Semua Bab รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ: Bab 281 - Bab 290

เสาร์และอาทิตย์ของทุกสัปดาห์ถือเป็นวันหยุดของเธอ แต่ไม่ตายตัวเสียทีเดียว เพราะหากมีคนเจ็บก็สามารถมาเรียกเธอที่บ้านพักได้ตลอดเวลา หลังจากทานมื้อเช้ากับปานระพี ปิยฉัตรก็ช่วยอีกฝ่ายเขียนหนังสือผ่านการบอกเล่า ซึ่งกล่าวไปถึงองค์ความรู้ทางด้านการแพทย์ เพื่อนำไปตีพิมพ์เป็นหนังสือแจกจ่ายไปยังโรงพยาบาลต่างๆ เพื่อเป็นวิทยาทานตามความประสงค์ของคนที่สูญเสียการมองเห็น หลังเสร็จจากการช่วยปานระพี และส่งอีกฝ่ายเข้าไปเอนหลังในห้องนอน ว่าที่คุณแม่ที่อายุครรภ์ย่างเข้าเดือนที่สามก็เดินไปฉวยตะกร้าผ้าตรงบริเวณหน้าห้องน้ำ แล้วเดินลงบ้านพักที่เป็นไม้แบบยกสูงจากพื้นนิดหน่อย จุดหมายของเธอคือบ่อน้ำจืดเล็กๆ ทางด้านท้ายเกาะ วันนี้น้ำไม่ไหล ฉะนั้นเธอจึงต้องออกมาซักผ้าที่บ่อน้ำ ดีหน่อยที่เวลานี้ไม่มีใครอยู่บริเวณนั้น โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่มักจะถามเธอเรื่องของจอมพลในทุกครั้งที่เจอหน้าหลังจากทรุดกายลงนั่งตรงริมตลิ่งพักเหนื่อยอยู่ครู่ใหญ่ ปิยฉัตรก็ทอดสายตามองบ่อน้ำจืดตรงหน้าอย่างอัศจรรย์ใจ มันเป็นแอ่งหินขนาดไม่ใหญ่ มีน้ำเอ่อไหลรินตลอดเวลา เมื่อยามน้ำขึ้นน้ำทะเลก็จะหนุนจนท่วมมิดปากบ่อ แต่ช่วงน้ำลดจนแห้งก็จะปรากฏว่ามีน้

ค่ำนี้อากาศเย็นชื้นกว่าปกติ เนื่องจากฝนที่เทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาตั้งแต่ช่วงบ่ายสามโมง หลังฝนตกทุกอย่างดูสดชื่นมีชีวิตชีวา เสียงหรีดหริ่งเรไรดังแว่วคลอเคล้ากับสายลมที่หอบเอาความหนาวมาเยือน แต่ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือฝนที่กระโชกแรงเมื่อช่วงบ่ายส่งผลให้ต้นไม้ใหญ่หักโค่นทับเสาไฟฟ้า ทำให้เสาไฟฟ้าหัก และไฟดับไปทั้งเกาะ ความมืดมิดในยามไฟดับอาจไม่แย่นักสำหรับคนสูญเสียการมองเห็นเช่นปานระพี แต่มันไม่ดีสำหรับคนที่ตาทั้งสองข้างยังใช้งานได้ตามปกติอย่างเธอ เพราะอยู่ๆ เธอก็นึกอยากกินข้าวจี่ แต่ไฟฟ้ากลับมาดับเสียนี่ “พี่ว่าเราไปนอนดีกว่าไหม ดูท่าแล้วไฟคงดับอีกนาน”คนที่มองไม่เห็นอะไรสันนิษฐานไปตามรูปการณ์ ท่ามกลางแสงเทียนที่ตั้งไว้เป็นระยะที่บริเวณโถงบ้าน เพราะฝนตกหนักขนาดนี้คงไม่มีเจ้าหน้าที่เข้ามาซ่อมแซมไฟฟ้าในเวลานี้ “ปี่นอนไม่หลับหรอกค่ะ…ปี่หิว” คนท้องเอ่ยเสียงอ่อยๆ “เรากินข้าวที่ลูกสาวพ่อผู้ใหญ่เอามาให้แล้วนี่จ๊ะ เมื่อกี้ปี่ยังบ่นว่าอิ่มจนพุงจะแตกอยู่เลย นี่หิวอีกแล้วเหรอ”ปานระพีทำหน้าแปลกใจ เธอรู้ว่าคนท้องจะช่างกิน แต่ไม่คิดว่าปิยฉัตรจะหิวบ่อยขนาดนี้ ทั้งที่เพิ่งซัดขนมจีนน้ำยาป่าไปเ

