All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 261 - Chapter 270

บทที่ 12“เด็กคนนั้น...”“แหะ ๆ บุตรชายคนโตข้าเอง ชื่อเหมยหลิง แฝดสาม” หญิงสาวชูสามนิ้วพร้อมกับยิ้มแห้ง คิดว่าไปรับเด็ก ๆ มาครบแล้วค่อยบอก ดังนั้นเมื่อคืนจึงไม่ได้พูดถึงเด็กคนนี้“เหมยลี่เจ้าไม่รู้แน่นะ ว่าใครเป็นพ่อ”“ก็ใช่น่ะสิ คิดดูนะ ข้าโกหกเจ้าไปแล้วจะได้อะไร” ถ้านางรู้ว่าใครเป็นพ่อก็คงขอค่าเลี้ยงดูไปแล้ว จะทนเลี้ยงลูกงก ๆ คนเดียวไปให้ได้อะไร เหนื่อยก็เหนื่อย ยิ่งหาเงินด้วยแล้ว หาได้มากเท่าไรก็ไม่พอสวีเหิงเห็นว่าเรื่องนี้คงอีกยาว พูดคุยทั้งวันคงไม่จบ เขาจึงเข้าไปขัดจังหวะ ด้วยเห็นว่าเหมยหลิงที่ไม่สบายอยู่ ควรได้พักผ่อนเสียที“คารวะท่านแม่เหมยลี่ขอรับ ข้านามสวีเหิงขอรับ” สองมือประสานพร้อมกับโค้งคำนับ เด็กน้อยดวงตาเป็นประกาย เมื่อคิดว่าต่อจากนี้จะมีสมาชิกเพิ่ม ตนจะไม่ต้องอยู่คนเดียวเหงา ๆ อีกแล้ว“อาเหิงอายุเท่าไรแล้วจ๊ะ”“หกขวบขอรับ”“หา! เจ้าอายุหกขวบจริงหรือ ถ้าไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย มองอย่างไรก็เหมือนเด็กยังไม่ถึงห้าขวบดีด้วยซ้ำ”เหมยลี่มองเด็กชายอย่างไม่อยากจะเชื่อ ตัวก็เล็กผอมแห้ง ใบหน้าซีดไร้สีเลือด สวีเซียวดูแลเด็กคนนี้อย่างไร ทำไมถึงได้ดูผอมเช่นนี้เด็กชายวางตัวได้ดี จงใจเว้

บทที่ 13“แล้วที่ผ่านมา พวกเจ้าใช้ชีวิตกันอย่างไร” สวีเหิงผู้เป็นพี่ใหญ่ถึงกับอึ้งไปเลย มองดูเหล่าน้อง ๆ ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แต่ละคนอ้วนท้วนสมบูรณ์ดี ไม่เหมือนเด็กที่ต้องฝืนกินของไม่อร่อยเลยด้วยซ้ำ“ส่วนมากจะเป็นท่านตาเปียวหามาให้เจ้าค่ะ ท่านแม่ทำเพียงแค่หุงข้าวและต้มไข่เท่านั้น” เรียกได้ว่า อยู่รอดและโตมาได้ทุกวันนี้ ก็เพราะกับข้าวของท่านตาเปียวล้วน ๆ“ยกเว้นแค่ช่วงที่ท่านตาเปียวต้องไปตรวจร้านต่างเมืองหลายวัน ท่านแม่จะได้เข้าครัวเองขอรับ” เสี่ยวหลินนึกถึงอาหารที่ท่านแม่เข้าครัวครั้งล่าสุด เขายังขนลุกไม่หาย เนื้อเค็มทอดหนึ่งชิ้น หมดข้าวไปถึงสองชามเชียวสวีเหิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ มิน่าเล่าที่เมื่อครู่ถึงได้รีบร้องห้าม กระนั้นความร่าเริงและเรื่องราวปากท้องอันแสนเศร้า กลับทำให้เด็กชายรู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูกเมื่อถึงเวลาอาหาร จากเดิมที่ต้องนั่งกินกันแค่สองคนอย่างเหงา ๆ หรือต่างคนต่างกิน บัดนี้กลับมีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นมาถึงสี่คน สำหรับสวีเหิง ความเงียบเหงาเป็นอย่างไร ก็เริ่มจะนึกภาพไม่ออกแล้วอาหารถูกนำมาวางเต็มโต๊ะ พร้อมกับเสียงหัวเราะและด่าทอของเหมยลี่ ที่ถูกเจ้าสามเหมยปั่นหัวเสียจนทน

