พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย)

พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย)

last updateLast Updated : 2026-10-02
By:  Tuk KungOngoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
291Chapters
2.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

SET ซีรีส์ชะตานางร้ายทั้งหมด 5 เรื่อง การรวมเรื่องราวของนางร้ายในนิยายเรื่องเดียวกัน ที่แต่ละคนต่างก็ได้ย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้ไขอดีตของตนเอง 1.พอแล้ว!บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น:เรื่องราวของลู่ฉู่หรันบุตรสาวเสนาบดีย้อนเวลากลับมาหลายครั้ง ทว่าครั้งนี้นางถอดใจไม่สู้ต่อ แต่มันกลับต่างออกไป 2.นางร้ายผู้นี้วางมือแล้ว:หลินเฟยเฟยบุตรสาวแม่ทัพที่ครั้งหนึ่งเคยหลงบุรุษเสียจนกลายเป็นคนโง่ การย้อนเวลากลับมาครั้งนี้จะช่วยให้รอดพ้นจากชะตาที่ต้องตายทั้งกลมได้หรือไม่ 3.สตรีร้ายเช่นข้าเลือกอะไรได้บ้าง:เซิ่งหวั่นเอ๋อร์สตรีผู้อยากหนีจากบทนางร้ายเพื่อไปสู่อ้อมกอดของพระรอง พระเอกอะไรข้าไม่ต้องการ 4.ทุกชาติไม่อาจเลือน:เย่ชิงลั่วนางร้ายตัวประกอบถูกบีบให้ต้องเลือกจบชีวิตตัวเอง การกลับมาครั้งนี้นางจะทวงคืนให้หมด 5.กลับมาครั้งนี้ข้าจะไม่หายไปอีกแล้ว:เรื่องราวความรักของนักเขียนอย่างเหมยลี่ ผู้ท่องเวลาในโลกมิตินิยายมาแล้วครั้งหนึ่ง อกหักรักคุดก็หลายครั้ง มาดูกันว่าการได้ทะลุมิติกลับมาโลกนิยายอีกครั้ง จะสมหวังในรักหรือไม่

View More

Chapter 1

พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น [บทที่ 1 บทนำ]

