All Chapters of Troublemaker Meets The Four Hottie Professors (SPG): Chapter 81 - Chapter 90

CheskaBinagsak ko ang bag ko sa ibabaw ng desk at naglakad palapit sa harap ng workstation niya. Huminto ako nang may ilang pulgada na lang ang distansya namin sa makinis na kahoy.Dahan-dahan siyang umiling habang ang mga mata niya ay bumababa sa kurba ng balakang ko. "Not there."Lumipat ako sa gilid ng mesa. Wala siyang sinabi, iginiya lang niya ang kamay para paupuin ako sa ibabaw ng polished wood.Sumampa ako at nanatiling nakasubo ang lollipop sa bibig ko. Tikom ang mga labi ko. Kapag nagsalita ako, siguradong sisigaw lang ako, at hindi ko pa gustong ibigay sa kanya ang satisfaction na ’yon. Tumingala sa akin si Damian, ang bigat ng titig niya habang dahan-dahang itinuon ang mga palad niya sa mesa, sa magkabilang gilid ng hita ko. Hindi niya ako hinahawakan pero ang init na nanggagaling sa balat niya ay sapat na para mangati ang buong katawan ko. Gusto ko siyang sunggaban. Gusto ko siyang itulak palayo.Inilabas ko ang candy sa bibig ko. "What's your deal, Cheska?" tanong niya.

CheskaMabilis akong pumihit papunta sa pantry pero muntik na akong sumubsob sa isang matigas na dibdib."Jesus Christ," napasinghap ako sa gulat.Nakasandal si Axel sa ref, may hawak na bote ng beer na pinapawisan sa lamig. Hindi siya nagsalita. Pinanood lang niya ako gamit ang madidilim niyang mata na tila may malalim na iniisip. Amoy na amoy sa kaniya ang pait ng alak at bagsik ng kung anong matapang na inumin."You're drinking too much," bulong ko. Kusang lumabas ang mga salita bago ko pa man mapigilan ang sarili ko.Nagpakawala siya ng isang maikli at gasgas na tawa. "Yeah?"May nahagip ang paningin ko. Mabilis na umakyat si Kier sa hagdan, mabigat at tila desperado ang bawat hakbang. Sinundan siya ng tingin ni Damian, mahigpit ang panga nito bago dahan-dahang lumingon sa direksyon ng itaas. Sina Mateo at Oliver naman ay unti-unting nawala sa pinto, lumalamon na sila ng dilim sa may living room.Humarap ako sa cabinet para kumuha ng bowl sa pinakataas na shelf. Nag-tiptoe ako, pi

OliverAng pagsisisi ko, parang bakal na nakapatong sa dibdib ko—mas mabigat pa sa nakabibinging katahimikan ng kwartong ito. Kung pwede ko lang ipasa ang buhay ko sa iba, hayaan silang magdesisyon at mag-ayos ng lahat ng kalat ko, gagawin ko sa isang iglap.Sila Papa at Cassy. Ang dalawang poste ng impyernong kinapapalooban ko. Bawat migraine, bawat pisong nilustay ko, at bawat gabing dilat ako, sa kanila lahat bumabalik. Tinatanong na nga ako ng abogado ko kung nagbayad ba ako ng tao para 'itumba' si Cassy dahil dalawang buwan na itong missing. Hindi ko ginawa, pero ang nakakatakot, hindi ako nandidiri sa ideyang iyon. Dapat noon pa, noong kapanganakan pa lang ni Liam, tinapos ko na ang lahat sa kanila. Edi sana, nasa akin pa ang pera ko, ang katinuan ko, at higit sa lahat, ang babaeng nakatayo ngayon sa kusina ko.Miss na miss ko na si Cheska. Yung tipong parang unti-unting nauubos ang dugo ko sa sobrang pangungulila."Dada. Toy."Bumasag sa lamig ang boses ni Liam. Lumapit siya sa

CheskaRamdam ko pa ang boses ng makina ng truck sa talampakan ko, isang mahinang panginginig na dahan-dahang umaakyat sa dibdib ko. Sa labas ng bintana, ang driveway ni Damian ay parang ilog na namuod sa lamig—puro abong semento at mga tuyong dahon na wala nang buhay."Sigurado ka bang ayaw mong samahan kita sa loob?" pang-isandaang beses na tanong ni Kai. Basag ang katahimikan.Humarap ako sa kanya at pilit na huminga nang malalim. "Hindi ko kailangan ng babysitter, Kai. I can handle this. I’ll be fine."Hindi siya tumingin sa akin. Ang mga mata niya ay nakapako sa bahay, sa mga madidilim na bintana na tila mga bakanteng mata na nakatitig pabalik sa amin. "Iyan din ang sinabi mo last time."Parang sinuntok ang sikmura ko sa sinabi niya."If you hurt yourself again, Cheska..." Pumiyok ang boses niya. Halo-halong galit at pait na hindi mo na malaman kung saan nagsisimula at nagtatapos. "Kung hindi ko lang nakalimutan ang susi ko... kung hindi ako bumalik sa loob... baka hindi ko na na

Cheska"Jesus," asik niya, ang boses ay parang kaskas ng bakal sa semento. "Kaya ayaw kong pumapayag sa mga ganitong amateur na karera."Hindi pa siya tapos. Marahas niyang isinalin ang kambyo, namumuti ang mga buku-buko sa higpit ng hawak. "Dapat tinanggap ko na lang ang talo sa pera at nanatili sa bahay." Sunod-sunod ang mura niya sa wikang Spanish, bawat salita ay parang pabigat sa loob ng maliit na sasakyan."Are you okay?" bulong ko. Halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses. Sinubukan kong abutin ang braso niya para pakalmahin siya, pero masyadong makapal ang galit na nakapaligid sa amin."Tawagan mo si Asher," utos niya."Hindi pwede. Pikon na 'yon at kapag inistorbo ko siya habang—""Gawin mo na," sigaw niya, hindi inaalis ang tingin sa madilim na kalsada. "I-speaker mo."Napalunok ako. Nanginginig ang mga kamay ko habang nilalabas ang phone. Ayaw ko nang dagdagan ang init ng ulo niya. Imbes na si Asher, pangalan ni Ethan ang dinial ko. Alam kong hindi sasagot si Asher d