All Chapters of ทวงชะตา ชายาอ๋องตัวร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

“นี่ท่านป้าสือท่านบอกว่าจะไปหาบ้านของชายหนุ่มมาให้ข้าเลือกไม่ใช่หรือ ผ่านไปหลายวันแล้วเหตุใดท่านยังไม่มาหาข้าสักที”หลิวตงจิ้นถามแม่สื่อแซ่สือที่ทำหน้าที่เป็นผู้หาบ้านชายหนุ่มหญิงสาวที่เหมาะสมให้แต่งงานกัน นางเป็นคนที่เชื่อถือได้ในหมู่บ้านตระกูลสือและหมู่บ้านใกล้เคียง หากถึงเวลาที่บุตรสาวหรือบุตรชายแต่งงานแล้วล่ะก็ไม่ว่าบ้านไหนก็ล้วนมาหานาง แม่สื่อสือที่อายุราวห้าสิบกว่าถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ“ไม่ใช่ว่าข้าไม่หา แต่ละแวกหมู่บ้านใกล้เคียงไม่มีใครต้องการแต่งงานกับบุตรสาวเจ้าเลยสักคน”หลิวตงจวิ้นขมวดคิ้วมุ่นด้วยท่าทางไม่เข้าใจ“ก็เรื่องที่บุตรสาวของเจ้ามีวิญญาณร้ายคอยตามติด บ้านฝ่ายชายบ้านไหนก็ไม่กล้าแต่งบุตรสาวเจ้าเข้ามาเป็นลูกสะใภ้ พวกเขาบอกว่ามันเป็นลางไม่ดี”แม่สื่อสืออธิบายเสียงอ่อย“เหลวไหลทั้งเพ ท่านไปได้ยินเรื่องพวกนี้มาจากที่ไหน”หลิวตงจวิ้นโพลงออกมาด้วยความโมโห จริงอยู่ที่บุตรสาวของเขาเคยฝันเห็นท่านพ่อของเขา แต่ท่านพ่อหาใช่วิญญาณร้ายอย่างที่พวกเขาลือกัน“จะที่ไหนซะอีกก็ทุกที่ที่ข้าไปน่ะสิ เรื่องของลูกสาวเจ้าเล่าลือกันไปหลายหมู่บ้านแล้วไม่รู้หรือ เห็นทีครั้งนี้ข้าคงจะช่วยเหลือเจ้

คนสกุลหลิวต่างตกใจไม่คิดว่าจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาเช่นนี้ อาหารการกินที่มีสำหรับพวกเขาสกุลหลิวยังแทบจะไม่พอ นี่ยังจะเพิ่มชายร่างใหญ่ผู้นี้เข้ามาอีกเห็นทีพวกเขาจะอยู่ไม่พ้นหน้าหนาวแน่“อาเฉิงหลานช่วยมาคุยกับย่าสักหน่อยได้หรือไม่”แม่เฒ่าจางเดินไปหาหลานชายอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะข้างกายเขามีชายร่างใหญ่เหมือนยักษ์ปักหลั่นยืนอยู่ แม่เฒ่าจางดึงแขนหลานชายเข้ามาคุยในห้องของนาง“เฉิงเอ๋อย่าไม่ว่าอะไรหรอกที่หลานจะมีผู้ติดตามเพราะอีกหน่อยหากหลานได้เป็นขุนนางในราชสำนักหลานจะมีคนติดตามมากมายแน่นอน แต่ตอนนี้ครอบครัวของเราเกรงว่าจะไม่สามารถเลี้ยงดูเขาได้....หลานช่วยคิดดูอีกครั้งได้หรือไม่”หลิวฟู่เฉิงนึกว่าแม่เฒ่าจางมีปัญญาหาเรื่องฟู่เถี่ยโถวที่ติดตามเขามาเสียอีกที่แท้ก็เรื่องเงิน หลิวฟู่เฉิงหยิบถุงเงินออกมาจากแขนเสื้อวางไว้ด้านหน้าของนาง“นี่คือเงินหนึ่งร้อยตำลึงขอรับท่านย่า ทีนี้คงไม่มีใครมีปัญหากับการที่ฟู่เถี่ยโถวอยู่ที่นี่แล้วนะขอรับ”หลิวฟู่เฉิงพูดกับแม่เฒ่าจางทั้งยังบอกผู้ที่แอบฟังอยู่นอกห้องให้รับรู้โดยทั่วกัน แม่เฒ่าจางรีบตะครุบถุงเงินทันที นางไม่เคยจับเงินมากมายเช่นนี้มาก่อนในชีวิต แม่เฒ่าจาง

