองบ้าง เด็กหญิงที่ใบหน้าถอดแบบบิดา นึกถึงยามใด ใจดวงนี้มันก็เกิดคันยุบยิบขึ้นมาทุกคราทว่าเมื่อเอ่ยปากกับสามีเรื่องบุตรคนที่สอง เขากลับเปลี่ยนเรื่องคุยเสียอย่างนั้น บางครั้งก็ลุกหนีเอาเสียดื้อ ๆ มิหนำซ้ำเขายังตัดโอกาสนางทุกทางยามต้องร่วมเตียงเคียงหมอน เขามักจะสรรหาวิธีให้นางดื่มยาห้ามครรภ์ เริ่มตั้งแต่หลอกเป็นยาบำรุงผสมในอาหาร หรือแม้แต่น้ำชาที่นางดื่มทุกวันเมื่อนางล่วงรู้ความจริง เขาจึงเปลี่ยนวิธี นั่นคือดื่มยาห้ามบุตรเสียเองเหอะ! อ๋องบ้าผู้นี้ ช่างน่าตายนัก คิดว่านางจะยอมแพ้หรืออย่างไร ไม่มีทาง... เมื่อมียาห้ามครรภ์ได้ มันย่อมต้องมียาแก้ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาในตอนนี้ มันเริ่มลามปามไปถึงขั้น จ้าวเฟิงอี้บ่ายเบี