พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย)

เรื่อง: พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น

[บทนำ]

เหมยลี่ เจ้าของนวนิยายชื่อดัง นิยายบุปผชาติสี่ฤดูเข้มข้นเสียจนผู้อ่านวางไม่ลง แค่วางขายสามเรื่องแรกก็ถูกกวาดเรียบแผงทุกเล่ม เหล่าแฟนคลับต่างเรียกร้องให้เธอรีบวางขายเล่มสุดท้ายโดยเร็ว ด้วยเหตุนี้ทำให้เหมยลี่ต้องทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ

เพื่อเขียนนิยายเล่มสุดท้ายให้เสร็จทันเวลา ยี่สิบชั่วโมงถูกใช้ไปกับการเขียนนิยาย สี่ชั่วโมงคือเวลากินและนอน แต่เพื่อผลประกอบการที่ได้ก็นับว่าคุ้มค่า

“พี่สาวนิยายของพี่สนุกจนวางไม่ลงเลย แต่ก็นะพล็อตที่พี่ทำง่ายเกินไปหรือเปล่า นางร้ายและนางเอกเป็นเครือญาติกัน ตัวร้าย พระเอก  ตัวประกอบ พระรองก็เป็นเครือญาติกันทั้งนั้น”

“ก็พี่น้องแย่งผู้ชายคนเดียวกันมันสนุกนี่นา” เหมยลี่นอนกระดิกเท้าอย่างสบายใจบนโซฟาตัวใหญ่ ในมือยังมีแอปเปิลลูกหนึ่งที่ถูกกัดกินไปกว่าครึ่งแล้ว ส่วนอีกมือก็ยังเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ดูกระแสนิยายใจโซเชียลอย่างสบายอารมณ์

“พี่ยังไงงานก็เสร็จแล้วหนูว่าพี่นอนหลับสักตื่นเถอะ หนูว่าสภาพพี่ไม่ไหวแล้วนะ” ดูขอบตาดำคล้ำของเหมยลี่นั่นสิ จะไหวแน่หรือ กลัวว่าจะวูบก่อนจะได้รับเงินก้อนใหญ่น่ะสิไม่ว่า

“อ๊อก แอ๊บเอิ๊นอิดออ อ่วยอ้วย อ๊อก (แอปเปิ้นติดคอ ช่วยด้วย)”

“พี่!” ลี่ลี่โยนหนังสือทิ้งทันที ก่อนจะเด้งตัวลงจากเก้าอี้ปราดเข้าช่วยพี่สาวทันที

เหมยลี่ใช้มือทุบอกตาเหลือก พยายามเอาเศษผลไม้ออกจากคอ  แต่ไม่ว่าอย่างไรก็เอาไม่ออก เธอเริ่มหายใจลำบากสติเลือนราง รู้สึกมึนหัวราวกับโลกกำลังหมุน หูหรือก็ได้ยินเสียงดังแว่วเหมือนมีใครสักคนเรียกอยู่ในที่ไกลแสนไกล

ใคร ใครเรียกฉัน...

 ณ โรงเตี๊ยมหวงตี้เหลา

โรงเตี๊ยมหวงตี้เหลาขึ้นชื่อที่สุดในเมืองหลวงแคว้นต้าเหลียง เหล่าลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการทั้งด้านอาหารและศิลปะทุกแขนง

ทว่าตอนนี้ผู้คนกลับมิได้สนใจอาหารหรือการแสดง ด้วยเหตุการณ์ตรงหน้าพวกเขาตอนนี้หาดูได้ยากยิ่ง เมื่อเหล่าตัวแทนบุปผชาติทั้งสี่มารวมตัวกัน ทั้งยังมีสถานะพิเศษเป็นถึงบุปผชาติแห่งสี่ฤดู จึงไม่แปลกที่ใคร ๆ ต่างก็ให้ความสนใจ

ข้างกายของพวกนางยังมีเหล่าบุรุษสูงศักดิ์นั่งแนบชิด สายตาทุกคู่ต่างพากันจับจ้องไปที่พวกเขาแปดคน โดยเฉพาะอีกกลุ่มสตรีที่อยู่ทิศทางฝั่งตรงข้าม เมื่อได้เห็นภาพความรักอันหวานชื่นพวกนางเหล่านั้นกลับถอนหายใจขึ้นพร้อมกัน ราวกับว่านัดหมายกันไว้ก่อนแล้วอย่างไรอย่างนั้น ต่างฝ่ายต่างความคิดทว่าจุดหมายกลับไปในทางเดียวกัน

สี่สตรีนั่งร่วมโต๊ะเพ่งมองคนทั้งแปด สายตาพวกนางหลากหลายอารมณ์ยากจะคาดเดา ทว่าเมื่อได้รับสายตาตอบกลับของคนที่นั่งจากฝั่งตรงข้าม กลับทำเอาสี่สตรีตระกูลใหญ่พานไม่ชอบใจเอาเสียเลย

“เป็นแค่ลูกอนุหาบุรุษสูงศักดิ์เกาะได้แค่นี้คิดว่าตนเองสูงส่งนักหรือไง” บุตรสาวคนโตจวนเสนาบดีลู่ ลู่ฉู่หรัน

“แค่ลูกพี่ลูกน้องทำตัวราวกับปลิงตัวหนึ่ง คิดจะเทียบชั้นข้าคงต้องรอไปอีกสิบชาติกระมัง” บุตรสาวเพียงคนเดียวแห่งจวนแม่ทัพหลิน หลินเฟยเฟย

