Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

ต้นไม้ผละออกห่าง สองมือประคองใบหน้าแดงซ่านของหญิงสาวที่กำลังหอบหายใจหนัก ๆ ให้เงยขึ้นสบสายตา จ้องมองลึกเข้าไปในแววตาหยาดเยิ้มของคนตรงหน้าแล้วถามหาความมั่นใจจากเธออีกครั้ง"ตอนนี้...บัวอยู่กับใคร""ตะ...ต้น ต้นไม้""ดี! ต่อไปต้องครางแค่ชื่อไม้คนเดียว เข้าใจไหม"จบคำปากร้อนก็เลื่อนเข้ามาประกบจูบอย่างดูดดื่มโดยไม่รอฟังคำตอบ ลิ้นสอดเข้ามาไล่ต้อนและเกี่ยวกวัดอย่างหยอกเย้าเรียกเสียงครางกระเส่าให้ดังขึ้นกว่าเดิมใบบัวทำตาโตแล้วดิ้นขลุกขลักแต่ต่อต้านได้ไม่นานก็ถูกปากร้อนสูบเอาสติสัมปชัญญะออกไปจนหมด หลงเคลิ้มไปกับสัมผัสร้อนแรงแล้วปล่อยให้เขาลูบคลำบีบขยำเธอได้ตามชอบใจเสื้อนอนที่แสนเกะกะถูกปลดให้หล่นลงไปกองอยู่ที่เอว อวดสองเต้าอวบที่ไร้สิ่งห่อหุ้ม"บัว บัวของไม้"เสียงทุ้มครางกระเส่าด้วยความพึงพอใจ พรมจูบไปตามดวงหน้าชื้นเหงื่อของหญิงสาวก่อนที่ปากร้อนจะย้ายลงไปดูดดึงยอดถันพร้อมใช้สองมือบีบเคล้นเต้าอวบอย่างมันมือ"อะ บะ...เบา เบาหน่อย เจ็บบ"ใบบัวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ก้มมองใบหน้าคมคายที่ซุกไซ้อยู่กลางสองเต้าด้วยแววตาสั่นระริก ร่างกายคุ้นชินกับสัมผัสของเขาแล้วปลดปล่อยน้ำหวานออกมาจนทางรักชื้นแ

“ไม่รับสายไม้อีกแล้วนะ ยัยเมียนิสัยไม่ดี!”ต้นไม้ตัดพ้อเจ้าของห้องด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ เขาก็อุตส่าห์รีบวิ่งลงมาจากตึกทันทีที่จบคลาสภาษาที่สาม หวังจะไปเสนอตัวเป็นสารถีให้ฟรี ๆ แต่หญิงสาวก็ดันหนีกลับมาพร้อมคนรถก่อน หากไม่ตามไปหลอกถามกับน้ำค้างเขาก็คงไม่รู้ว่าหญิงสาวแอบย้ายออกมาอยู่คนเดียวแบบนี้“ดีใจจนพูดไม่ออกเลยเหรอ”ต้นไม้ยิ้มขำ นึกเอ็นดูหญิงสาวที่ตกใจจนเผลอทำหน้าเหลอหลาจนอดโน้มตัวเข้าไปประทับจูบเบา ๆ บนหน้าผากนูนไม่ได้ ก่อนจะถือวิสาสะเดินผ่านหน้าเธอเข้าไปหย่อนสะโพกลงบนโซฟาตัวนุ่มโดยไม่รอคำเชิญชวน ใบบัวกัดปากเบา ๆ ด้วยความเขินอายพลางยกมือขึ้นแตะลงบนสัมผัสที่เขาฝากทิ้งไว้บนหน้าผาก เมื่อสัมผัสเมื่อครู่ทำให้เธอเผลอนึกไปถึงเหตุการณ์วาบหวิวบนรถขึ้นมาอีกแล้วแกจะหมกมุ่นเกินไปแล้วนะใบบัวด่าตัวเอง ส่ายหน้าไปมาไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวแล้วดันประตูห้องให้ปิดลง ก้าวเข้าไปหาแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสีหน้าบึ้งตึงที่ปั้นขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนอาการของตัวเอง“ห้องสวยนะเนี้ย”“นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่”“ก็ไม้เก่ง หึหึ”ใบบัวมองค้อนแล้วเบ้ปากใส่ด้วยความหมั่นไส้ เก่งบ้าเก่งบออะไรล่ะ! ไม่ต้องเค้นถา

