ทวงชะตา ชายาอ๋องตัวร้าย のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

“นานมากแล้ว ในตอนที่นางเดินทางไปที่ชายแดนตัวข้านั้นยังเด็กถูกครอบครัวท่านย่ารังแก นางเป็นคนยื่นมือเข้าช่วยเหลือ อีกทั้งนางเป็นคนถ่ายทอดวรยุทธให้ข้าเองกับมือ แต่ข้าไม่ได้เปิดเผยให้ผู้ใดรู้ เพราะนางบอกว่าต้องเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ”เรื่องนี้ซีหยวนไห่หนานไม่รู้ เจิ้งซูอี้เดินทางไปที่ชายแดนพร้อมกับท่านแม่ทัพเจิ้งเป็นตอนหลังจากพิธีปักปิ่นของนาง เจิ้งซูอี้มองท่าทีสับสนของซีหยวนไห่หนานแล้วนางได้แต่แอบยิ้มในใจ แน่ล่ะที่เจ้าจะไม่รู้เพราะข้าพึ่งแต่งเรื่องนี้ขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ เป็นอย่างไรซีหยวนไห่หนาน เจ้ายังอยากฟังเรื่องเล่าของข้าเพิ่มอีกหรือไม่ นางมั่นใจว่าเรื่องที่นางแต่งขึ้นนั้นไร้ช่องโหว่ เพราะนางบอกเขาไปว่าเรื่องนี้มีเพียงนางและคุณหนูตระกูลเจิ้งเท่านั้นที่รู้ เช่นนั้นแล้วคนที่เขาจะต้องไปถามแน่นอนว่าย่อมเป็นหลิวอันอันที่อยู่ในร่างของนางซีหยวนไห่หนานมองว่าวันนี้ตนเองคงไม่ได้อะไรออกมาจากปากเล็กๆ ของนางอีกแล้ว เขาจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตน เจิ้งซูอี้เห็นดังนั้นนางจึงคิดว่าเขากำลังจะกลับไปนางจึงลุกขึ้นเพื่อที่จะไปส่งเขาที่ประตู แต่ซีหยวนไห่หนานดึงร่างเล็กของเจิ้งซูอี้เข้ามาหาตนเองนางที่

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้วสองร่างที่เปียกปอนนั่งอิงแอบอยู่บนหลังม้า เจ้าต้าหลางวิ่งเหยาะๆ ไปตามถนนเหมือนรับรู้ความต้องการของเจ้านายของมันว่าไม่ต้องการกลับไปให้ถึงตำหนักรุ่ยอ๋องเร็วนักช่วงเวลาที่แสนสบายใจนี้ซีหยวนไห่หนานไม่ได้พบมันได้บ่อยในช่วงชีวิตนี้ นานมากแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกเช่นนี้ไม่นึกเลยว่าสตรีที่อยู่ในอ้อมกอดของตนจะทำให้เขาหวนนึกถึงตรีอีกคนที่ตอนนี้นางให้ความรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าหลังจากสหายในวัยเด็กกลับมาที่เมืองหลวงเขาก็รู้สึกได้ว่านางเปลี่ยนไป เหมือนกับว่านางและเขาหาใช่เพื่อนเล่นกันในวัยเด็กอีกแล้ว แต่เป็นคนแปลกหน้าที่พึ่งได้พบกันเพียงครั้งแรกซีหยวนไห่หนานเดินมาส่งเจิ้งซูอี้กลับเรือนพักของนาง แต่เขาก็ยังคงรีรอไม่ยอมออกจากห้องไปเสียที เจิ้งซูอี้เลิกคิ้วมองเขาด้วยความสงสัย ดูเหมือนว่าวันนี้รุ่ยอ๋องจะดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่เหมือนเขาในอดีตที่ท่าทางดูเจ้าเล่ห์ ลักษณะของเขาตอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนหนุ่มน้อยที่พึ่งมีความรัก เจิ้งซูอี้ส่ายหัวให้กับความคิดเหลวไหลของตน คนเสเพลเช่นเขาจะมีบรรยากาศเช่นนั้นได้อย่างไร“ท่านไม่กลับไปพักผ่อนหรือ”หลังจากที่รอให้เจ้าของจวนออกจากห้องของ

ใบหน้าที่ยิ้มน้อยๆ อยู่ตลอดเวลาของซีหยวนไห่หนานหุบลงทันที เขาถลึงตาใส่เหยียนอี้เฟยด้วยความไม่พอใจจากนั้นจึงหันไปจ้องหลิวอันอันที่ยังคงยืนก้มหน้าอยู่ด้วยสายตาคมกริบ เขาเกลียดการประชดประชันโดยที่ยังคงใช้ใบหน้าเรียบเฉยของบุรุษผู้นี้นัก ตอนนี้เขาตัดสินใจได้แล้วหลังจากเห็นบุรุษอื่นเข้ามายุ่มย่ามกับของของเขา“เจ้าคงยังไม่รู้กระมังว่านัดพบกับว่าที่คู่หมั้นของผู้อื่นนั้นเป็นเรื่องไม่ดี คุณชายเหยียนที่ถูกคนทั้งเมืองหลวงสรรเสริญว่าเป็นบุรุษที่สะอาดผุดผ่อง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องคาวโลกีย์ไม่ทำผิดศีลธรรม คงไม่อยากให้เรื่องนี้ทำให้ชื่อเสียงของเจ้ามัวหมอง....ใช่หรือไม่”สามร่างแข็งทื่อพร้อมกัน เหยียนอี้เฟย หลิวอันอัน และเจิ้งซูอี้ที่แอบตามมายืนฟังอยู่นอกห้อง พวกเขาไม่คิดว่ารุ่ยอ๋องที่ทำอย่างไรก็ไม่ยอมแต่งงานกลับพูดเรื่องนี้ขึ้นมาโต้งๆ เขาต้องการสิ่งใดกันแน่“ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร เรื่องนี้หาใช่เรื่องที่นำมาพูดเล่นได้”ซีหยวนไห่หนานหันมายิ้มยียวนให้เหยียนอี้เฟย ท่าทางของเขาเหมือนผู้ที่ได้รับชัยชนะในการประลอง“หากคุณชายเหยียนไม่เชื่อเช่นนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรแล้ว เจ้ารอฟังข่าวก็แล้วกัน