บทที่ 14สวีเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูไม่คุ้นเอาเสียเลย พลันนึกขึ้นได้ว่ามันคือหนังสือเล่มนั้น เล่มที่เขาเคยแกล้งเหมยลี่ที่ร้านหนังสือ ในวันที่พวกเขาเจอกันครั้งแรกสวีเซียววางพู่กันลง เขาละสายตาจากงานตรงหน้า ก่อนจะดึงหนังสือมาเปิดดู ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ลืมมันไปเลย อยากจะรู้จริง ๆ เหตุใดเหมยลี่ถึงได้ดูหวงนัก“หึ! ชื่อหนังสืออะไรกันเนี่ย นายท่านเจ้าขา ข้ายอมแล้ว ไหนดูสิว่าจะเป็นหนังสือเกี่ยวกับอะไร”ชายหนุ่มอ่านชื่อของหนังสือเล่มนั้น ก่อนจะหัวเราะเสียงเบาในลำคอ จะเป็นหนังสือแบบไหนกันนะ ถึงได้ตั้งชื่อได้ตลกเช่นนี้ ดูไม่เข้ากับนางเอาเสียเลยทว่าเมื่อเปิดหน้าแรก หน้าที่สอง กระทั่งหน้าสาม สวีเซียวก็ถึงกับหน้าแดงลามไปจนถึงใบหู คำบรรยายไม่เท่ากับภาพประกอบ มันช่างชวนเลือดกำเดาไหลเสียจริง มิน่าเล่า เหตุใดนางถึงได้ห้ามเขาดูนักทว่าในหัวกลับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ มุมปากยกขึ้นอย่างนึกสนุกอืม... บทที่หนึ่งนี่ก็น่าสนใจ บทที่สองก็ยังไม่เคยลอง บทที่สามนี่ก็ไม่เลวเลย น่าสนใจ ๆเมื่อเปิดอ่านไปได้สักพัก ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก เหมยลี่โผล่หน้าเข้ามาได้จังหวะพอดิบพอดี ทำเอาชายหนุ่มรีบปิดหนังสือ แล้วซ่อน

บทที่ 15ร่างบางสวมกอดคนตัวโตด้วยความดีใจ ลืมสิ้นว่าตนอยู่ในท่วงท่าล่อแหลมนัก กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโต๊ะทำงาน จนเกือบทำให้ตนเองหงายหลังไปพร้อมกับชายคนรักเสียแล้วทว่าเพราะท่วงท่านี้ ขาเรียวขาวข้างหนึ่งจึงถูกยกตั้งชันพาดบ่า เผยให้เห็นร่องสาวได้เป็นอย่างดี หญิงสาวหายใจหอบถี่ จดจ่ออยู่กับสิ่งแปลกใหม่ที่กำลังสอดใส่เข้ามากายหนาครางเสียงต่ำในลำคอ กัดฟันกรอด พยายามไม่ให้ตัวเองทำตัวดุดันจนเกินไป กระนั้นมันก็ทำให้เขารู้สึกอึดอัดไม่น้อย ด้วยความคับแน่นที่กำลังตอดรัดแก่นกาย เกือบทำให้เขาแทบขาดสติไปแล้ว“อ้าส์...”เพียงแค่สวีเซียวเริ่มขยับร่างกาย หญิงสาวก็หลุดเสียงครางออกมาทันทีก็พอเข้าใจอยู่หรอกว่า นี่คือการกลับมาสานสัมพันธ์กันครั้งแรกในรอบห้าปี แต่ก็ไม่คิดว่าพ่อหนุ่มที่เจอกันในวันนั้น จะกลายเป็นกระทิงวัยกลัดมันไปแล้วการกระแทกเข้ามาแต่ละครั้ง รับรู้ได้เลยว่าคนด้านบนต้องยั้งแรงไว้มากแค่ไหนเหมยลี่เม้มปากไว้แน่น เพื่อไม่ให้หลุดเสียงอันน่าอับอายออกไปอีก ยังดีที่เรือนนี้กำแพงหนาอยู่สักหน่อย ดังนั้นเสียงร่วมรักของพวกเขา จึงไม่ดังออกไปด้านนอกมากนัก หากอยู่ไกลสักหน่อยก็จะไม่ได้ยิน ยกเว้นผู้ที่อยู่ห่า

บทที่ 16“หืม... ไม่ใช่ต้องเป็นยาต้มหรือ ข้าเพิ่งเคยเห็นยาห้ามบุตรเป็นแบบเม็ด”“ชิงลั่วส่งมาให้ เห็นบอกว่าได้มาจากพ่อค้าต่างแดนน่ะ” ชายหนุ่มป้อนยาเม็ดนั้นเข้าปากคนรัก เขาเองก็กินด้วยหนึ่งเม็ด“ชิงลั่วหรือ นางเป็นเช่นไรบ้าง ข้าอยากติดต่อหานาง ท่านช่วยข้าได้หรือไม่”“ได้ แต่ต้องไม่ใช่เวลานี้”“อ๊ะ”เหมยลี่ส่งเสียงร้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อขาของนางข้างหนึ่งถูกเกี่ยวยกขึ้นสูง ด้วยแขนแข็งแรงของคนตรงหน้า ทันทีที่ทางถูกเปิด แก่นเนื้อก็ถูกสอดเข้าร่องสาวอย่างไม่ทันตั้งตัวครั้งนี้แทบไม่ต้องเล้าโลมกันให้เสียเวลา เมื่อพวกเขาเพิ่งผ่านพ้นการร่วมรักมาแล้ว ร่างบางกอดคออีกฝ่ายไว้แน่น เกรงว่าเมื่อตนขาอ่อนแรงแล้วจะลื่นไถลล้มให้เจ็บตัว“พี่สาว น้องชายคนนี้อยากลองในอ่างน้ำบ้าง ได้หรือไม่”“น่ะ...ไหนบอกว่าไม่อยากเป็นน้อง”“เช่นนั้นก็เป็นนายท่านเจ้าขาก็ได้ นายท่านผู้นี้อยากลงอ่าง จะช่วยปรนนิบัติสักชั่วยามได้หรือไม่”เสียงกระซิบข้างหูทำเอาเหมยลี่ขนลุกซู่ แรงกระแทกทำให้นางหูอื้ออึงฟังอะไรก็ไม่เข้าหู สมองมันขาวโพลนไปหมด ไม่รู้ตัวเลยว่าเสียงแหบพร่าข้างหูเมื่อครู่ จะทำให้นางพยักหน้ารับปากไปเสียแล้วชายหนุ่ม