結婚して七年。

朝比奈澪(あさひな みお)は夫の森宮征司(もりみや せいじ)に知られずに、ひそかに娘を産み育ててきた。

娘の穂積玲衣(ほづみ れい)は今年五歳になるが、征司はその存在さえ知らない。父親になる機会を、澪が最初から与えなかったからだ。

夜勤の休憩に入ると、澪は隣のS県でひっそり育てている娘から届いたボイスメッセージを再生した。

「ねえママ、私、なんでパパに会ったことないの?私のパパって、もう死んじゃったの?」

まだ舌足らずな、甘えた声が流れてくる。

澪は一瞬、本気で考えた。生きてはいる。でも、父親としては死んだも同然だった。

最近、玲衣は少しずつ自分なりの考えを持つようになってきた。

小さな頭の中に、ひとつ悩みができたらしい。

自分は実の父親に一度も会ったことがない、ということ。

その疑問は、日ごとに大きくなっている。

そのせいで澪は、征司に打ち明けるべきかどうか、真剣に迷い始めている。

実は五歳になる娘がいるのだと。育児で一番手のかかる時期はもう過ぎている。今さら苦労もなく父親になれるなんて、ずいぶん都合のいい話ではないか。

玲衣とのトーク画面を閉じて、澪はふと日付を確かめた。

気づけば、征司との結婚生活はもう残り三か月ほどだ。

少し迷った末、澪は征司とのLINEを開いた。ほとんどやり取りのないトーク画面に、ゆっくりと文字を打ち込んだ。

【もし、私たちに子供がいたとしたら、あなたは……】

送信する前に、診察室のドアが慌ただしく開いた。

若い看護師が顔をのぞかせ、早口で澪を呼んだ。

「澪さん、急患です!妊娠初期の患者さんで、性行為のあと強い腹痛が出たそうです。かなり無理があったようで、黄体嚢胞が破裂する疑いがあります!」

澪はすぐにスマホの画面を消して、立ち上がると、眉を寄せたまま看護師の後について急ぎ足で外へ出た。

「もう、何を考えてるの。妊娠初期にそんな無茶をするなんて……少しは我慢できないの?」

看護師がカーテンを開けた瞬間、澪はそこで言葉を止めた。

ベッドに横たわっているのは、見覚えのある女だった。

二秒ほど遅れて、澪は驚きを隠せないまま相手の名を呼んだ。

「紗耶さん?」

白石紗耶(しらいし さや)は、征司の従弟の婚約者だ。

紗耶も澪を見た瞬間、ほんのわずかに動きを止めたが、返事はしなかった。

澪は反射的に彼女の状態を確認した。

紗耶の婚約者である征司の従弟は、五か月前に会社の帳簿をめぐる不正で懲役一年六か月の実刑判決を受け、今も服役中だ。

紗耶のお腹はまだ目立っておらず、見ただけでは妊娠しているとは分からない。仮に妊娠しているとしても、まだ初期のはずだ。

だとすれば、時期が合わない。

だが、今はそんなことを考えている場合ではない。澪は余計な詮索の念を胸の奥に押し込み、医療用手袋を手に取った。

「横になってください。診察しますから」

ところが紗耶は、急に身を起こした。澪が現れたことが不快でたまらない、という顔で言った。

「結構です。転院しますので」

若い看護師が困ったように澪を見る。

澪は静かに言った。

「転院するにしても、その前に状態だけは確認させてください。放っておくと危ないかもしれません」

紗耶は眉をひそめた。

澪の、どこか隙のない凛とした態度が気に入らない。

澪はそれ以上言い合わなかった。今は感情を挟んでいる場合ではない。

「少しお腹を見るだけですから」

そう告げて身をかがめ、紗耶の服の裾に手をかけた。

その瞬間、紗耶が冷たく唇を歪め、澪の手を払いのけた。

ぱん、と乾いた音が響いた。

思ったより強い力で払われ、手の甲に鋭い痛みが走った。

目を落とすと、そこはすでに赤くなっている。

澪が反応するより早く、紗耶は急に声色を変え、澪の背後へ甘えるように呼びかけた。

「征司……」

その名に、澪は手の痛みも忘れて振り向いた。

男は落ち着いた足取りで近づいてくる。

コートを腕にかけ、すらりとした長身がそこにいるだけで人目を引いた。品のある佇まいに、誰もが目を奪われてしまう。

征司は一瞬だけ澪と目を合わせた。けれど、すぐに何事もなかったように視線を外した。

彼は足を止めることもなく、冷ややかに目をそらして、赤の他人のように澪の横を通り過ぎ、ベッドの反対側へ回った。

低く澄んだ声には、わずかな心配がにじんでいる。

「具合は?」

澪はその場で息をのんだ。

紗耶の付き添いとして駆けつけてきたのが、よりにもよって征司だとは。

七年間、夫婦であることを周囲に伏せてきた、自分の夫だ。

征司の意識がすべて紗耶に向けられている。

それを見た瞬間、澪はふと思いついた。

彼は、さっき紗耶が自分の手を強く叩いたところを見ていたのだろうか。

征司に気遣われ、紗耶は固まったままの澪をちらりと見て、ほんの一瞬、勝ち誇ったような色をその目に浮かべた。

それから征司を見上げ、甘えるような声で言った。