เจิ้งซูอี้นิ่งเงียบไม่ได้ตอบคำถามของนาง จะให้นางพูดออกมาได้อย่างไรว่า ที่ข้าจากไปเป็นเพราะการแต่งงานของเจ้า นางยอมถอยออกมาก่อนที่จะถลำลึกและต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้ดีกว่า ความจริงร่างของเจิ้งซูอี้นั้นอายุมากกว่าหลิวอันอันถึงสามปี แต่ตอนนี้นางกำลังร้องไห้เหมือนเด็กเล็กๆ ที่กำลังเสียขวัญ เจิ้งซูอี้จึงต้องทำหน้าที่ปลอบโยนนางทั้งที่อยู่ในร่างที่อายุน้อยกว่า“เจ้าต้องสัญญาว่าเจ้าจะกลับมาพบข้าอีกครั้งนะ เจ้าจะต้องดูแลตนเองให้ดีด้วย ถึงแม้เจ้าจะมีวรยุทธแต่แผ่นดินนี้กว้างใหญ่อาจมีผู้ที่เก่งกาจมากกว่าเจ้าอยู่ อย่าได้ประมาทเป็นอันขาดเชียว”เจิ้งซูอี้ยิ้มอย่างจนใจให้กับคนที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งก่อนหน้านี้ ตอนนี้กลับมาทำหน้าที่สั่งสอนนางเหมือนกับตนเองเป็นพี่ใหญ่“ข้ารู้ เจ้าไม่ต้องห่วง”ทั้งสองคุยกันจนกระทั่งฟ้ามืดเจิ้งซูอี้จึงกลับไปที่ตำหนักรุ่ยอ๋อง นางได้ยินจากหลิวอันอันแล้วว่าต้นเดือนหน้าวันที่สามพวกเขาจะจัดงานเลี้ยงฉลองสำหรับการหมั้นหมายของทั้งสองตระกูลขึ้น วันนั้นจะต้องมีผู้คนมากมายมาร่วมยินดี และเป็นโอกาสดีให้นางออกไปจากที่นี่ได้อย่างง่ายดายเสียงผู้คนเอ่ยอวยพรร่วมยินดีแก่การหมั้นหมายดังแว่วมาถ

นางเอ่ยจบก็ไม่สนใจชายร่างยักษ์ที่ยืนเกาหัวอยู่ด้านหลังของนาง เจิ้งซูอี้ไม่อยากสร้างศัตรูเอาไว้ทั้งที่ตนเองพึ่งจะเข้าร่วมกองทัพ นางจึงหันไปหาเขาอีกครั้ง“ข้าชื่อหลิวซีฮันมาจากหมู่บ้านตระกูลสือ”นางแนะนำตัวกับชายร่างยักษ์ด้านหลังด้วยชื่อของน้องชายเพราะคิดว่าจะต้องไม่มีใครรู้จักแน่นอน ดวงตากลมโตและดูซื่อตรงของนางทำให้ชายร่างยักเผลอใจเต้นแรงไปเล็กน้อย เขาตบที่หน้าอกตนเองสองทีจากนั้นจึงแนะนำตัวบ้าง“ข้าชื่อจางซานหม่ามาจากหมู่บ้านตระกูลจางเมืองหนาน โจวยินดีที่รู้จักน้องซีฮัน ต่อไปนี้พี่ใหญ่คนนี้จะดูแลเจ้าเอง”จางซานหม่าตบหน้าอกตนเองแรงๆ อีกครั้ง เพื่อเป็นการสัญญาต่อนาง เจิ้งซูอี้อายุเพียงสิบห้าปีทำให้นางตัวเล็กกว่าคนอื่น แต่กลับไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องนางเพราะมีจางซานหม่าตามประกบตลอดเหมือนเป็นองครักษ์ ถึงแม้ต่อให้พวกเขารวมตัวกันมาก็ไม่สามารถเอาชนะนางได้ก็ตาม แต่มีคนคอยปกป้องเช่นนี้ก็รู้สึกดีไม่น้อยในทุกๆ วันเหล่าทหารใหม่จะต้องออกวิ่งเป็นระยะทางหลายสิบลี้และต้องฝึกฝนร่างกายตนเองให้แข็งแรง หลายคนถึงกับถอดใจเพราะการฝึกทหารของแม่ทัพโจวนั้นหนักหน่วงยิ่งนัก ถึงกับมีบางคนล้มป่วยและถอดใจขอลาออกไปกลา