All Chapters of พอแล้ว! บทนางร้ายข้าไม่อยากเป็น (ซีรีส์ชะตานางร้าย): Chapter 221 - Chapter 230

บทที่ 21ฮูหยินเมิ่งยิ้มกว้างด้วยความยินดี ที่สามารถทำการค้ากับลูกค้ารายใหญ่ได้ นางเปลี่ยนท่าทีราวกับเป็นคนละคน นอบน้อมเสียยิ่งกว่าการต้อนรับ บรรดาฮูหยินของเหล่าผู้มีตำแหน่งใหญ่โตเสียอีกกระนั้นก่อนจากไป ก็ไม่ลืมจะหันกลับไปมองหนานซีเวยอย่างดูแคลน ดวงอัปมงคลอะไรกัน จากที่เห็นคงเป็นหนานซีเวยนั่นแหละที่เป็นตัวซวยกระทั่งเจรจาการค้ากันเสร็จ กลับออกมาจากหลังร้าน หนานซีเวยก็ยังคงอยู่ ทำเอาเย่ชิงลั่วอดส่ายหน้าให้กับความหน้าหนาของนางไม่ได้จริง ๆ“เจ้ายังอยู่อีกหรือ” บุตรชายนางตาบอดหรืออย่างไร ถึงได้ชอบสตรีหน้าหนาคนนี้ลงไปได้ ดูอย่างไรก็รู้ว่าเข้าหาเพราะผลประโยชน์“ฮูหยินเมิ่งข้ามีความจริงใจต่อท่านนะเจ้าคะ ข้าไม่อยากเห็นท่านถูกหลอก”“ถูกหลอกหรือ”“ใช่เจ้าค่ะ พี่หญิงนางเพิ่งกลับจากชนบทได้ไม่นาน ไม่รู้จักใครในเมืองหลวงด้วยซ้ำ จะสามารถแนะนำท่านกับคนสำคัญได้อย่างไร ข้าเกรงว่านางจะแอบอ้างชื่อเจ้าของหอหยาดพิรุณเจ้าค่ะ”หนานซีเวยได้ทีรีบปราดเข้าใกล้ฮูหยินเมิ่ง หวังยั่วยุให้ทั้งสองแตกกันเถ้าแก่เนี้ยเจ้าของร้านใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง จ้องเย่ชิงลั่วอย่างชั่งใจ แผนการค้าและคำแนะนำดูน่าเชื่อถือมาก ทว่าคำ

บทที่ 22ทว่าเมื่อกินอาหารมื้อกลางวันเสร็จ เดินเล่นเพื่อย่อยอาหารด้วยกันเล็กน้อย เย่ชิงลั่วจึงคิดที่จะขอตัวกลับ เพราะนางยังมีงานบัญชีให้จัดการค้างอยู่มาก แต่พอจะเอ่ยปาก นางกลับถูกอุ้มเข้าห้องบรรทมเสียอย่างนั้น“ท่านอ๋อง ทำเช่นนี้ไม่ดีนะเพคะ”“ไม่ดีหรือ” ชายหนุ่มกวาดตามองทุกคนที่ยืนรอรับใช้คำตอบของทุกคนเป็นไปในทิศทางเดียวกัน นั่นคือพวกเขาต่างส่ายหน้า และพร้อมใจกันปล่อยให้ทั้งสองใช้เวลาส่วนตัวร่วมกันกว่าจะได้พบคนที่ทำให้ท่านอ๋องเชื่อฟังมิใช่เรื่องง่าย ทั้งคุณหนูชิงลั่วนางมีฐานะและชาติกำเนิด ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร ที่สำคัญพวกเขาไม่อยากตายก่อนเวลาอันควร ท่านอ๋องว่าอย่างไร พวกเขาก็ว่าอย่างนั้นเมื่ออยู่กันแค่สองคน ไยต้องอายสายตาใคร เย่ชิงลั่วเป็นฝ่ายยั่วยวนก่อนเสมอ นางถือคติที่ว่าด้านได้อายอด ขอเพียงทำให้ท่านอ๋องสนใจนางได้ แม้ให้ทำอะไรที่ขัดใจผู้อื่น นางก็จะทำปากอิ่มประกบจูบทันทีเมื่อหลังแตะลงบนเตียงนุ่ม อาภรณ์สวมใส่ บัดนี้ดูเหมือนว่ากลายเป็นสิ่งที่ไม่ต้องการสำหรับทั้งสองไปเสียแล้ว“เมื่อครู่ยังบอกไม่ดีอยู่เลย ทำไมตอนนี้มือไวนักเล่า” ชายหนุ่มเอ่ยหยอกเย้า เมื่อหญิงสาวตรงหน้าสอดมือเข้ามาสั

