Semua Bab ผู้ชายคนนี้คุณหนูมาเฟียจองแล้ว (NC20+): Bab 151 - Bab 160

หมับบบบ!!!“0////0!!”ตกใจกับสิ่งที่ประดับอยู่บริเวณแก่นกายยักษ์ใหญ่เพิ่มความขรุขระได้ไม่นาน..เธอก็ต้องสะดุ้งเฮือก! เมื่อมาไคยกขาเรียวข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดบ่าแกร่งพร้อมกับใช้ความขรุขระเหล่านั้นถูไถตามร่องฉ่ำ..ราวกับใช้น้ำหวานจากเธอชโลมบนความแข็งกร้าวจนมันวาว เพลินวานร่างกายสั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำ..ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหนึ่งในความรู้สึกที่ซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึกกำลังตื่นเต้นกับสิ่งที่เขาทำเป็นอย่างมาก!“แฉะขนาดนี้..คงไม่ต้องให้ช่วยแล้วนะ”และในขณะเดียวกันนั้น..พลันเสียงทุ้มต่ำปนแหบกระเส่าก็เอ่ยถามคล้ายกับหยอกเย้า เพลินวานขมเม้มริมฝีปากบางกลบเกลื่อนอาการเขินอายของตัวเอง เพราะร่างกายที่แทบไม่ใช่ของเธอนั้น…มันสั่นระริกและคล้อยตามการกระทำของเขาไปจนหมดแล้วสวบบบบบบ!!!“อร้ายยยยย!!!..มาไค!!!”แต่แล้วเพลินวานก็ต้องกรีดร้องลั่นห้อง..เมื่อมาไคอาศัยช่วงที่เธอเผลอตอกกระแทกตัวตนลำเขื่องเข้ามาภายในร่างกายของเธออย่างไม่บอกกล่าวล่วงหน้า ส่วนหัวบากใหญ่ตอกกระแทกชนเข้ากับปากผนังมดลูกทำอวัยวะภายในของเพลินวานแทบสลับที่ เพลินวานอดไม่ได้ที่จะกัดฟันปรามคนเหนือร่าง..พร้อมกับจิกปลายเล็บลงบนแผงอกแกร่งเป็นการเอาคืนสำหรับก

คฤหาสน์ตระกูลบูเกต์เป็นเวลาสามวันที่เธอถูกคุมประพฤติให้เป็นเจ้าหญิงถูกขังอยู่บนหอคอย..ตามคำบัญชาของบิดาและไอ้พี่ชายจอมเผด็จการที่ออกประกาศกักบริเวณเธออย่างโหดเหี้ยม โดยที่มารดาคนสวยและน้องชายผู้น่ารักไม่อาจให้การช่วยเหลือเธอได้..นอกจากจะแวะเข้ามาพูดคุยและนั่งฟังเธอปรับทุกข์เป็นบางครั้ง แต่แล้วอยู่ๆวันนี้ผู้มีอำนาจประจำตระกูลก็ใจดียอมคืนอิสระให้แก่เธอ..แต่ก็ยังคงมีข้อจำกัดคือเธอห้ามก้าวขาออกจากคฤหาสน์ทุกกรณี! ‘ฟังไม่ผิดหรอก..เธอก็ยังคงถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ภายอาณาจักรคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้อยู่ดี!’“หม๊ามี้ไปทำบุญเถอะค่ะ..ไดไม่อยากเป็นมารขวางทางบุญค่ะ”เสียงใสปนเสียงเศร้าเล็กน้อยเอ่ยบอกมารดาที่กำลังจะยกเลิกการไปทำบุญในวันนี้..เพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนเธอโดยเฉพาะ ซึ่งเธอนั้นไม่ต้องการให้ท่านต้องเป็นห่วงจึงรีบหยุดยั้งความคิดของท่านเอาไว้ฟุบๆๆๆ“โธ่~~ลูกสาวของแม่”พอได้ฟังคำพูดของลูกสาว..นาราก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปลูบศีรษะทุยเล็กเพื่อปลอบประโลมคนกำลังอ่อนแอเบาๆ เพราะเธอพอจะเข้าใจความรู้สึกของไดอาน่าที่กำลังเผชิญอยู่..แต่ดูเหมือนคนหวงลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างคริสเตียนจะยังไม่ยอมเปิดใจรับกับค