เสียงเนื้อกระทบกันอย่างหยาบโลนดังก้องไปทั่วห้องพักใหม่ เคล้าคลอไปกับเสียงครางกระท่อนกระแท่นของคนทั้งคู่ เมื่อความเสียวซ่านที่ได้รับจากการเสียดสีพุ่งทะยานจนมองเห็นเส้นชัยรำไร“อ๊า ไม้ มะ...ไม่ไหว อ๊ะ อ๊ะ ไม่ไหวแล้ว”หญิงสาวสะบัดหน้าไปมา สองมือตวัดรัดรอบคอแกร่งแล้วขยับสะโพกอวบร่อนสู้อย่างลืมอายหวังจะไขว่คว้าความสุขที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ทำเอาอีกคนเหงื่อตกแล้วรีบยึดสะโพกอวบไว้แน่น“บัว อาส์ อย่าเพิ่งเร่ง ฮืมม เดี๋ยวไม้เอาออกไม่ทัน”แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะถูกความปรารถนาครอบงำเสียจนไม่ได้สนใจฟังสิ่งที่ชายหนุ่มปรามเลยแม้แต่น้อย เธอรั้งใบหน้าคมคายเข้ามาใกล้ก่อนยืนหน้าเข้าไปขบกัดปากที่พูดพร่ำด้วยความมันเขี้ยวแรงกัดสร้างความเจ็บแปลบจนต้นไม้นิ่วหน้าและได้รสเค็มของเลือดจากปลายลิ้น ทว่ามันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบและผลักให้สะโพกสอบถาโถมแรงเข้าใส่หญิงสาวรัวเร็วขึ้นกว่าเดิม“อาส์ โคตรเสียวเลยยย”เสียงทุ้มคำรามลั่นเมื่อถูกร่องรักตอดรัดถี่ยิบจนยากจะขยับ มือหนาเกี่ยวขาเรียวข้างหนึ่งขึ้นพาดบนบ่าก่อนอัดกระแทกเข้าหาจุดอ่อนไหวซ้ำ ๆ จนเธอหวีดลั่น“ต้นไม้ อื้อ ฉันจะ...จะ”“จะอะไร หื้ม จะอะไรที่รัก พูดมา พูดกับไม

ดวงตากลมโตอ่านไล่ไปตามข้อความยาวเหยียดของเพื่อนผู้เกรี้ยวกราดแล้วรีบกดต่อสายกลับไป ไม่นานเสียงแหลม ๆ ก็ตะโกนตอบกลับมา( กลับมาถึงโลกแล้วเหรอคะคุณใบบัว! )ถ้อยคำกระแหนะกระแหนทำเอาใบบัวหัวเราะพรืด เข้าใจที่เพื่อนวีนเหวี่ยงเพราะเธอก็ผิดจริงที่นัดเพื่อนเอาไว้แล้วทิ้งให้อีกฝ่ายรอนานเกือบชั่วโมง หากเป็นเธอที่โดนลืมแบบนี้ก็คงหัวเสียไม่ต่างกัน"กราบขออภัยเจ้าค่ะคุณน้ำค้าง คุณเพื่อนบังเกิดเกล้า! อยู่ไหนเจ้าคะ กลับบ้านไปแล้วหรือยัง"(ยัง! นั่งกินน้ำรอจนจะแปลงร่างเป็นอูฐอยู่แล้วเนี้ย ให้ขึ้นไปได้หรือยัง)"เปิดประตูรอแล้วค่าาาา"ปลายสายส่งเสียงฮึดฮัด ก่อนจะมีเสียงส้นสูงกระทบลงบนพื้นในจังหวะหนัก ๆ ตามอารมณ์คุกรุ่นของผู้เป็นเจ้าของดังลอยตามมาใบบัวส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วถือสายค้างไว้อยู่อย่างนั้นตามคำสั่งของเพื่อนสาวโดยไม่มีคำโต้แย้ง รอราว ๆ สามนาทีใบหน้าหงิกงอก็โผล่ออกมาจากลิฟต์เธอจึงค่อยกดตัดสายไป"น้ำค้างจ๋าาาาา"น้ำค้างมองค้อนปะหลับปะเหลือกใส่เจ้าของเสียง เหล่ตามองคนมีความผิดที่วิ่งเข้ามาต้อนรับถึงหน้าลิฟต์ ก่อนจะกุลีกุจอดึงถุงเครื่องดื่มส่วนหนึ่งออกจากมือเธอไปช่วยถือ"ร้อนไหม หิวไหม กินอะไรมาหรือย

ใบบัววิ่งไปขอความช่วยเหลือจากสายน้ำถึงสองรอบกว่าจะดับความร้อนผ่าวบนใบหน้าลงได้บ้าง เมื่อแน่ใจว่าตัวเองกลับมามีสีหน้าปกติแล้วจึงเดินกลับมารวมกลุ่มกับเพื่อน ๆเธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เมื่อพบว่าขนมนมเนยและเครื่องดื่มทั้งหลายถูกย้ายไปวางไว้ที่นอกระเบียงห้อง ใกล้ ๆ ตัวคนที่กำลังนั่งพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติเสียงเลื่อนของประตูกระจกดึงให้ทั้งสองคนเงียบเสียงลงแล้วพร้อมใจกันหันมามองตามเสียง พวงแก้มที่แดงระเรื่อและแววตาหยาดเยิ้มของคนทั้งคู่ชี้ชัดว่าระดับแอลกอฮอล์ในเลือดคงสูงพอดู"ไอ้สองคนนี้นิ เมาแล้วออกมานั่งข้างนอกทำไม เดี๋ยวก็โดนยุงหามกันหรอก"ใบบัวพูดเอ็ดอย่างไม่จริงจังนักแล้วมองซ้ายมองขวาอย่างชั่งใจ ด้วยพื้นที่ที่มีอย่างจำกัดทำให้เธอไม่มีตัวเลือกมากนักจึงต้องหย่อนสะโพกลงนั่งบนพื้นที่ที่ยังว่างข้าง ๆ ชายหนุ่มหญิงสาวสะดุ้งโหยง สีหน้าออกอาการเลิ่กลั่กเล็กน้อยเมื่อมีมือเอื้อมมาวางทาบลงบนบั้นท้ายกลมกลึงแล้วออกแรงบีบเคล้นโดยไม่ได้สนใจเลยว่าตรงนี้ไม่ได้มีกันแค่สองคน"ไม้หิวจัง"ใบหน้าคมคายยื่นเข้ามาใกล้แล้วกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ลมหายใจอุ่นจัดเจือด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์เป่