「知ってるでしょ。お腹が痛くて、病院に来たの」

その一言で、周りの看護師は察してしまった。

つまり、例の「激しい性行為」の相手は、目の前の男だということだ。

征司は否定もせず、説明することもなかった。

澪はただその光景を見つめ、反応することすら忘れていた。

夫は目の前で、従弟の婚約者を当然のように気遣っている。

征司はもともと感情を表に出さない男だ。

けれど、二人の間に流れる空気がただならないことくらい、澪にも分かった。

まして紗耶が救急に運ばれた理由を、夫は知っている。

その事実に気づいた澪の体に悪寒が走った。

これまで澪は、征司はもともと誰に対しても淡泊な人なのだと思っていた。

愛し方を知らない人なのだと。

けれど、違う。

彼は人を愛することができないわけではない。ただ、その相手が自分ではないだけだ。

この局面とその相手があまりにも滑稽すぎて、彼女は思わず笑い出しそうになった。

例の「激しい性行為」の相手が誰なのか。そんなことは誰が見ても分かる。

澪がその場に立ち尽くしていると、征司がようやくこちらを見た。その冷ややかな一瞥に、澪ははっと我に返った。

手袋をはめ、診察しようとする手がかすかに震える。

さっき叩かれた手の痛みが、今になってじわじわと広がってきて、頭の中が真っ白になった。

ここまで来れば、答えはもう出ている。わざわざ確かめて、これ以上惨めになる必要などない。

征司が澪に何も言わないのを見て、紗耶はすべてを察したように、唇の端をわずかに上げた。

彼女は澪に聞かせるように、わざと甘えた声で言った。

「征司、私、転院したい。ちゃんと診てくれる病院に連れてって」

「分かった」

征司は迷わなかった。

紗耶が何を望んでも、彼は当然のように叶えるのだろう。

二人の間には、他人が入り込めないほどの親密さがある。

長年、目の前の男を深く愛してきた妻として、澪にそれが分からないはずがない。

その光景は見ているだけで、胸の奥が少しずつ裂けていくようだった。

紗耶の「もっとちゃんと診てくれる病院」という含みのある言い方に、澪はすぐ気づいた。

転院したいというのは、ただの口実だ。彼女が本当に言いたいのは、澪には診てもらいたくない、澪なんか信用できない、ということだった。

征司は慣れた様子で転院の手配を進め、その間も澪に声をかけることはなかった。まるで彼女がそこにいないかのように、最後まで一度も振り返らなかった。

二人が診察室を出て行ったあとも、澪はしばらく、その衝撃から抜け出せなかった。

一部始終を見ていた同僚たちは、すぐに熱のこもった噂話を始めた。

「うわ、最近の若者ってほんとすごいね」

若い看護師は目を輝かせている。

「でも、あの男、ずば抜けてかっこいいわ。あっちのほうも凄そうだよね!」

澪はうつむいたまま、どこか上の空で、手につけた医療用手袋をゆっくり外していく。

「そう」

看護師は澪の反応の薄さにも気づかず、ふいに声を落として聞いてきた。

「そういえば澪さんも、結婚してけっこう経ちますよね?お子さんはいないんですか?」

澪は手袋をゴミ箱に捨てた。

「うちの夫、EDで、治療を受けてるところなの」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Musikapan Chittima
Musikapan Chittima
สนุกดีค่ะ กระชับทั้ง 5เรื่อง เหมือนอ่านหลายๆเรื่องรวมกัน นำพล็อตยอดนิยมมาแก้ทาง
2026-10-29 00:11:01
1
0
291 Chapters
พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น [บทที่ 1 บทนำ]
เรื่อง: พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น[บทนำ]เหมยลี่ เจ้าของนวนิยายชื่อดัง นิยายบุปผชาติสี่ฤดูเข้มข้นเสียจนผู้อ่านวางไม่ลง แค่วางขายสามเรื่องแรกก็ถูกกวาดเรียบแผงทุกเล่ม เหล่าแฟนคลับต่างเรียกร้องให้เธอรีบวางขายเล่มสุดท้ายโดยเร็ว ด้วยเหตุนี้ทำให้เหมยลี่ต้องทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำเพื่อเขียนนิยายเล่มสุดท้ายให้เสร็จทันเวลา ยี่สิบชั่วโมงถูกใช้ไปกับการเขียนนิยาย สี่ชั่วโมงคือเวลากินและนอน