All Chapters of รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ: Chapter 261 - Chapter 270

ทว่าอึดอัดขัดใจได้ไม่นานเสียงอุทานก็หลุดออกมาจากปากอิ่ม เมื่อถูกยกลอยขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์ เขากระชากเศษเสื้อที่มัดมือเธออยู่ออก จับขาเรียวแยกกว้าง โดยให้เท้าวางตั้งฉากไปกับเคาน์เตอร์ แล้วทรุดกายลงจนหน้าอยู่ระดับเดียวกันกับความสาวสด ทันใดนั้นก็ทำให้เธออุทานเสียงหลง เสียววาบไปทั้งช่องท้อง ด้วยการลนลานคลุกเคล้าใบหน้าเข้าเกลือกกลั้ว แล้วแลบลิ้นออกมาตวัดเลีย ลากไล้ ดูดดุน ซุกไซ้ไปมา ก่อนจะทำให้เธอเหมือนจะขาดใจด้วยการห่อลิ้นให้เรียวแหลม แล้วทิ่มแทงเขาใส่เลียนแบบกิริยาการร่วมรัก ทำเอาเธอห่อปากครางอู้ ดวงตาเหลือกถลน ทุกจังหวะที่ลิ้นจุ่มจ้วงเข้าใส่ความนุ่มแน่นทว่าร้อนผ่าว สะโพกผายก็แอ่นหยัดตอบสนองอย่างลืมตัวลืมอาย ในจังหวะที่พ่อตัวร้ายประกบปากดูดดุนปุ่มกระสันบวมเห่อหนักๆ เธอก็แหงนหน้าครางตาลอย ลนลานวาดมือไปข้างหลัง แล้วดันร่างยกบั้นท้ายลอย แอ่นอ้ารับอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะเกร็งไปทั้งร่าง เนื้อตัวสั่นระริกเมื่อความสุขสมมาเยือน พร้อมกับหลั่งน้ำหวานออกมาให้เขาได้เชยชิมทุกหยาดหยด จอมพลคำรามกระหึ่มกลั้วลำคอหนา ขณะดูดดื่มน้ำหวานอย่างตะกละตะกลาม ก่อนจะส่งท้ายด้วยการจูบพูเนื้อฉ่ำวาวเสีย

หลังจากนั้นปิยฉัตรก็ขนข้าวของออกจากคอนโดที่เจ้าสัวทรงพลซื้อให้ โดยทิ้งเช็กเงินสดเอาไว้บนหัวเตียง ซึ่งมูลค่าของมันก็คือจำนวนเงินทั้งหมดที่เขากับพ่อให้เธอรวมกัน สรุปคือเธอไม่เอาอะไรที่เป็นสมบัติของเขาไปสักอย่าง ส่วนคอนโดเก่าก็ไร้วี่แวว อีกฝ่ายทำตัวเหมือนหายเข้ากลีบเมฆ และต่อให้จอมพลจะไปหาที่ทำงานก็ไม่พบ โดยที่เขาเองไม่รู้ว่าหญิงสาวข้อร้องให้ปรเมศช่วยกันเขาออกให้ห่าง ขอให้พนักงานรักษาความปลอดภัยโทรมาแจ้งทุกครั้งที่เห็นเขาย่างกรายมายังโรงพยาบาล ฉะนั้นเธอจึงหลบหน้าเขาได้ทันเสียทุกครั้งไป ‘ปี่…คุณไปอยู่ที่ไหน ผมเป็นห่วงนะ ยังไงก็ติดต่อกลับด้วยนะ’หลังจากกดส่งข้อความออกไป แล้วรออยู่พักใหญ่เธอก็ไม่อ่านและไม่ตอบกลับ เขาก็จัดการโทรไปหาเหมือนอย่างที่เคยทำทุกวันตั้งแต่เธอหายไป แต่ปรากฏว่าไม่สามารถติดต่อเธอได้ดังเดิม ครั้นความคิดถึงมาพร้อมกับความกระวนกระวายใจจนแทบทนไม่ไหว จอมพลก็หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งซึ่งซุกอยู่ในซอกกระเป๋าสตางค์ตลอดหลายปีที่ผ่านมาออกมาดู นั่งมองมันนิ่งๆ อยู่อย่างนั้น กระทั่งได้กลิ่นชามะลิจึงรีบยกมือขึ้นอุดจมูก เพราะอยู่ๆ ก็เกิดเหม็นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด “ทำหน้าเหมือนห