“โชคดีมีวาสนาได้ก็เพราะพึ่งบารมีผู้อื่น แต่กลับทำตัวหยิ่งผยองหลงลืมชาติกำเนิด มีอะไรน่าอิจฉากัน” บุตรสาวคนรองแห่งจวนกั๋วกงตระกูลเซิ่ง เซิ่งหวั่นเอ๋อร์

“เด็กข้างถนนไม่มีแม้แต่บ้านอยู่ในวันนั้น กลายเป็นคนที่วางตัวเหนือผู้อื่นไปแล้วหรือนี่” บุตรสาวคนโตจวนมหาเสนาบดีฝ่ายขวาตระกูลเย่ เย่ชิงลั่ว

สตรีทั้งสี่สบถขึ้นพร้อมกัน ต่างคนต่างตกอยู่ในภวังค์ของตนเอง จมอยู่กับอดีตแห่งความเจ็บช้ำที่พวกนางได้รับ ไม่ว่าตอนไหน ไม่ว่าเมื่อไร  ก็เป็นได้เพียงนางร้ายที่ไม่มีสิทธิ์เลือก ไม่ทำเขา เขาก็ทำเรา พวกนางก็แค่ปกป้องตนเอง กลับถูกตราหน้าว่าเป็นคนไม่ดีเช่นนั้นน่ะหรือ

“บุปผชาติสี่ฤดูมันก็แค่นิยายประโลมโลก มีสิทธิ์อะไรมาบงการชีวิตข้า”

ทั้งสี่พูดขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายแต่อย่างใด ทว่าเมื่อตั้งสติได้ทุกคนต่างมีสีหน้าตกใจ คำพูดที่ออกจากปากมันเหมือนกันราวกับพบเจอเรื่องเดียวกันมาอย่างไรอย่างนั้น

“มิใช่ว่าพวกเจ้า...” ลู่ฉู่หรันเอ่ยไว้เพียงเท่านั้นทุกคนก็รู้ถึงความหมายที่นางต้องการสื่อถึงทันที พานทำให้ประหลาดใจไม่น้อย นางหรือก็นึกว่ามีแค่ตัวเองที่รู้เรื่องนี้เสียอีก

บุตรสาวจากตระกูลใหญ่พยักหน้าพร้อม ๆ กัน เป็นอันว่ารู้กันดี พวกนางเป็นเพียงนางร้ายในนิยายเรื่องหนึ่งก็เท่านั้น นั่นเท่ากับว่าทุกคนจะต้องพบจุดจบเหมือนกัน ถ้าไม่ตายก่อนก็กลายเป็นบ้าเสียสติ ทว่าหนึ่งในสี่นางร้ายกลับมีคนผู้หนึ่งที่เหมือนจะวนเวียนซ้ำ ๆ มากกว่าใคร

“เช่นนั้นก็เท่ากับว่าพวกเรามีชะตาเดียวกัน พวกเรามาเป็นพันธมิตรชั่วคราวกันเถอะ หลังจากนี้หากมีใครต้องการให้ข้าช่วยเหลือขายินดี” ลู่ฉู่ หรันถือว่าตนนั้นมีประสบการณ์มากกว่าใคร ทั้งนางยังมีชีวิตยืนยาวมากกว่าคนอื่น นั่นเท่ากับว่านางสามารถให้คำแนะนำคุณหนูทั้งสามคนได้ กระนั้นการอยู่ของนางก็ไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่ ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนชะตาไปทำไมในเมื่อไม่เคยทำสำเร็จเลยสักครั้ง

“ได้ ท่านก็เช่นกัน หากต้องการความช่วยเหลือมาหาข้าได้ทุกเมื่อ” หลินเฟยเฟยยิ้มอ่อน กระนั้นการช่วยเหลือของนางก็มีข้อจำกัดอยู่บ้าง เพราะนางได้วางแผนไว้แล้วว่าอีกครึ่งปีจะไปจากที่นี่ ออกไปใช้ชีวิตกับบุตรที่กำลังจะเกิดมาในอนาคตในอีกไม่ช้า

“ข้าก็เช่นกัน ยินดีต้อนรับพี่สาวน้องสาวทุกเมื่อ แต่ว่าต้องรีบหน่อยนะ หากช้าข้าอาจจะช่วยใครไม่ได้” เซิ่งหวั่นเอ๋อร์หัวเราะร่วน ชีวิตนางต่อจากนี้อาจจะต้องตกต่ำกลายเป็นอนุของใครบางคนก็ได้ใครจะไปรู้ แต่ใช่ว่าชะตาเช่นนี้นางจะยอมอยู่เฉย ๆ ให้เกิดขึ้นกันเล่า

“จวนมหาเสนาบดียินดีต้อนรับพี่สาวน้องสาวเช่นกัน” เย่ชิงลั่วยกจอกสุราแห่งพันธมิตรยื่นออกไปตรงหน้า ชะตานางร้ายอะไรกัน ข้านี้แหละจะเป็นคนแหกทุกกฎเกณฑ์นั้นเอง

“ดี แด่มิตรภาพที่ดีของเรา” แม้แต่คนนอกก็ยังดีกว่าคนในครอบครัวเสียอีก ฉู่หรันยิ้มรับให้กับมิตรภาพใหม่ ยกจอกสุราชนกับเย่ชิงลั่วแด่ผู้มีชะตาเดียวกันกับนาง

จากนั้นเหล่านางร้ายทั้งสี่ต่างยกจอกสุราชนกัน ฉลองให้กับมิตรใหม่และการหลุดพ้นจากบทบาทที่พวกนางไม่ต้องการ