บทที่ 23“จริงสิ ชิงลั่วเจ้าพอจะรู้ไหม ทำไมข้าถึงถูกเรียกมาที่นี่ได้” ตั้งแต่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายตัวเอง นางไม่เคยได้มีโอกาสถามจ้าวหลิวหมิงเลย เพราะที่ผ่านมาถูกคนนั้นลากไปที คนนี้ลากไปที และหลังจากจบเรื่องจ้าวหลิวหมิง นางก็ไม่ได้เจอเขาอีก“ข้าเคยถามพี่หญิงฉู่หรันเจ้าค่ะ แต่ข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจและค่อนข้างอธิบายยาก” วันหนึ่งนางบังเอิญพบลู่ฉู่หรันที่เหลาอาหาร มีเวลาได้พูดคุยกันเล็กน้อย จึงถามเรื่องการมาของเหมยลี่ไปด้วยความอยากรู้“อย่างไร”“พี่หญิงฉู่หรันบอกว่า ท่านอ๋องเคยพูดถึงอยู่ครั้งหนึ่ง ในตอนนั้นพระองค์ยึดติดกับพี่ฉู่หรันมาก ด้วยแรงปรารถนาอันแรงกล้ากระมัง ในคืนหนึ่งพอพระองค์ตื่นขึ้นมา ก็มีหนังสือนิยายร่วงลงมาตรงหน้าพระองค์ สักพักพี่เหมยลี่ก็โผล่มาเจ้าค่ะ”เมื่อเหมยลี่ได้ฟัง นางก็เอาแต่ครุ่นคิด มันเป็นเรื่องที่พูดยากจริงนั่นแหละ จู่ ๆ ก็โผล่มาเช่นนั้นหรือ แสดงว่าไม่มีสื่อกลางใด ๆ ที่ทำให้ทะลุมิติเข้ามาได้ นอกจากความตั้งใจและแรงปรารถนาตอนนี้ข้าก็มีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะอยู่ต่อ แล้วเหตุใดร่างกายยังคงจางลงเรื่อย ๆ เล่า หรืออย่างไรข้าก็ต้องกลับไปโลกเดิม ไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อได้“ท่า

บทที่ 24การเถียงข้าง ๆ คู ๆ ทำเอาเย่ชิงลั่วเหนื่อยใจ เป็นนางเอกนิยายได้อย่างไร เหตุใดถึงสมองกลวงได้ขนาดนี้ นางไม่น่าอารมณ์เสียกับคนแบบนี้เลย เสียเวลายิ่ง“เช่นนั้นหรือ เจ้าเห็นด้วยตาหรือตนเองหรือไม่ เจ้าของหอหยาดพิรุณเป็นบุรุษหรือสตรี คนผู้นั้นชื่ออะไร เห็นเมื่อไร ตอนไหน”การจี้ถามรัว ๆ ทำเอาหนานซีเวยจนคำพูด ได้แต่อึกอักหาข้อแก้ตัว“ไม่เห็น แต่เลี้ยงดูเจ้าดีถึงเพียงนั้น ถ้าไม่ใช่เมียน้อยแล้วจะเป็นอะไรไปได้เล่า”“ข้าก็พูดอยู่ไม่ใช่หรือ ว่าเถ้าแก่เนี้ยให้ข้าย้ายมาดูแลสาขาใหญ่ เช่นนั้นเถ้าแก่เนี้ยนี่เป็นบุรุษหรือสตรีเล่า ท่านแม่ ท่านพ่อ ได้โปรดให้ความเป็นธรรมกับลูกด้วยเจ้าค่ะ”คราวนี้เป็นการโต้กลับบ้าง หากวันนี้นางไม่ได้ลากหนานซีเวยมารับโทษ อย่ามาเรียกข้าว่าเย่ชิงลั่วหญิงสาวลุกจากเก้าอี้ ก่อนจะนั่งคุกเข่าเรียกร้องความเป็นธรรม “ซีเวยพยายามใส่ร้ายลูกมาหลายครั้ง แต่ลูกก็ไม่ได้ถือสา ครั้งนี้มันเกินไป ลูกไม่อาจยอมรับได้เจ้าค่ะ”สองผู้เป็นใหญ่ต่างพากันถอนหายใจ เรื่องนี้มันเกินไปจริง ๆ นับวันยิ่งหนักข้อ กำหนดให้ย้ายออกอีกสองเดือน เห็นทีคงต้องเร่งให้เร็วขึ้นเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นคงได้สร้างเรื่อ

บทที่ 25“ฝ่าบาท พวกเราเข้าไปในอารามกันเถอะเพคะ ประเดี๋ยวเลยฤกษ์กันพอดี” สนมสวีเอ่ยขัดขึ้น พระนางตวัดตามองหนานซีเวย เห็นแล้วรำคาญยิ่ง ยังดีที่บุตรชายมีหัวคิด ไม่ทำให้พระนางต้องเสียหน้า รอให้แต่งกับบุตรสาวตระกูลเย่ก่อน หลังจากนั้นเขาจะรับสตรีไม่รู้ความนั่นเป็นอนุ พระนางก็ไม่สนใจจ้าวหรงพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเดินนำทุกคนเข้าไปในอารามใหญ่ สวีเซียวที่เดินรั้งท้ายทุกคน เอาแต่จ้องแผ่นหลังเย่ชิงลั่วไม่วางตา เขาอยากจะเข้าไปถามให้รู้เรื่องตั้งแต่ตอนนี้ เหมยลี่อยู่ที่ไหน หลายวันมานี้ไม่เห็นนางแม้แต่เงา ไม่ว่าจะตามหาที่ใดก็ไม่มีร่องรอยในขณะที่ทุกคนกำลังตั้งใจสักการะพระพุทธองค์ หนานซีเวยได้แอบปลีกตัวออกมาด้านนอก ไม่นานนักนางก็กลับมาพร้อมกับรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยทว่านางยังไม่ทันลงมือขั้นตอนต่อไป กลับมีผู้มาใหม่เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน จึงได้แต่ส่งสัญญาณให้คนของตนถอยไปก่อน รอจังหวะดี ๆ แล้วนางจะให้สัญญาณอีกครั้ง“ถวายบังคมฝ่าบาท พระสนมพ่ะย่ะค่ะ”“ถวายบังคมฝ่าบาทและพระสนมเพคะ”“เฟิงอี้เจ้าก็มาด้วยหรือ แล้วแม่นางที่มากับเจ้าเล่าคือใคร ไม่ใช่ว่าเจ้ากำลัง...” จ้าวหรงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ พลางเพ่งพินิจสต