แต่เพื่อผลประกอบการที่ได้ก็นับว่าคุ้มค่า“พี่สาวนิยายของพี่สนุกจนวางไม่ลงเลย แต่ก็นะพล็อตที่พี่ทำง่ายเกินไปหรือเปล่า นางร้ายและนางเอกเป็นเครือญาติกัน ตัวร้าย พระเอก ตัวประกอบ พระรองก็เป็นเครือญาติกันทั้งนั้น”“ก็พี่น้องแย่งผู้ชายคนเดียวกันมันสนุกนี่นา” เหมยลี่นอนกระดิกเท้าอย่างสบายใจบนโซฟาตัวใหญ่ ในมือยังมีแอปเปิลลูกหนึ่งที่ถูกกัดกินไปกว่าครึ่งแล้ว ส่วนอีกมือก็ยังเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ดูกระแสนิยายใจโซเชียลอย่างสบายอารมณ์“พี่ยังไงงานก็เสร็จแล้วหนูว่าพี่นอนหลับสักตื่นเถอะ หนูว่าสภาพพี่ไม่ไหวแล้วนะ” ดูขอบตาดำคล้ำของเหมยลี่นั่นสิ จะไหวแน่หรือ กลัวว่าจะวูบก่อนจะได้รับเงินก้อนใหญ่น่ะสิไม่ว่า“อ๊อก แอ๊บเอิ๊นอิดอ
Read more
ชะตาร้าย 1
บทที่ 1“น้องสาวทั้งหลายถึงเวลาต้องกลับแล้ว มื้อนี้ข้าขอเป็นเจ้ามือก็แล้วกัน” ลู่ฉู่หรันขอตัวกลับจวนก่อนใครเพื่อน อย่าอยู่นานจะดีกว่าใครบางคนที่อยู่ที่นี่คงคิดว่าตนตามมาแน่ แม้จะแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว แต่ก็พอหลีกเลี่ยงการปะทะกันได้คุณหนูตระกูลใหญ่ที่เหลือต่างพยักหน้าแล้วยิ้มตอบ พวกนางเองก็ได้เวลาแยกย้ายกลับจวน ถึงเวลาที่ต้องจัดการชะตาชีวิตของตนเองเช่นกันลู่ฉู่หรันออกจากโรงเตี๊ยมได้ก็ตรงกลับจวนทันที นางรู้ดีว่าหลีกหนีชะตานางร้ายไม่ได้ กระนั้นตนเพิ่งจะย้อนเวลากลับมาเมื่อครู่นี่เอง ยังไม่อาจทำใจกลับไปถูกทรมานและทำร้ายจิตใจอีกครั้งในเร็ววันได้ ขอนางหนีไปทำใจสักหน่อยเถิด เมื่อนั้นใครอยากจะเอาชีวิตนางไปก็เชิญหญิงสาวหมายใจจะเก็บของเพื่อหนีออกจากบ้าน ทว่าเมื่อก้าวเข้าจวนก็ต้องตกใจ ด้วยกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหน้าคือขบวนผู้แทนพระองค์ยืนเรียงรายอยู่กลางลานบ้าน ทั้งยังมีสมาชิกในจวนนั่งคุกเข่าเพื่อรอประกาศราชโองการแม้จะรู้สึกตกใจแต่ก็ต้องสำรวมเดินไปนั่งคุกเข่าข้างบิดาและคนอื่น ๆ วางกิริยาท่าทางให้สมกับเป็นคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดี แต่ในใจนั้นกลับกระวนกระวายเต็มไปด้วยความกังวล เหตุใดครั้งนี้ราชโองการถึงได
Read more
ชะตาร้าย 2
บทที่ 1ร่างบางเดินหนีเข้าสวนดอกไม้โดยมีน้องสาวเดินตามไปติด ๆ ก่อนนั่งลงที่นั่งหินอ่อนแล้วรับชาจากสาวใช้ นั่งจิบชารออย่างสบายใจ ทว่าภายในใจนั้นกลับตรงกันข้าม จ้าวหลิวหมิงจะมาจริงอย่างที่ลู่เยี่ยนถิงพูด นางเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาแล้วหลายครั้งและครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ห้า