“ถ้าอยากมาก…งั้นก็อ้าปากสิคะคนดี”ยังไม่ทันจะขาดคำจอมพลก็รีบอ้าปากอย่างฉับไว ทันใดนั้นก็ต้องตาเหลือกถลน กระเสือกกระสนส่ายหน้าอุทานอู้อี้ เมื่อคนท้องสุดแสบจัดการยัดปลาร้าเป็นต่อนๆ ใส่ปากเขาไปแบบเต็มคำ มิหนำซ้ำยัยผู้หญิงซาดิสม์ยังเอื้อมมือมาปิดปากในจังหวะที่เขาจะคายมันออกมา ยื้อยุดกันอยู่นานท่ามกลางเสียงหัวเราะดังลั่น ที่สุดปิยฉัตรก็ยอมเอามือออกจากปากพ่อตัวโต เพราะเห็นว่าเขาทำท่าจะไม่ไหว ถ้าไม่ปล่อยคงได้อ้วกใส่หน้าเธอแน่ๆ วินาทีถัดมาจอมพลก็โผไปหาซิงค์ล้างจาน แล้วอาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย ใบหน้าเหยเกและทรมานในแบบที่ไม่เคยเห็นทำให้เธอหัวเราะจนน้ำตาเล็ด จังหวะที่เขาเงยขึ้นมาตวัดตาคมกริบมองอย่างคาดโทษว่าที่คุณแม่ตัวแสบก็ลอยหน้า แลบลิ้นปลิ้นตาท้าทาย ก่อนจะเดินไปยังห้องนอนของตัวเอง ในจังหวะที่เขาจะพุ่งมาทันเธอก็เยี่ยมหน้าออกมาสั่งลาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะอย่างสาแก่ใจ ก่อนจะผลุบเข้าไปในห้อง “ถ้าคุณไม่อยากโดนฉันเอาปลาร้ายัดปาก ก็กลับบ้านคุณไปซะ”“ก็บอกแล้วไงว่าถ้าง้อคุณไม่สำเร็จ และถ้าคุณไม่ยอมกลับด้วยผมจะไม่มีทางกลับ ต่อให้คุณแกล้งผมหนักกว่านี้ แกล้งจนขาดใจตายผมก็จะเต็มใจให้คุณทรมาน จนก

“คุณกลับไปเถอะ ฉันจะไปนอนแล้ว”“ผมจะไม่อยู่หลายวัน พอดีมีปัญหาบนเรือสำราญ ยังไงคุณก็ดูแลตัวเองให้ดีๆ นะ”นั่นเป็นถ้อยคำบอกลาสุดท้าย ก่อนที่จอมพลจะหายไปเกือบสองอาทิตย์ ปิยฉัตรยอมรับว่าลึกๆ แล้วอดรู้สึกกระวนกระวายใจไม่ได้ แต่เธอก็บอกตัวเองว่าให้ทำใจซะ เมื่อไม่มีเขาแล้วเธอกับลูกจะต้องอยู่ให้ได้ แต่กระนั้นในใจก็ร้อนรนไม่สร่างซา และรู้สึกใจหายอย่างน่าประหลาด อาทิตย์ถัดมาในช่วงบ่ายภารโรงของโรงเรียนประถมประจำเกาะก็วิ่งกระหืดกระหอบมาหาเธอที่ฟรีคลินิก สีหน้าดูตกอกตกใจทำให้ปิยฉัตรเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อน เพราะลางสังหรณ์บอกว่ามีเรื่องไม่สู้ดีเกิดขึ้นแน่ๆ “มีอะไรหรือเปล่าคะลุง?” “คุณจอมพลครับ!…คุณจอมพล!…”“จอมพลเขาเป็นอะไรคะ!?” คราวนี้เธอเอ่ยถามเสียงสั่น “คุณจอมพลเขาถูกต้นไม้ล้มทับครับ พอดีว่าเขาอาสาไปช่วยโค่นต้นหางนกยูงในโรงเรียน แต่ในจังหวะที่ต้นไม้ล้มคุณจอมพลเขาวิ่งหนีไม่ทัน ก็เลยถูกต้นไม้ล้มทับจนสลบไปครับ” “แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนคะ ลุงช่วยนำทางไปหน่อยค่ะ” หลังจากยกมือขึ้นทาบอก สูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างเรียกสติ ปิยฉัตรก็ละล่ำละลักออกมาเสียงสั่นระริก ขาดคำคุณหมอสาวก็คว้าสายกระเป๋าร่วมยา

หลังจากเอ่ยบอกให้จอมพลช่วยล็อกประตูห้องให้ก่อนกลับ ปิยฉัตรก็จูงมือเจ้าหนูเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ฟังอีกฝ่ายพูดถึงเรื่องเครื่องมือแพทย์ชุดใหม่ที่ผู้เป็นปู่ซื้อให้อยู่สักพัก เด็กน้อยก็ผล็อยหลับไป ส่วนเธอก็ขยับไปนอนซ้อนหลังร่างน้อย แล้วหลับตาลงด้วยความเพลียจัด กำลังจะเคลิ้มหลับว่าที่คุณแม่ก็ต้องสะดุ้งน้อยๆ เมื่อใครบางคนมากอดซ้อนหลัง เธอตั้งท่าจะผลักวงแขนที่พาดมาสวมกอด ทว่าอีกฝ่ายกลับขยับเข้ามาแนบชิด ซุกหน้าลงตรงซอกคอหอมกรุ่น แล้วกระซิบอย่างอ้อนๆ“ได้โปรดอย่างไล่กันเลยทูนหัว ผัวแค่ขอนอนกอดเท่านั้น” น้ำคำเว้าวอนหวานหูทำให้คนฟังชะงักกึก ใจอ่อนยวบ ก่อนจะละมือจากแขนของเขา แล้วนอนนิ่งๆ ยอมรับว่าแค่เขามานอนกอดเธอก็อุ่นซ่านไปทั้งสรรพางค์กายอย่างบอกไม่ถูก แต่กระนั้นก็ยังไม่วายเอ่ยปากประท้วง“รู้ไหมคะ ว่าคุณกำลังละเมิดสัญญาของเรา” “รู้จ้ะ รู้ว่าผมผิดทุกอย่าง แต่ผมไม่อยากจะห่างจากคุณและลูกแม้แต่วินาทีเดียว ได้โปรดอย่าไล่ผมเลยนะจ๊ะ สัญญาว่าจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่เกเร และไม่ละเมิดข้อตกลงของเรามากไปกว่านี้” วาจาสัญญาเหมือนเด็กๆ ทำให้เธอค้อนปะหลับปะเหลือกท่ามกลางความมืดมิด แต่ก็อดจั๊กจี