เงาที่ถูกยิงส่งเสียงร้อง อึก!! เพียงเท่านั้นจากนั้นจึงล้มลง เงาเหล่านั้นเมื่อเห็นพรรคพวกของตนถูกสังหารพวกมันก็ตกใจหันรีหันขวางอย่างร้อนรน จากนั้นธนูดอกที่สองสามสี่ก็ตามมา เหล่าเงาที่ต้องการเข้าไปในเรือนของนางล้มลงไปกองที่พื้นดั่งใบไม้ร่วงซีหยวนไห่หนานกับเหล่าองครักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่อีกมุมหนึ่ง เพื่อเฝ้าดูว่าเจ้านกน้อยของเขาจะจัดการกับคนเหล่านั้นอย่างไร ท่าทางของเขาดูคึกคักจนออกนอกหน้าทำให้จื่อรุ่ยที่อยู่ด้านหลังแอบกลอกตาให้กับความสนุกที่ไม่ดูเวลาของเจ้านาย ไม่ยอมช่วยนางแล้วยังมาแอบดูอีก หากนางรู้เข้าคงเอาธนูนั่นยิงแสกหน้านายท่านแน่นอนลูกธนูสิบดอกของนางถูกยิงออกไปจนหมด เจิ้งซูอี้ทิ้งคันธนูไปจากนั้นจึงกระโดดลงมาจากต้นอู๋ถงประจันหน้ากับเงาเหล่านั้น นางดึงมีดสั้นออกมาจากเอวจากนั้นพุ่งเข้าใส่แขกที่ไม่ได้รับเชิญยามวิกาลพวกนี้ ดูเหมือนว่าในเหล่าชายฉกรรจ์พวกนั้นจะยังมีคนที่พอมีฝีมืออยู่บ้างเขาใช้ดาบใหญ่เข้าปะทะมีดสั้นของนาง ทั้งสองต่อสู้กันหลายกระบวนท่า เสียงการต่อสู้ของพวกเขาเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ชาวบ้านที่เข้านอนไปแล้วเริ่มออกจากเรือนมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น เจิ้งซูอี้ใช้มีดสั้นฟันแขนของชายร่างให

เจิ้งซูอี้รักษาตัวที่ตำหนักรุ่ยอ๋องนานร่วมเดือนตอนนี้ร่างกายของนางหายดีแล้ว เหลือเพียงรอยแผลเป็นที่ทิ้งเอาไว้บนร่างกายเท่านั้น สาวใช้ที่ถูกส่งมาดูแลรับใช้สี่นางก็ทำหน้าที่ได้ดี พวกนางทายาลบรอยแผลเป็นที่ได้รับมาจากหมอหลวงให้นางทุกวัน แต่เจิ้งซูอี้มักจะแสดงท่าทีรำคาญและบ่ายเบี่ยงที่จะให้พวกนางดูร่างเปลือยเปล่าของตน ถึงแม้จะเกิดและเติบโตมาในตระกูลใหญ่แต่นางกลับไม่ชอบให้สาวใช้มายุ่มย่ามเรื่องส่วนตัวมากเกินไป เช่นการอาบน้ำหรือการใส่เสื้อผ้า“พวกเจ้าออกไปเถอะ ข้าทายาเองได้”สาวใช้ทั้งสี่มีท่าทีลังเลเล็กน้อย“แม่นางหลิวเจ้าคะ ท่านอ๋องสั่งมาว่าให้พวกบ่าวดูแลท่านเป็นอย่างดีห้ามละเลย ไม่เช่นนั้นพวกบ่างจะต้องถูกลงโทษ”สาวใช้นามชิวหลิงเอ่ยเสียงเบา แสดงท่าทางหวาดกลัวออกมาเล็กน้อยเมื่อพูถึงซีหยวนไห่หนาน เจิ้งซูอี้ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ ช่างเถอะทนหน่อยแล้วกันนางไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้ใคร“ก็ได้เช่นนั้นทำตามหน้าที่ของพวกเจ้าเถอะ”ชิวหลิงยิ้มออกมาอย่างดีใจ พวกนางรับหน้าที่ดูแลแม่นางหลิวผู้นี้ตั้งแต่ที่นางยังไม่ฟื้นจนกระทั่งนางหายดี ทำให้พวกนางสี่คนค่อนข้างรู้สึกดีกับนางเล็กน้อยหากเป็นสตรีอื่นที่

ตลอดเวลาที่พักรักษาตัวภายในจวนตระกูลเจิ้งนางไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าออกจากเรือนเพราะกลัวว่าตนจะถูกจับได้ว่าเป็นวิญญาณที่เข้ามาสิงร่างของบุตรสาวแม่ทัพเจิ้ง นางเอาแต่นอนคลุมโปงด้วยความหวาดกลัวอยู่ภายในห้องของตน เพราะเหตุนี้ผู้คนภายนอกจึงยังคิดว่าอาการบาดเจ็บของนางสาหัสจนไม่สามารถรักษาได้เจิ้งซูอี้ที่เห็นร่างกายของตนกำลังยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวต่อหน้าหลิงเยว่หรงนางก็รู้สึกไม่พอใจยิ่งนัก ต่อให้ตอนนี้นางจะรู้สึกแปลกประหลาดที่ต้องมองร่างของตนเองในมุมมองของผู้อื่น แต่นางก็ไม่ได้อยากให้ตนแสดงออกด้วยท่าทางขี้ขลาดเช่นนั้น เจิ้งซูอี้ดึงหลิวอันอันมาไว้ด้านหลังของตน“ไสหัวไปซะหลิงเยว่หรงก่อนที่ข้าจะจับเจ้าโยนลงไปในน้ำ”เจิ้งซูอี้รู้สึกโมโหที่นางได้ยินหลิงเยว่หรงสบประมาทมารดาของตนเช่นนั้น จนทำให้นางลืมตัวว่าตอนนี้ตนเองหาใช่เจิ้งซูอี้แต่เป็นหลิวอันอัน“เจ้าเป็นใครเหตุใดจึงกล้ากล่าววาจาเช่นนี้กับบุตรสาวเสนาบดีเช่นข้า”หลิงเยว่หรงรู้สึกตกใจกับสายตาและท่าทางที่เจิ้งซูอี้ในร่างของหลิวอันอันกำลังมองตรงมาที่ตน ดวงตากลมโตของนางทำให้ความทรงจำของหลิงเยว่หรงในอดีตผุดขึ้นมา บุตรสาวของแม่ทัพเจิ้งในเมืองหลวงแ