กระนั้นคำพูดท้าทายเมื่อครู่นางก็แค่ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนกำลังกลัว พานจะทำให้ลู่เยี่ยนถิงจับจุดอ่อนได้ก็เท่านั้น“เชิญท่านทำตัวสบายไปเถอะ อีกไม่นานจะร้องไม่ออก”เยี่ยนถิงเหยียดยิ้มพลางเหลือบตามองพี่สาวด้วยความชิงชัง รู้ทั้งรู้ว่าท่านอ๋องกับตนรักกัน แต่กลับคิดจะมาแย่งไปช่างไม่รู้จักเจียมตัว ลู่ฉู่หรันเจ้าไม่มีทางทำสำเร็จ ข้าจะตั้งตารอเวลาที่เจ้าถูกท่านอ๋องระบายโทสะ เมื่อนั้นข้าคนนี้จะคอยซ้ำเติมเจ้าเองหลังจากที่รอเกือบชั่วยาม และแล้วรอยยิ้มของลู่เยี่ยนถิงเปิดกว้าง เมื่อสาวใช้วิ่งมาแต่ไกลพร้อมกับรายงานถึงการมาของคนจากวังอ๋อง“คุณหนูคนจากวังอ๋องมาแล้วเจ้าค่ะ นายท่านให้มาเชิญท่านไปพบเจ้าค่ะ”“ฮึ คนของท่านอ๋องมาแล้ว คราวนี้ท่านพี่รู้แล้วสินะว่าใครกันแน่ที่สำคัญสำหรับพระองค์” ลู่เยี่ยนถิงยิ้มเยาะพลางเย้ยหยัน ก่อนจะสะบัดหน
Read more
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า 1
บทที่ 2แม้จะไม่อยากให้มาถึงแต่แล้ววันงานพิธีก็มาถึงจนได้ ขบวนสินสอดมากมายต่อแถวยาวสุดลูกหูลูกตา เกี้ยวเจ้าสาวอลังการตกแต่งอย่างงดงามแปดคนหาม ทุกอย่างล้วนดีไปหมดทว่ากลับไร้เงาเจ้าบ่าว ไม่มีใครรู้ว่าจ้าวหลิวหมิงอยู่ที่ใด จะมาร่วมพิธีหรือไม่ บัดนี้มีเพียงเป็ดหนึ่งตัวในอ้อมกอดเจ้าสาว เป็นเครื่องหมายตัวแทนเจ้าบ่าวเพียงเท่านั้นแม้งานจะถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ แต่ก็เป็นที่โจษจันและน่าขบขันไปทั่วทั้งเมืองหลวง เมื่อคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีแต่งงานเข้าจวนอ๋อง ทว่าเจ้าบ่าวกลับมิใช่ท่านอ๋องแต่เป็นแค่เป็ดตัวผู้หนึ่งตัวเหตุการณ์ครั้งนี้สร้างความอับอายให้กับฉู่หรันไม่น้อย แต่นางก็มิได้นำพาใส่ใจเท่าไรนัก คนที่ไม่ได้รักชอบทั้งยังเกลียดชังต้องกลายมาเป็นภรรยา อยู่ภายใต้ชายคาเดียวกัน การถูกกลั่นแกล้งให้อับอายย่อมถือเป็นเรื่องธรรมดา ต่อจากนี้ต่างหากถึงจะเป็นของจริงเมื่องานแต่งเจ้าบ่าวไม่มา ดังนั้นตัดขั้นตอนเปิดหน้าเจ้าสาวออกไปได้เลย เมื่อถูกส่งตัวเข้าห้องหอ ลู่ฉู่หรันจึงไม่ได้สนใจขนบธรรมเนียม นางจัดการเปิดผ้าคลุมเจ้าสาวด้วยมือของนางเอง ผลัดเปลี่ยนชุดพร้อมเข้านอนโดยที่ไม่สนใจว่าสามีจะมาหาหรือไม่ค่ำคืนอันเดี
Read more
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า 2
