All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 251 - Chapter 260

บทที่ 6ทว่าเดินเข้าร้านยังไม่ถึงสองก้าว ร่างกายนางกลับรู้สึกหนักอึ้ง ขาที่กำลังจะก้าวต่อก็พลันหยุดชะงักไป เมื่อคนที่ยืนอยู่ข้างเถ้าแก่เปียว คือคนคุ้นเคยเมื่อนานมาแล้ว“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สบายดีหรือไม่”สวีเซียวกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด เหมยลี่รู้สึกได้ถึงไอเย็นบางอย่างที่แผ่ออกมา อยากจะหันหลังกลับเหลือเกิน แต่ว่าตอนนี้ขามันไม่ยอมเชื่อฟังเสียแล้ว“เหมยลี่ นี่เจ้ารู้จักท่านชายด้วยหรือ มิน่าเล่าวันนั้นเจ้าถึงได้...อื้อ”ยังไม่ทันที่เถ้าแก่เปียวจะพูดจบ เขาก็ถูกสหายต่างวัยวิ่งเข้ามาปิดปากเสียแล้ว เจ้าตัวได้แต่ส่งเสียงร้องอู้อี้ในลำคอ พยายามแกะมือของเหมยลี่ออกเป็นบ้าเป็นหลังเถ้าแก่เปียวได้แต่บ่นในใจ ปิดแค่ปากก็ช่างมันเถอะ แต่นี่ปิดจมูกเขาไปด้วย กำลังจะขาดอากาศหายใจอยู่แล้ว กว่าจะดิ้นให้หลุดได้ ทำเอาเถ้าแก่ร้านหนังสือ ถึงกับต้องสูดเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่แต่เหนือสิ่งอื่นใด หนังสือที่อยู่ในมือสวีเซียว ก็พลันทำเอาหญิงสาวเบิกตากว้าง ตกใจเสียยิ่งกว่าได้เจอหน้ากันเสียอีกนั่นมันผลงานชิ้นเอกของนางเมื่อคราวก่อน จะให้เขาเห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน

บทที่ 7เมื่อเข้าไปด้านใน เด็กทั้งสองต่างพูดและเล่นกันได้อย่างสนิทใจ ไม่ว่าทำอะไรก็ดูเหมือนว่าจะถูกใจอีกฝ่ายไปเสียหมด กลายเป็นว่าสนิทกันเร็วเกินคาด กระทั่งเหมยหลินได้โอกาส เอ่ยชวนพี่ชายเหิงไปเล่นที่สำนักศึกษาเขาดูสักครั้ง“พี่ชายเพิ่งมาที่เมืองอันหยางครั้งแรกใช่ไหมขอรับ”“ใช่แล้ว”“พี่ชายกับท่านลุงมาทำอะไรที่นี่หรือขอรับ” การจะรู้ว่าทั้งสองช่วยได้หรือไม่นั้น ต้องรู้ฐานะที่แท้จริงเสียก่อน ดังนั้นเขาจะค่อย ๆ หว่านล้อมถามไปทีละน้อย เพื่อไม่ให้เกิดข้อสงสัย“จะพูดอย่างไรดีล่ะ เรียกว่ามาตรวจราชการลับก็ได้กระมัง” สวีเหิงตอบความจริงครึ่งโกหกครึ่ง ตรวจราชการก็แค่เรื่องบังหน้าของท่านพ่อ แต่ความเป็นจริงแล้วท่านแค่หาข้ออ้างตามหาท่านแม่เหมยลี่ก็เท่านั้น“จริงหรือขอรับ เช่นนั้นก็แสดงว่าใหญ่กว่าท่านนายอำเภอน่ะสิ” เหมยหลินตาโต เจอแล้ว เจอคนที่สามารถต่อกรกับตระกูลเจินได้แล้ว“อืม... ใหญ่ถึงขนาดที่ว่าท่านนายอำเภอไม่อาจเอื้อมเชียวละ”“แล้วพี่ชายเล่า ใหญ่กว่าหรือไม่”“ก็ไม่ถึงขั้นว่ายิ่งใหญ่กว่า แต่ก็พอทำให้ท่านนายอำเภอเกรงใจบ้างเล็กน้อย” ที่เกรงใจไม่ใช่เพราะบารมีตัวเขาเอง แต่เป็นเพราะอำนาจของท่านพ่อและเ

บทที่ 8“ก็ต้องเป็นลูกเจ้าน่ะสิที่ลงมือทำร้ายมี่เอ๋อร์ของข้า สั่งสอนลูกอย่างไรให้เป็นคนก้าวร้าว แกล้งเพื่อนแรงถึงเพียงนี้ อย่างไรเสียข้าไม่ยอมแน่ ต้องขึ้นศาลให้ท่านนายอำเภอตัดสิน”“หึ! ขึ้นศาลก็ขึ้นศาลสิวะ ข้าก็ไม่ยอมเหมือนกัน ให้มันรู้กันไปเลยว่าคนตระกูลเจินรังแกชาวบ้าน ไร้ความเป็นธรรม เห็นแก่พวกพ้อง” เหมยลี่สุดจะทนเท้าสะเอวโต้กลับ เรื่องอะไรนางจะไปยอม มากสุดก็แค่พาลูกย้ายไปอยู่ที่อื่น“แม่นางลี่ใจเย็นก่อน มีอะไรเราคุยกันได้ อย่าให้เรื่องถึงท่านนายอำเภอเลย ข้าว่าให้มันแล้วกันไปเถอะ ให้ลูกเจ้ามาขอโทษคุณหนูเจินเสีย” อาจารย์ใหญ่เข้ามาไกล่เกลี่ย หวังให้เรื่องราวทั้งหมดมันจบแค่ตรงนี้ ด้วยไม่อยากให้เสียชื่อเสียงไปถึงสำนักศึกษาของตน ส่วนแม่ลูกคู่นี้จะเป็นอะไรนั้นตนไม่สนใจ“ให้แล้วกันไปหรือเจ้าคะ เห็นชัดว่าลูกข้าถูกทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว อาจารย์ใหญ่ใช้อะไรมองเจ้าคะ ตาหรือว่า...” หญิงสาวจ้องหน้าอาจารย์ใหญ่ ก่อนจะไล่สายตามองเลยมาที่ปลายเท้า ทำเอาเจ้าตัวโมโหเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที“แม่นางลี่มันจะเกินไปแล้วนะ ลูกเจ้าเป็นเด็กไม่ดี ชอบแกล้งเพื่อนร่วมสำนัก ที่นี่ไม่ต้อนรับเด็กมีปัญหา ต่อไปก็ไม่ต้องมา