[คืนนี้จะไปหา]“หึๆ..”เสียงแค่นหัวเราะในลำคอหนาดังขึ้นเบาๆอย่างพึงพอใจ..หลังจากจัดการส่งข้อความไปยังเบอร์ที่ถูกบันทึกลงในโทรศัพท์ส่วนตัวล่าสุด ดวงตาคมสีเทาเข้มคู่สวยบัดนี้ทอประกายเจ้าเล่ห์เมื่อค่ำคืนนี้จะเป็นการลงมือขึ้นบ้านมาเฟียครั้งแรกในชีวิต ปลายลิ้นร้อนดุดดันเข้ากับกระพุ้งแก้มสากอย่างเป็นจังหวะ..โดยที่สายตาพญาเหยี่ยวในตำนานนั้นยังคงจ้องมองหน้าจอไอแพดในมือ ที่กำลังฉายภาพขบวนรถหรูนับห้าคันขับเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งมันก็เป็นฤกษ์งามยามดีที่เขาจะได้เริ่มปฏิบัติการขึ้นบ้านมาเฟีย..เพื่อเข้าไปหาสมบัติของเขาตามที่ใจปรารถนา แม้ว่าวิธีการที่เขาคิดนั้นมันอาจจะดูเป็นเรื่องยาก..แต่สำหรับเขาแล้วนั้นไม่เคยมีอะไรยากเกินความสามารถก๊อกกก!!! ก๊อกกก!!! ก๊อกกก!!!และในขณะที่เจโรมกำลังใช้สมองประเมินสถานการณ์อยู่นั้น..พลันเสียงเคาะกระจกรถก็ดังขึ้นเบาๆ ดึงสายตาคมกริบที่จ้องมองภาพเคลื่อนไหวผ่านหน้าจอไอแพด..ให้เบนความสนใจทั้งหมดไปยังเสียงดังกล่าวทันที ครืดดดดด~~~บานกระจกรถค่อยๆเลื่อนลงอย่างช้าๆก่อนเจโรมจะเลิกคิ้วมองไปยังบอดี้การ์ดคนสนิททั้งสองของตัวเอง ที่ช่วงหลังมานี้พวกมันมั

‘แล้วถ้าฉันอยากจะแช่ด้วยละ..’แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เริ่มกระบวนการระบายความเสียใจกับลมฟ้าอากาศอย่างที่ตั้งใจไว้..พลันเสียงทุ้มต่ำสุดแสนจะคุ้นหูเป็นอย่างดีก็ดังขึ้น ทำเอาหัวใจดวงเล็กที่อยู่ภายใต้หน้าอกข้างซ้ายพลันกลับมาสูบฉีดเลือด..กระหน่ำเต้นเป็นจังหวะกระชั้นชิด! ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก“0..0!!!”ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตาเบิกกว้างแทบถลนออกมานอกเบ้า ก่อนจะฝืนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่..พร้อมกับใช้สมองที่ฉลาดเป็นกรดประมวลผลถึงเสียงแว่วที่ดังก้องอยู่ในรูหูอีกครั้ง ก่อนนาทีต่อมาไดอาน่าจะทอดถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนอกอ่อนใจ..นั่นเพราะเจ้าของเสียงที่เธอคิดถึง คงไม่มีทางที่จะมาปรากฏตัวอยู่ในห้องของเธออย่างแน่นอน! “เธอจะห้ามฉันไหม..ยัยเด็กแสบ?”แต่แล้วทุกความคิดก็เป็นอันต้องพังทลายลงภายในพริบตาเดียว หลังประโยคคำถามที่เต็มไปด้วยความคิดถึงดังขึ้นอีกครั้ง..และที่สำคัญเสียงดังกล่าวยังอยู่ใกล้เกินกว่าที่เธอจะกล้าจินตนาการถึง ไดอาน่าเสมือนกายหยาบที่วิญญาณได้หลุดลอยออกจากร่างไปชั่วขณะหนึ่ง..ก่อนจะรีบตั้งสติและประคับประคองจิตใจของตัวเองเอาไว้ พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่..แล้วรวบรวมเรี่ยวแรงบังคับร่างกายให้

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เธออาศัยแผงอกแกร่งแสนอบอุ่น..ปลอบประโลมหัวใจที่อ่อนแอของตัวเองในช่วงเวลาที่ผ่านมา ซึ่งเขานั้นก็ยอมอยู่นิ่งๆปล่อยให้เธองอแงอยู่ภายในอ้อมอกของเขา..โดยที่มีมือหนาคอยลูบศีรษะทุยเล็กของเธออย่างอ่อนโยน จวบจนกระทั่งมีบางสิ่งบางอย่างเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง..จนกระตุ้นให้ต่อมสัญชาตญาณระวังภัยของเธอเริ่มส่งเสียงร้องเตือน ให้เธอรีบผละตัวออกห่างจากตัวอันตรายอย่างเขาให้เร็วที่สุด!หมับบบบ!!! ปึกกกกก!!!“…!!!”แต่กลับไม่เป็นดั่งใจนึก! เพราะทันทีที่เธอเริ่มมีการขยับเขยื้อน..พันธนาการมือปลาหมึกก็ลงน้ำหนักกอดรัดร่างกายของเธอแน่นขึ้น แก้มซาลาเปาทั้งสองข้างพลันแดงก่ำลามไปถึงหูใบเล็ก..เมื่อการแนบชิดโดยไม่มีปราการขวางกั้น มันทำให้เกิดเป็นกระแสไฟฟ้าสถิติให้แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายสาว..ทำเอาไดอาน่าสะดุ้งโหย่งจนความโศกเศร้าพลันเลือนหายออกไปอย่างรวดเร็ว!“จะรีบไปไหน?”พร้อมกันนั้นน้ำเสียงทุ้มต่ำปนแหบกระเส่าก็เอ่ยชิดใบหูเล็ก ไดอาน่ารู้สึกขนลุกซู่ไปทั่วทุกอณูรูขุมขน..ก่อนจะรีบฝืนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อลมหายใจอุ่นร้อนดั่งเพลิงโลกันต์ที่เป่ารินรดลงบนผิวอ่อน..เร่งปลุกปั่นความปรารถนาในส่วนลึ