บทที่ 2หญิงสาวเพิ่งรู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงแค่นิยายในตอนที่กลับมาครั้งที่สอง ซึ่งแน่นอนว่านางมิใช่นางเอก แต่เป็นนางร้ายที่คอยตามพระเอกอย่างจ้าวหลิวหมิงต้อย ๆ เขาสั่งให้ทำอะไรนางก็ทำราวกับคนไม่มีความคิด เรื่องราวกำหนดให้นางร้ายเป็นตัวการที่ทำให้พระนางต้องแยกจากกันหนึ่งหน ก่อนจะพานพบกันอีกหนแล้วไม่พรากจากลู่ฉู่หรันคือตัวละครที่ทำทุกวิถีทางเพื่อจะเอาชนะนางเอก หรือก็คือลู่เยี่ยนถิงผู้เป็นน้องสาวต่างมารดา บทบาทของฉู่หรันคือพี่สาวตัวอิจฉาที่พร้อมจะแย่งชิงทุกสิ่งที่เป็นของน้องสาว ทว่าคนไม่ใช่อย่างไรก็ไม่ใช่ ฟังความข้างเดียวแค่นางเอกพูดว่าข้าเป็นคนทำเขาก็เชื่อ สุดท้ายก็ต้องตายด้วยน้ำมือพระเอกกระนั้นหลังจากตายด้วยน้ำมือของจ้าวหลิวหมิง ฉู่หรันก็ได้กลับมามีชีวิตใหม่ในบทบาทนางร้ายเช่นเดิม เมื่อรู้ตัวว่านี่คือนิยายภาคแยกหนึ่งในเรื่องบุปผชาติสี่ฤดู ฉู่หรันพยายามฝืนเพื่อที่จะเปลี่ยนชะตาตนเองเสียใหม่ จากพี่สาวที่คอยแต่จะชิงดีชิงเด่นกับน้องสาว กลับกลายเป็นคนเพิกเฉยต่อทุกสิ่ง ไม่ยินดียินร้ายกับศักดิ์ศรีคุณหนูใหญ่ที่ตนยึดมั่นและภูมิใจแต่แล้วอย่างไรทุกอย่างก็ยังดำเนินไปตามเนื้อเรื่องดังเดิม นา
Read more
เสด็จแม่ 1
บทที่ 3หญิงสาวมองทุกอย่างรอบกาย ไม่มีอะไรที่ต่างออกไปเลย ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม วางไว้ที่เดิม ๆ ภาพเลือนรางเคลื่อนไหวไปตามสิ่งที่ฉู่หรันนึกคิด ม้านั่งและสวนย่อมตรงนั้นเป็นที่ที่นางเคยแอบมองท่านอ๋องอยู่บ่อย ๆ ในยามเช้า ได้แต่จินตนาการว่าสักวันหนึ่งจะเป็นตนที่ได้อยู่ข้างกายสามีไร้รักและแสนจะเย็นชา ทว่ากลับอ่อนโยนต่อเยี่ยนถิงเพียงแค่คนเดียว รวมไปถึงซื่อจื่อน้อยผู้นี้เช่นกัน หากในทางกลับกันเป็นนางที่ได้รับความสนใจ มันก็คงจะรู้สึกแปลกชอบกลระหว่างทางเดินยามเดินผ่านเหล่าข้ารับใช้ ฉู่หรันนึกถึงเนื้อเรื่องทุกครั้งที่ผ่านมา สิ่งที่นางจะได้รับก็คือสายตาดูหมิ่นดูแคลนมิใช่หรือ คิ้วบางขมวดเข้าหากันพลางนึกสงสัย เหตุใดครั้งนี้ถึงได้ต่างออกไปอีกแล้ว คนที่เคยดูหมิ่นต่อต้านอย่างโจ่งแจ้ง แต่กลับมีท่าทีต่างกันโดยสิ้นเชิง“คารวะหวังเฟย”อย่างเช่นสิ่งที่ฉู่หรันได้ยินตลอดทางเดิน เกิดอะไรขึ้นกับคนเหล่านี้กันแน่ คนเปลี่ยนแต่การดำเนินเรื่องไม่เปลี่ยนร่างระหงเดินนวยนาดผ่านเรือนแต่ละหลังไปจนถึงเรือนรับรอง ก่อนจะผ่านประตูเข้าไปเผชิญหน้ากับซื่อจื่อน้อย ลู่ฉู่หรันยืนสงบใจอยู่ชั่วครู่ เมื่อเตรียมใจพร้อมแล้วจึงก้
Read more
เสด็จแม่ 2
