All Chapters of ผู้ชายคนนี้คุณหนูมาเฟียจองแล้ว (NC20+): Chapter 161 - Chapter 170

ซ่าาา!!!“0////0!”อยากจะตะโกนลั่นห้องน้ำว่าณ.จุดนี้เขาสามารถทำให้เธอตายคาอกแกร่งได้อย่างง่ายดาย น้ำเสียงแหบเซ็กซี่บวกกับคำพูดล่อแหลมของเขา..ทำหัวสมองของเธอถึงกับมึนเมาคล้ายกับถูกฟาดด้วยของแข็งเข้าอย่างจัง! แต่มันก็เพียงไม่นานเท่านั้น!..เมื่อปลายนิ้วพิษสงร้ายเริ่มวาดลวดลายถูไถเข้ากับผนังถ้ำสร้างความเสียวซ่านต่อเธอเป็นอย่างมาก บวกกับสายน้ำที่ทำให้ทุกๆการขยับเขยื้อนของปลายนิ้วฝืดเคืองมากกว่าปกติ..แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับไม่ได้สร้างความเจ็บแสบให้แก่ร่างกายของเธอแต่อย่างใดพรึบพรับๆๆๆ“อย่าทำหน้าแบบนั้น…เพราะเธอกำลังจะทำให้ฉันหมดความอดทน”พร้อมกันนั้นเองเสียงเตือนด้วยความหวังดีก็ดังขึ้น..ทำเอาไดอาน่าที่ตอนนี้อารมณ์กระจัดกระเจิงไม่อยู่กับตัว ค่อยๆปรือตาฉ่ำหวานขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของเจโรมที่กำลังเคร่งเครียดจัด..กรามแกร่งขบกัดจนขึ้นเป็นสันคมเข้มบ่งบอกอารมณ์ของเขาในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี ไหนจะสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่กำลังทอดมองลงมาที่เธอนั่นอีก..นี่เขาต้องการทำให้เธอหัวใจวายตายจริงๆใช่ไหม ‘ร้ายกาจที่สุด!’“งั้นก็หยุด..อะ!..ทรมานไดสักทีสิคะ..อ่าา~~~”คำพูดที่ส่วนทางกับการกระทำนั้น..ทำไดอาน่า

พรึบพรับๆๆๆ!!!“0.0!..ปล่อยไดลงเดี๋ยวนี้นะคะพี่เจ!!!”ปฏิเสธไม่ได้เลยว่านาทีนี้เธอเห็นเตียงแทบไม่ต่างจากเห็นเหล่าวิญญาณร้าย! หนังศีรษะทุยเล็กพลันชาวาบก่อนดวงตากลมโตจะเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน..พร้อมกับตีขากลางอากาศดุ๊กดิ๊ก! ร้องเสียงหลงขอให้เจโรมปล่อยเธอลงพื้น..ก่อนที่เขาจะพาเธอเดินไปถึงเตียงนอนเจ้าหญิงที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง“เธอเดินไม่ไหวหรอกได”ทำไมจะดูไม่ออกว่าร่างเล็กในอ้อมแขนกำลังหวาดกลัวอะไรอยู่ มุมปากหนาสีไวน์ก่ำกระตุกยิ้มอารมณ์ดีก่อนจะส่ายศีรษะปฏิเสธพร้อมกับดุไดอาน่าเบาๆ ในขณะที่โอบอุ้มคนถูกสูบเลือดสูบเนื้อจนไม่มีแรงยืน..เดินตรงดิ่งไปยังจุดหมายปลายทางที่ตั้งเอาไว้ตั้งแต่แรกตึกๆๆๆ“0.0..!!ไม่ๆๆ…ไดไม่เชื่อใจพี่..!!”คนถูกกินกลางตลอดตัวจนลิ้นห้อยออกปากปฏิเสธรัวๆ พร้อมกับดีดดิ้นเป็นปลาถูกน้ำร้อนลวกอยู่ภายในอ้อมแขนแข็งแกร่งเร้าๆ..แต่กลับได้รับเพียงเสียงขำขันและระยะทางที่หดสั้นลงเรื่อยๆ“หึๆ..”และแน่นอนว่าปฏิกิริยาราวกับลูกแมวน้อยตกใจช่างเป็นที่ถูกอกถูกใจของเจโรมเสียเหลือเกิน เสียงหัวเราะในลำคอหนาดังขึ้นเบาๆอย่างพึงพอใจ..ก่อนจะปล่อยให้ไดอาน่าใช้เรี่ยวแรงเท่ามดตะนอยสร้างร่องรอยบนแผงอกอ