บทที่ 10สวีเซียวไม่ได้พาเด็ก ๆ ไปรักษาตัวที่โรงหมอ แต่เขากลับสั่งให้คนขับรถม้าพากลับจวน เหมยลี่ถึงกับหน้าตาตื่น นางยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาตอนนี้ ไยสวรรค์ไม่เคยฟังคำร้องของนางเลยสักครั้งเล่าพวกท่านจะกลั่นแกล้งข้าไปถึงเมื่อไรกัน...ห่วงลูกก็ห่วง กลัวสวีเซียวก็กลัว ดูหน้าเขาตอนนี้สิ เหมือนกับว่าหากบีบคอนางให้ตายตอนนี้ได้ เขาก็จะทำชายหนุ่มนั่งเงียบมาตลอดทาง ในอ้อมแขนยังคงอุ้มเหมยเหลียนไม่ยอมปล่อย ส่วนเหมยหลินนั้นนั่งกับสวีเหิงในรถม้าอีกคัน รถม้าสองคันแล่นตามกันไปกระทั่งถึงจวนผู้ตรวจการเมื่อถึงจวนที่พัก สวีเซียวให้คนเรียกหมอมาดูอาการเด็กน้อยทั้งสองคน และยังได้มอบหมายหน้าที่ต้อนรับแขกให้สวีเหิงจัดการ ส่วนตัวเขานั้นยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำเมื่อวางใจแล้วว่าเด็กทั้งสองได้รับการรักษาเป็นอย่างดี ชายหนุ่มจึงหันมาจัดการสตรีข้างกายสวีเซียวไม่สนใจสายตาทุกคู่ที่เอาแต่จับจ้องด้วยความสงสัย เขาเอาแต่ทำหน้าบึ้งตึง ไม่พูดไม่จา ลากเหมยลี่เข้าห้องไปด้วยกันต่อหน้าต่อตาเด็ก ๆ พร้อมกันนั้นก็ไม่ลืมสั่งคนรับใช้ไว้ว่า ห้ามผู้ใดรบกวนเด็ดขาด เรื่องสำคัญให้สวีเหิงตัดสินใจแทนได้เลยไม่ต้องรอถามทันทีที่

บทที่ 11รุ่งเช้าแสงแดดส่องแสงลอดผ่านช่องหน้าต่าง เสียงนกน้อยแข่งกันร้องขับขาน ทันทีที่ลืมตาตื่น มุมปากหนายกยิ้มด้วยความสุข ก่อนจะควานหาร่างอวบอิ่มที่เขานอนกอดมาทั้งคืนทว่าคลำหาอย่างไรก็ไม่พบ กวาดตามองไปรอบห้องกลับพบแต่ความเงียบ ไร้เงาเหมยลี่ร่างสูงดีดตัวลงจากเตียงทันที ก่อนจะคว้าเอาเสื้อคลุมมาสวมเพียงลวก ๆ ภายในใจได้แต่คิดเข้าข้างตนเอง นางอาจจะอยู่กับลูก ๆ ด้านนอกก็ได้ ไม่ได้แอบหนีอย่างที่เขานึกกลัวชายหนุ่มพุ่งตัวไปที่ห้องพักของเด็ก ๆ ได้แต่หวังว่าเหมยลี่จะอยู่ที่นั่นกับลูกของนาง ทว่าเมื่อไปถึงกลับไม่พบใครสักคน ความหวาดกลัวแล่นผ่าน จิตใจว้าวุ่น วิ่งหาจนทั่วจวนกลับพบแต่ความว่างเปล่าสวีเซียวอาละวาดใหญ่โต เรียกบ่าวไพร่ทั้งหมดมาถาม ต่างก็ตอบเหมือนกันหมด ไม่มีผู้ใดเห็นสามแม่ลูกสักคน“ท่านพ่อทำอะไรอยู่หรือขอรับ” สวีเหิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทำอะไรหายอยู่หรืออย่างไร ถึงได้เกณฑ์เอาบ่าวไพร่ทั้งหมดรื้อค้นทั่วจวนแต่เช้า“อาเหิง แม่กับน้องเจ้าเล่า เห็นพวกนางหรือไม่”“แม่กับน้อง?... ที่ไหนขอรับ ท่านแม่เหมยลี่มาหรือขอรับ” คราวนี้สวีเหิงหน้าตาตื่น หมุนซ้ายหมุนขวา หลุดความเป็นผู้ดีไปโดยปริยาย“ก็