บทที่ 3“ซื่อจื่อหม่อมฉันไม่ได้เป็นอะไร ซื่อจื่อคิดมากไปแล้วเพคะ”“เสด็จแม่ไม่รักลูกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดไม่เรียกเฟิงเอ๋อร์ หรือว่าลูกทำอะไรให้เสด็จแม่ไม่พอใจ” เด็กชายมองมารดาคนใหม่ด้วยสายตาออดอ้อน เสด็จแม่จะต้องไม่พอใจที่เมื่อคืนเสด็จพ่อทิ้งให้อยู่ห้องหอเพียงคนเดียวเป็นแน่ อาจจะทำให้เสด็จแม่พานไม่ชอบเขาไปด้วยก็เป็นได้ ไม่ได้เขาไม่ยอมเด็ดขาด ไม่ชอบเสด็จพ่อได้แต่ห้ามเกลียดตนเด็ดขาด“ไม่เพคะ ซื่อจื่อไม่ได้ทำอะไรให้หม่อมฉันไม่พอใจ”“แล้วเหตุใดถึงไม่เรียกเฟิงเอ๋อร์เล่า ทั้งยังแทนตัวเสียเหินห่างเช่นนี้อีก หรือว่าเสด็จแม่ไม่ชอบหน้าลูกหรือพ่ะย่ะค่ะ” เด็กชายกอดอกพร้อมกับทำหน้ามุ่ย พลางคิดว่าตนจะทำอย่างไรดีไม่ให้เสด็จแม่รำคาญใจเมื่อเจอลูกอ้อนแบบที่ไม่คิดว่าจะได้เจอ ฉู่หรันได้แต่เม้มปากแน่นรู้สึกคันยุบยิบที่หัวใจ เมื่อก่อนว่าน่ารักแล้วตอนนี้กลับน่ารักยิ่งกว่า อยากหยิกแก้มยุ้ย ๆ นั่นเหลือเกิน กระนั้นก็กลัวว่าจ้าวเฟยเฟิงจะไม่ชอบใจ จึงทำได้แค่นั่งมองนิ่ง ๆ ไม่กล้าขยับหญิงสาวชั่งใจอยู่ชั่วครู่ว่าจะทำตามที่ซื่อจื่อน้อยต้องการดีหรือไม่ แต่เมื่อคิดว่าตนมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานก็ต้องจบชีวิตไปตามบทบ
Read more
ของขวัญสำหรับหวังเฟย 1
บทที่ 4ฉู่หรันไม่สามารถขัดใจซื่อจื่อน้อยได้นางจึงจำยอมเดินตามแต่โดยดี พลางเหลือบมองมือเล็กป้อมที่ไม่ยอมปล่อยมือจากกันท่าเดียว เหตุใดครานี้ถึงได้ไม่เหมือนเมื่อตอนย้อนกลับมาในครั้งก่อน ๆ จ้าวเฟยเฟิงไม่เพียงไม่แสดงท่าทางรังเกียจ แต่เด็กคนนี้กลับเอาแต่เรียกเสด็จแม่ ๆ เกาะติดไม่ห่าง ราวกับว่ากลัวตนหายไปอย่างไรอย่างนั้น“เฟิงเอ๋อร์ค่อย ๆ เดิน ประเดี๋ยวจะล้มเอานะ” ข้าสั้น ๆ นั่นเหตุใดถึงได้ก้าวเร็วนัก หากเผลอสะดุดแค่ครั้งเดียวคงไม่วายล้มหัวคะมำ ผอมถึงเพียงนั้นแต่ก็มักจะชอบพูดว่าตนเองแข็งแรงกว่าบิดาเสียอีก ฉู่หรันเพิ่งตระหนักได้ว่าช่วงเวลาที่ตนย้อนกลับมาหลายต่อหลายครั้ง ทำให้นางผูกพันกับเด็กคนนี้มากแค่ไหน ถึงเวลาที่ต้องจากก็คงจะทำใจยากสักหน่อย“พ่ะย่ะค่ะ เฟิงเอ๋อร์จะเชื่อฟังเสด็จแม่”“เด็กดี”เด็กชายผ่อนการเดินให้ช้าลงปฏิบัติตามคำห้ามปรามของมารดาอย่างว่าง่าย วันนี้อารมณ์ดีด้วยมีแต่เรื่องดี ๆ ดังนั้นเพื่อเป็นการต้อนรับเสด็จแม่เข้าสู่วังอ๋องวันแรก จึงตั้งใจพาเสด็จแม่มาเลือกของขวัญด้วยตนเองแต่ห้วงอารมณ์ของซื่อจื่อน้อยกลับต่างกันกับฉู่หรันโดยสิ้นเชิง ยิ่งเข้าใกล้คลังสมบัติมากเท่าไรนางกลับยิ่งหา
Read more
ของขวัญสำหรับหวังเฟย 2