ช่างเป็นความฝันที่ทำให้เธอมีความสุขที่สุดในชีวิต เพราะในนั้นมีเธอและเจ้าของอ้อมกอดแสนอบอุ่นนี้..คอยช่วยกันดำเนินเรื่องราวพากันสร้างความสุขในแบบฉบับของกันและกัน และไหนจะมีเจ้าตัวเล็กจ้ำม่ำที่เธอยังไม่ทันได้เห็นหน้านั่นอีก..มันสามารถทำให้เธอหัวใจฟูฟ่องเป็นลูกบอลลูนได้อย่างง่ายดาย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเธอก็ต้องรีบพาตัวเองตื่นจากความฝัน เพราะสัมผัสเย็นยะเยือกข้างกายช่างว่างเปล่า..ไม่ได้มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าเจโรมอีกต่อไปแล้วพรึบพรับๆๆ“หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่นะ?”ความว่างเปล่าทำไดอาน่ารีบเปิดเปลือกตาขึ้น พลางขมวดคิ้วพึมพำหลังกวาดมองไปรอบๆห้อง..ที่ไร้เงาของคนที่สูบเรี่ยวแรงของเธอไปทั้งคืน ไม่พอยังกล้าทิ้งร่อยรอยอารยธรรมสีกุหลาบไปทั่วเรือนร่าง..ราวกับต้องการตอกย้ำว่าเธอไม่ได้ฝัน และเหตุการณ์โจรปล้นสวาทมันเกิดขึ้นจริงๆ!“อ่าาา~~แสบชะมัดเลย”เพียงแค่เธอขยับร่างกายเบาๆ..ความแสบร้าวบริเวณจุดอ่อนไหวที่ผ่านการเสียดสีมาอย่างหนักหน่วงก็แสดงอาการ ทำไดอาน่ากัดฟันพูดน้ำตาเล็ด..ซึ่งมันก็เป็นวินาทีเดียวกันกับที่ของเหลวมากมาย ค่อยๆไหลทะลักออกมาตามแรงโน้มถ่วงของโลก..เพียงแค่เธอดันตัวลุกขึ้นนั่งพิงแผ่นหลังกับห

กว่าจะพาสังขารอ่อนปวกเปียกของตัวเองเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จสรรพเรียบร้อย..ก็กินเวลาไปเกือบหนึ่งชั่วโมงได้ ไดอาน่าที่เดินขาสั่นออกมาจากห้องแต่งตัวยังคงหอบหายใจจนตัวโยน..เพราะร่างกายของเธอในตอนนี้แทบจะไม่มีเรี่ยวแรงหลงเหลืออยู่อีกแล้ว และต้องโทษคนหื่นที่ขยันสูบเลือดสูบเนื้อจนเธอสลบเหมือดคาอกไปทั้งอย่างนั้น และอย่าคิดว่าเขาจะใจดียอมหยุด..เพราะคนกินดุยังคงเดินหน้าถาโถมความเร้าร้อนเข้าหาเธอเรื่อยๆ ขับกล่อมให้เธอนอนหลับด้วยเสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงครางต่ำแสนเซ็กซี่ขยี้ตับไตไส้พุงของเขาแกร๊กกกก!!!ไดอาน่าเลิกหมกมุ่นเรื่องความกินจุของเจโรมชั่วคราว..ก่อนมือเล็กๆที่ยังคงสั่นเทาจะหมุนลูกบิดแง้มบานประตูห้องให้เปิดออกอย่างช้าๆ แล้วส่งใบหน้าจิ้มลิ้มออกไปสำรวจตรวจตาข้างนอกเป็นอันดับแรก และเมื่อหนทางแห่งความอิสระไร้ขวากหนามที่เรียกว่าพี่ชายจอมเผด็จการ ไดอาน่าก็สามารถหายใจได้อย่างสะดวก..ก่อนจะยิ้มแป้นหมุนตัวเดินกรีดกรายออกจากห้องอย่างมีความสุขตึกๆๆๆ“ลั้นล้าๆๆๆ~~~”“โจรขึ้นบ้าน..แต่คนแถวนี้กลับมีความสุข”โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าความร่าเริงของเธอดันตกอยู่ในสายตาของน้องชาย ที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ข้างๆก

บรืนนนนนน~~~ บรืนนนนนน~~~ บรืนนนนนน~~~แม้ความเร็วที่ขับเคลื่อนไปบนท้องถนนในตอนนี้จะแรงทะลุทะลวงนรกมากแค่ไหน แต่หัวอกของคนที่เป็นห่วงกลัวเจโรมจะถูกคนบ้าอำนาจอย่างบิดาและพี่ชายทำร้าย..ก็แทบจะนั่งไม่ติดเบาะ! ยิ่งโทรศัพท์ที่พยายามต่อสายถึงเจโรมถูกตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความอัตโนมัติ..ไดอาน่าก็ยิ่งร้อนรนจนอยู่ไม่เป็นสุข“เร็วกว่านี้ได้ไหนเคน”ประโยคคำพูดเดิมตั้งแต่เคนโซ่เหยียบคันเร่งออกจากคฤหาสน์ดังขึ้นเป็นรอบที่สาม ทำเอาพลขับกิตติมศักดิ์ถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง..เพราะถึงแม้จะมั่นใจในฝีมือการขับรถของตัวเองมากสักแต่ไหน แต่ความเร็วระดับนี้บวกกับต้องคอนระวังรถเพื่อนร่วมทาง..จึงเป็นอุปสรรคต่อการเหยียบทะลุไมล์ของเคนโซ่ไม่น้อย“เร็วกว่านี้ไม่ได้แล้วพี่ได..ไม่งั้นได้ไปทัวร์นรกแทนไปช่วยพี่เขยแน่”เคนโซ่ได้โอกาสหันมาตอบพี่สาวใจร้อนของตัวเองในระหว่างที่หยุดรอสัญญาณไฟจราจร พร้อมกันนั้นก็ต้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างปลงตก..เพราะพี่สาวจอมแสบในนาทีนี้น้ำตาคลอเบ้าไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“T^Tงื้ออออ~~~ ก็พี่เป็นห่วงพี่เจ”ริมฝีปากบางเบ๊ะขึ้น..ก่อนจะเปิดฉากงอแงต่อหน้าน้องชายอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ที่เด็ดเดียวในอดีตของตัว