บททั้งหมดของ พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): บทที่ 1 - บทที่ 10

เรื่อง: พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น[บทนำ]เหมยลี่ เจ้าของนวนิยายชื่อดัง นิยายบุปผชาติสี่ฤดูเข้มข้นเสียจนผู้อ่านวางไม่ลง แค่วางขายสามเรื่องแรกก็ถูกกวาดเรียบแผงทุกเล่ม เหล่าแฟนคลับต่างเรียกร้องให้เธอรีบวางขายเล่มสุดท้ายโดยเร็ว ด้วยเหตุนี้ทำให้เหมยลี่ต้องทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำเพื่อเขียนนิยายเล่มสุดท้ายให้เสร็จทันเวลา ยี่สิบชั่วโมงถูกใช้ไปกับการเขียนนิยาย สี่ชั่วโมงคือเวลากินและนอน แต่เพื่อผลประกอบการที่ได้ก็นับว่าคุ้มค่า“พี่สาวนิยายของพี่สนุกจนวางไม่ลงเลย แต่ก็นะพล็อตที่พี่ทำง่ายเกินไปหรือเปล่า นางร้ายและนางเอกเป็นเครือญาติกัน ตัวร้าย พระเอก ตัวประกอบ พระรองก็เป็นเครือญาติกันทั้งนั้น”“ก็พี่น้องแย่งผู้ชายคนเดียวกันมันสนุกนี่นา” เหมยลี่นอนกระดิกเท้าอย่างสบายใจบนโซฟาตัวใหญ่ ในมือยังมีแอปเปิลลูกหนึ่งที่ถูกกัดกินไปกว่าครึ่งแล้ว ส่วนอีกมือก็ยังเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ดูกระแสนิยายใจโซเชียลอย่างสบายอารมณ์“พี่ยังไงงานก็เสร็จแล้วหนูว่าพี่นอนหลับสักตื่นเถอะ หนูว่าสภาพพี่ไม่ไหวแล้วนะ” ดูขอบตาดำคล้ำของเหมยลี่นั่นสิ จะไหวแน่หรือ กลัวว่าจะวูบก่อนจะได้รับเงินก้อนใหญ่น่ะสิไม่ว่า“อ๊อก แอ๊บเอิ๊นอิดอ

บทที่ 1ร่างบางเดินหนีเข้าสวนดอกไม้โดยมีน้องสาวเดินตามไปติด ๆ ก่อนนั่งลงที่นั่งหินอ่อนแล้วรับชาจากสาวใช้ นั่งจิบชารออย่างสบายใจ ทว่าภายในใจนั้นกลับตรงกันข้าม จ้าวหลิวหมิงจะมาจริงอย่างที่ลู่เยี่ยนถิงพูด นางเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาแล้วหลายครั้งและครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ห้า กระนั้นคำพูดท้าทายเมื่อครู่นางก็แค่ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนกำลังกลัว พานจะทำให้ลู่เยี่ยนถิงจับจุดอ่อนได้ก็เท่านั้น“เชิญท่านทำตัวสบายไปเถอะ อีกไม่นานจะร้องไม่ออก”เยี่ยนถิงเหยียดยิ้มพลางเหลือบตามองพี่สาวด้วยความชิงชัง รู้ทั้งรู้ว่าท่านอ๋องกับตนรักกัน แต่กลับคิดจะมาแย่งไปช่างไม่รู้จักเจียมตัว ลู่ฉู่หรันเจ้าไม่มีทางทำสำเร็จ ข้าจะตั้งตารอเวลาที่เจ้าถูกท่านอ๋องระบายโทสะ เมื่อนั้นข้าคนนี้จะคอยซ้ำเติมเจ้าเองหลังจากที่รอเกือบชั่วยาม และแล้วรอยยิ้มของลู่เยี่ยนถิงเปิดกว้าง เมื่อสาวใช้วิ่งมาแต่ไกลพร้อมกับรายงานถึงการมาของคนจากวังอ๋อง“คุณหนูคนจากวังอ๋องมาแล้วเจ้าค่ะ นายท่านให้มาเชิญท่านไปพบเจ้าค่ะ”“ฮึ คนของท่านอ๋องมาแล้ว คราวนี้ท่านพี่รู้แล้วสินะว่าใครกันแน่ที่สำคัญสำหรับพระองค์” ลู่เยี่ยนถิงยิ้มเยาะพลางเย้ยหยัน ก่อนจะสะบัดหน

บทที่ 2หญิงสาวเพิ่งรู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงแค่นิยายในตอนที่กลับมาครั้งที่สอง ซึ่งแน่นอนว่านางมิใช่นางเอก แต่เป็นนางร้ายที่คอยตามพระเอกอย่างจ้าวหลิวหมิงต้อย ๆ เขาสั่งให้ทำอะไรนางก็ทำราวกับคนไม่มีความคิด เรื่องราวกำหนดให้นางร้ายเป็นตัวการที่ทำให้พระนางต้องแยกจากกันหนึ่งหน ก่อนจะพานพบกันอีกหนแล้วไม่พรากจากลู่ฉู่หรันคือตัวละครที่ทำทุกวิถีทางเพื่อจะเอาชนะนางเอก หรือก็คือลู่เยี่ยนถิงผู้เป็นน้องสาวต่างมารดา บทบาทของฉู่หรันคือพี่สาวตัวอิจฉาที่พร้อมจะแย่งชิงทุกสิ่งที่เป็นของน้องสาว ทว่าคนไม่ใช่อย่างไรก็ไม่ใช่ ฟังความข้างเดียวแค่นางเอกพูดว่าข้าเป็นคนทำเขาก็เชื่อ สุดท้ายก็ต้องตายด้วยน้ำมือพระเอกกระนั้นหลังจากตายด้วยน้ำมือของจ้าวหลิวหมิง ฉู่หรันก็ได้กลับมามีชีวิตใหม่ในบทบาทนางร้ายเช่นเดิม เมื่อรู้ตัวว่านี่คือนิยายภาคแยกหนึ่งในเรื่องบุปผชาติสี่ฤดู ฉู่หรันพยายามฝืนเพื่อที่จะเปลี่ยนชะตาตนเองเสียใหม่ จากพี่สาวที่คอยแต่จะชิงดีชิงเด่นกับน้องสาว กลับกลายเป็นคนเพิกเฉยต่อทุกสิ่ง ไม่ยินดียินร้ายกับศักดิ์ศรีคุณหนูใหญ่ที่ตนยึดมั่นและภูมิใจแต่แล้วอย่างไรทุกอย่างก็ยังดำเนินไปตามเนื้อเรื่องดังเดิม นา