บทที่ 4ฉู่หรันพูดอะไรไม่ออกได้แต่อึกอัก พยักหน้าแล้วยิ้มให้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เด็กหนอเด็กน้อยเจ้าจะรู้อะไร คนที่เจ้าบอกว่าไม่กล้ากับข้าน่ะ ประเดี๋ยวคืนนี้เขาก็จะกลับมากรอกยาพิษข้าแล้ว มันเจ็บและทรมานเจียนตายเชียวล่ะยิ่งเข้าใกล้เขตคลังสมบัติมากเท่าไรใจยิ่งสั่น ภาวนาให้ทหารเฝ้ายามกันไว้ไม่ให้ผ่านเข้าไปด้วยเถอะ ทว่าทุกอย่างกลับเป็นไปตามเนื้อเรื่อง เมื่อทหารเฝ้ายามเห็นซื่อจื่อน้อยพวกเขาต่างพากันทำความเคารพ ทั้งยังปล่อยทั้งสองผ่านเข้าไปอย่างง่ายดาย ไม่แม้แต่จะถามเหตุผลที่เข้าคลังสมบัติเลยสักคำ บัดนี้เหลือไว้เพียงเหล่านางกำนัลเท่านั้นที่ต้องยืนรออยู่ด้านนอกจ้าวเฟยเฟิงเดินนำหน้าพร้อมกับจูงมือมารดาให้ตามตนไป ราวกับว่าที่แห่งนี้เขามาบ่อยเสียจนรู้ทุกซอกทุกมุมอย่างไรอย่างนั้น ด้านฉู่หรันเริ่มคิดว่าแล้วว่ากว่าจะถึงค่ำคืนนี้ก็อีกนาน นางจะยังหายาแก้พิษได้ทันใช่หรือไม่ ไม่อยากปวดบิดท้องราวกับมีหนอนนับร้อยตัวกัดกินลำไส้ หรือว่าจะดีกว่าถ้าดื่มสุราผสมยาพิษเพิ่มมากขึ้นแล้วตายไปเลยในคราวเดียวจะได้ไม่ต้องทรมานนานทันทีที่ร่างเล็กของซื่อจื่อน้อยผลักบานประตูคลังสมบัติให้เปิดออก แสงจ้าจากกองสมบัติมากมาย
Read more
ครั้งแรกของการถูกปกป้อง 1
บทที่ 5เหตุการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเพิ่งผ่านพ้นไปได้ไม่เท่าไร เหตุการณ์ใหม่ก็เข้ามามิได้หยุดหย่อน เมื่อตอนนี้ลู่เยี่ยนถิงพร้อมกับมารดาได้มาขอพบฉู่หรันถึงวังอ๋อง ทั้งตอนนี้สองแม่ลูกรออยู่ในเรือนรับรองชั้นนอกเรียบร้อยแล้วหญิงสาวแอบลอบมองจ้าวหลิวหมิง อยากบอกเขาเหลือเกินว่าหากอยากไปหาหญิงอันเป็นที่รักก็ไปเถิด นางมิใคร่อยากจะไปด้วยสักเท่าไรนัก ทว่าแขนที่กำลังโอบไหล่นี่สิ ทำเอาไม่กล้าเอ่ยปากปฏิเสธ ได้แต่เดินตามอย่างว่าง่าย“เสด็จแม่มือเย็นมากเลยพ่ะย่ะค่ะ หรือว่าไม่สบาย”หญิงสาวได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้าปฏิเสธ มิใช่ร่างกายข้าที่ไม่สบาย แต่เป็นใจข้าต่างหากที่กำลังไม่สบาย พวกเจ้าสองพ่อลูกเหตุใดต้องลากข้าเข้าไปด้วย ฉู่หรันพยายามเก็บสีหน้าไม่ให้เผยความรู้สึกใด ๆ ทว่าภายในใจของนางนั้นกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ทั้งเบื่อหน่ายที่ต้องพบสองแม่ลูกเจ้าปัญหาจอมลวงโลก ทั้งต้องคอยรองรับอารมณ์ของสองพ่อลูก ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะทนได้ถึงเมื่อไรลู่ฉู่หรันได้แต่เฝ้ารอให้ถึงคืนนี้โดยเร็ว หมายมาดจะดื่มพิษในกาเหล้าให้หมด ไม่แน่เมื่อดื่มเข้าไปแล้วนางอาจจะตายทันทีไปเลยก็ได้ ใช่แล้วความคิดนี้ดียิ่ง การฆ่าตัวตายตนยังไม่เคยทำนี่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status