“แต่…”“ไม่มีแต่เว้ย! เวลานี้ชีวิตไอ้เด็กแสบนั่นสำคัญสุด”คราวนี้วาโยกระชากเสียงใส่คนที่กำลังออกอาการหวาดวิตกสุดขีด เขารู้ดีว่าเธอหวาดกลัวความตาย แต่ไม่มีเวลาปลอบใจ เพราะฉะนั้นจึงต้องทำให้อีกฝ่ายกลับมามีสติและเข้มแข็ง “โอเค! โอเค! จะโทรเดี๋ยวนี้!” เธอเอ่ยเสียงสะท้าน ขณะกดโทรศัพท์มือไม้สั่น รอแล้วรอเล่าคนปลายสายก็ไม่รับ กระทั่งสายถูกตัดไป เธอถึงได้ลองโทรไปอีกครั้ง “รับสิโว้ย! ไอ้คนบ้า! รับสิ!”คนที่หัวอกแทบมอดไหม้พึมพำซ้ำๆ ประหนึ่งคนเสียสติ รอแล้วรอเล่า จนสายเกือบถูกตัดไปอีกคราจอมพลถึงได้กดรับ แล้วเอ่ยเสียงที่ฟังดูตื่นเต้นระคนดีใจ “ในที่สุดคุณก็ติดต่อมาเสียที โทษทีที่รับสายช้านะทูนหัว ผมเพิ่งคุยธุระเสร็จ…”“ฟังฉันให้ดีนะจอมพล ตอนนี้ลูกชายของคุณถูกคนร้ายจับตัวไป…” เธอเอ่ยบอกรัวๆ ตบท้ายด้วยการแจ้งพิกัดสถานที่ตามที่นลินนิภาโทรมาบอก กดตัดสาย แล้วยกมือสั่นเทาขึ้นกุมหน้าด้วยความกลัดกลุ้ม กังวล ร้อนใจ และอึดอัดทรมานจนบรรยายไม่ถูก ทันทีที่รถมาจอดลงตรงจุดที่นลินนิภาบอก ซึ่งก็คือร้านตัวกลม ปิยฉัตรก็รีบวิ่งเข้าไปในร้าน ทันใดนั้นร่างบางก็สะดุ้งเฮือก เกือบล้มทั้งยืน เมื่อสาวน้อยโผเข้าหา แ

ครั้นเล่ามาถึงจุดนี้ปานระพีก็น้ำตาไหลพรากด้วยความอาดูรและสุดจะอาลัย การฟื้นกลับมาพบว่าตัวเองสูญเสียการมองเห็นว่าช็อกแล้ว แต่การสูญเสียเสาหลักและที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวกลับสาหัสยิ่งกว่า “แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่าความบาดหมางในอดีตของผู้ใหญ่ จะเป็นหนึ่งในเหตุจูงใจหลักให้นนนี่ทำเลวร้ายได้มากมายขนาดนั้น” สาวห้าวเอ่ยด้วยท่าทางประหวั่นพรั่นพรึง “แต่ไหนแต่ไรนนนี่กับพัดชาไม่ถูกกันอยู่แล้ว นอกจากจะชิงดีชิงเด่นเข้าหาคุณจอมพล ทั้งสองคนยังเคยมีปากเสียงกันขั้นรุนแรงในงานปาร์ตี้แห่งหนึ่ง และคนที่ถูกทำให้หน้าแหกเหมือนลากไปตบกลางสี่แยกไฟแดงในเหตุการณ์ครั้งนั้นก็คือนนนี่ ฉะนั้นจึงไม่แปลกที่นนนี่จะเลือกพัดชาเป็นเหยื่อ” ครั้นฟังจนจบปิยฉัตรก็ปล่อยโฮออกมาอย่างเสียขวัญ เนื้อตัวสั่นเทาจนน่าเวทนา กระทั่งธารธาราวิ่งพรวดพราดเข้ามาร่างบางถึงได้โผเข้าหาเพื่อนรัก แล้วร่ำไห้ปานจะขาดใจ จากนั้นพงษ์สวัสดิ์ที่ดูเหมือนจะมีสติมากที่สุดก็วิ่งไปแจ้งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยค้นหานลินนิภาในโรงพยาบาลโดยด่วน ถ้าพบตัวก็ให้กักเอาไว้ ทว่ารอไม่นานเจ้าหน้าที่ของห้องควบคุมกล้องวงจรปิดก็วิ่งมารายงาน ว่าแม

คราวนี้คนที่พอจะรู้จักพัดชาบ้างผ่านทางญาติผู้ใหญ่เมื่อหลายปีก่อน แต่ไม่ถึงขั้นสนิทสนมอะไรอย่างคิริมาก็เอ่ยขึ้น จากประสบการณ์ที่เผชิญหน้ากับอีกฝ่ายหลายครั้งทำให้เธอแน่ใจว่าพัดชามีนิสัยตามที่กล่าวมา ถึงแม้ว่าลึกๆ แล้วเธอจะเอือมระอา หมั่นไส้ กับความเชิดหยิ่งหัวสูง แต่ค่อนข้างแน่ใจว่าหล่อนเป็นเหยื่อในโศกนาฏกรรมครั้งนี้จริงๆ พอฟังมาถึงจุดนี้ปิยฉัตรก็ปล่อยโฮออกมาอีกรอบ ทั้งหวาดผวา ตกใจ ประหวั่นพรั่นพรึง โกรธแค้นระคนเจ็บใจที่นลินนิภาเข้ามาตีสนิท เข้ามาทำดีด้วยจนเธอตายใจ ก่อนจะลงมือกระทำเรื่องชั่วร้าย โดยไม่สนว่าใครจะเป็นจะตายก็ช่าง ได้แต่หวังว่าผู้หญิงชั่วช้าสารเลวคนนั้นจะถูกจับได้ในเร็ววัน กระทั่งเลยเวลาเที่ยงคืนปิยฉัตรก็ยังคงหลับๆ ตื่นๆ ลุกเดินไปมา สุดท้ายก็ทรุดร่างอ่อนแรงลงนั่งที่พื้นห้องข้างปลายเตียง เอนหลังพิง เหยียดขาออกในสภาพหมดอาลัยตายอยาก “พวกมึงออกไปก่อนเถอะ กูจะดูแลมันเอง”จิตแพทย์หนุ่มเอ่ยบอกเบาๆ ซึ่งทุกคนก็พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ แล้วทยอยเดินออกไปจากห้อง ครั้นประตูห้องปิดลงเขาก็ทรุดกายลงไปนั่งข้างๆ คนที่ยังนั่งเหม่อน้ำตาไหล“มึงมีอะไรอยากจะระบายกับกูไหมวะไอ้ปี่” น้ำเส