บทที่ 3“ซื่อจื่อหม่อมฉันไม่ได้เป็นอะไร ซื่อจื่อคิดมากไปแล้วเพคะ”“เสด็จแม่ไม่รักลูกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดไม่เรียกเฟิงเอ๋อร์ หรือว่าลูกทำอะไรให้เสด็จแม่ไม่พอใจ” เด็กชายมองมารดาคนใหม่ด้วยสายตาออดอ้อน เสด็จแม่จะต้องไม่พอใจที่เมื่อคืนเสด็จพ่อทิ้งให้อยู่ห้องหอเพียงคนเดียวเป็นแน่ อาจจะทำให้เสด็จแม่พานไม่ชอบเขาไปด้วยก็เป็นได้ ไม่ได้เขาไม่ยอมเด็ดขาด ไม่ชอบเสด็จพ่อได้แต่ห้ามเกลียดตนเด็ดขาด“ไม่เพคะ ซื่อจื่อไม่ได้ทำอะไรให้หม่อมฉันไม่พอใจ”“แล้วเหตุใดถึงไม่เรียกเฟิงเอ๋อร์เล่า ทั้งยังแทนตัวเสียเหินห่างเช่นนี้อีก หรือว่าเสด็จแม่ไม่ชอบหน้าลูกหรือพ่ะย่ะค่ะ” เด็กชายกอดอกพร้อมกับทำหน้ามุ่ย พลางคิดว่าตนจะทำอย่างไรดีไม่ให้เสด็จแม่รำคาญใจเมื่อเจอลูกอ้อนแบบที่ไม่คิดว่าจะได้เจอ ฉู่หรันได้แต่เม้มปากแน่นรู้สึกคันยุบยิบที่หัวใจ เมื่อก่อนว่าน่ารักแล้วตอนนี้กลับน่ารักยิ่งกว่า อยากหยิกแก้มยุ้ย ๆ นั่นเหลือเกิน กระนั้นก็กลัวว่าจ้าวเฟยเฟิงจะไม่ชอบใจ จึงทำได้แค่นั่งมองนิ่ง ๆ ไม่กล้าขยับหญิงสาวชั่งใจอยู่ชั่วครู่ว่าจะทำตามที่ซื่อจื่อน้อยต้องการดีหรือไม่ แต่เมื่อคิดว่าตนมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานก็ต้องจบชีวิตไปตามบทบ

บทที่ 4ฉู่หรันพูดอะไรไม่ออกได้แต่อึกอัก พยักหน้าแล้วยิ้มให้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เด็กหนอเด็กน้อยเจ้าจะรู้อะไร คนที่เจ้าบอกว่าไม่กล้ากับข้าน่ะ ประเดี๋ยวคืนนี้เขาก็จะกลับมากรอกยาพิษข้าแล้ว มันเจ็บและทรมานเจียนตายเชียวล่ะยิ่งเข้าใกล้เขตคลังสมบัติมากเท่าไรใจยิ่งสั่น ภาวนาให้ทหารเฝ้ายามกันไว้ไม่ให้ผ่านเข้าไปด้วยเถอะ ทว่าทุกอย่างกลับเป็นไปตามเนื้อเรื่อง เมื่อทหารเฝ้ายามเห็นซื่อจื่อน้อยพวกเขาต่างพากันทำความเคารพ ทั้งยังปล่อยทั้งสองผ่านเข้าไปอย่างง่ายดาย ไม่แม้แต่จะถามเหตุผลที่เข้าคลังสมบัติเลยสักคำ บัดนี้เหลือไว้เพียงเหล่านางกำนัลเท่านั้นที่ต้องยืนรออยู่ด้านนอกจ้าวเฟยเฟิงเดินนำหน้าพร้อมกับจูงมือมารดาให้ตามตนไป ราวกับว่าที่แห่งนี้เขามาบ่อยเสียจนรู้ทุกซอกทุกมุมอย่างไรอย่างนั้น ด้านฉู่หรันเริ่มคิดว่าแล้วว่ากว่าจะถึงค่ำคืนนี้ก็อีกนาน นางจะยังหายาแก้พิษได้ทันใช่หรือไม่ ไม่อยากปวดบิดท้องราวกับมีหนอนนับร้อยตัวกัดกินลำไส้ หรือว่าจะดีกว่าถ้าดื่มสุราผสมยาพิษเพิ่มมากขึ้นแล้วตายไปเลยในคราวเดียวจะได้ไม่ต้องทรมานนานทันทีที่ร่างเล็กของซื่อจื่อน้อยผลักบานประตูคลังสมบัติให้เปิดออก แสงจ้าจากกองสมบัติมากมาย