ทวงชะตา ชายาอ๋องตัวร้าย

“Bibigyan kita ng sampung bilyon, Sarina. Basta ipalaglag mo lang ang batang yan.”

Unti-unting napawi ang excited na ngiti sa mga labi ni Sarina nang narinig ang sinabi ng asawang si Damon. Humigpit ang kapit niya sa pregnancy test kit na hawak niya. Kasabay ng paghigpit ng kapit niya doon ay ang unti-unting paninikip ng dibdib niya.

She couldn’t believe it! Hindi siya makapaniwala na lalabas mismo sa bibig ni Damon ang mga salitang iyon. Huminga siya ng malalim at pilit na kinalma ang sarili.

“Anong sabi mo, Damon?” Hindi pa rin makapaniwala na tanong niya habang titig na titig sa asawa. Parang pinipiga ang dibdib niya at mabigat na mabigat ang pakiramdam niya habang nakikita si Damon na tila balewala lamang ang mga binitawang salita.

Anong sabi niya? Gusto niyang ipalaglag ko ang bata? Gusto niyang ipalaglag ko ang sarili niyang anak?!

Nagpanting ang tenga ni Sarina. Pagkatapos ng ilang sandali na pagkabigla niya sa sinabi ni Damon ay nagawa niyang mag angat ng tingin sa mukha nito.

Wala naman siyang gaanong expectations sa pagsasabi kay Damon ng tungkol sa pagbubuntis niya. Tatlong taon na silang kasal at hindi naman asawa ang turing nito sa kanya. Hindi lang niya akalain na magiging ganun ito kawalang puso para sabihin na ipalaglag niya ang sarili nitong anak.

Pero sa nakikita niyang emosyon sa mga mata ni Damon ay malabong bawiin nito ang sinabi.

“Avionna is back. We should end our marriage now,” malamig na sambit nito. Mas lalong nagulat si Sarina nang marinig ang sinabi ni Damon. Si Avionna ang babaeng mahal nito at hindi siya makapaniwala na ang babaeng iyon pa rin ang pipiliin nito kahit na magkakaroon na sila ng anak!

“Alam mong isang pagkakamali lang na nabuo ang batang yan, Sarina. Wala akong balak na panagutan ka.” Malamig at diretsong sambit ni Damon. Napalunok si Sarina. Kahit ang paglunok ng sariling laway ay hirap na hirap siyang gawin. Mas lalong bumibigat ang dibdib niya habang tumatagal na kausap niya si Damon.

Dumako ang tingin ni Damon sa ibabaw ng table kung saan nakalapag ang tseke at ang divorce papers na kailangan niyang pirmahan.

“Kunin mo na yang sampung bilyon. Ipagpalagay mo na lang na kabayaran yan para sa pagiging asawa mo sa akin sa loob ng tatlong taon. At kung may iba ka pang hiling o kailangan ay magsabi ka lang.”

Halos manginig ang buong katawan ni Sarina. Mukhang hindi na niya mapipigilan si Damon sa gagawing pakikipaghiwalay sa kanya. Ang buong akala niya ay hindi lang nito kayang tanggapin ang magiging anak nila. Iyon pala ay gusto na rin nitong tapusin pati ang relasyon nila.

Medyo matagal bago nakabawi si Sarina sa pagkabigla sa sinabi ni Damon. “G-gusto mo nang… makipaghiwalay sa akin?” Halos manginig ang boses niya sa pagtatanong pero hindi man lang nagdalawang isip si Damon na sumagot agad.

“Yes.” Diretso at walang gatol na sagot nito. Wala man lang emosyon na mababakas sa mga mata nito habang nakatingin sa kanya.

Kumuyom sa galit ang mga kamao ni Sarina. Mabigat na mabigat ang dibdib niya. Pakiramdam niya ay may kung anong mabigat na nakadagan sa dibdib niya dahil sa mga sinabi ni Damon.

Dahil lang kay Avionna? Ayaw na niya sa akin at sa magiging anak namin dahil bumalik na ang babaeng yun?!

Gumalaw si Damon at parang balewalang nagsindi ng sigarilyo at hinithit iyon habang kinukuha ang mga papeles sa drawer nito. Nilapag nito iyon sa ibabaw ng table at muling nag angat ng tingin sa kanya.

“Come here. Tingnan mo na itong divorce papers at pirmahan kung wala ka ng sasabihin,” malamig na utos nito pero hindi siya lumapit kaya binaba ni Damon ang mga papeles sa ibabaw ng table at muling nagsalita.

“Sandali lang, Damon…” Pigil ang mga luha na tinawag niya ito. Nang lingunin siya ni Damon ay mukhang wala pa rin itong pakialam sa kung ano man ang nararamdaman niya sa mga sandaling iyon.

“Ano?” tanong nito na tila ba madaling madali pa.

Nangilid ang mga luha na kanina pa pinipigilan ni Sarina. Handa siyang magmakaawa kay Damon para lang pakinggan siya nito.

“Sa iyo na yang pera mo, hindi ko kailangan yan,” umiiling na sambit niya. “Papayag akong maghiwalay tayo. Pipirmahan ko yang divorce papers pero… pero pwede bang ‘wag ko na lang ipalaglag itong bata?” Pakiusap niya.

Iyon na lang ang tanging magagawa niya sa mga oras na iyon. Gusto niyang buhayin ang bata sa sinapupunan niya at gusto niya itong palakihin kahit na mag-isa lamang siya.

Kitang-kita niya ang biglaang pandidilim ng mukha ni Damon nang marinig ang pakiusap niya. Alam ni Sarina na ayaw na ayaw nito na sinusuway ang gusto nito. Kapag ginusto nito ang isang bagay ay nakukuha nito iyon. Pero kahit na alam na niyang imposibleng pumayag ito sa hiling niya ay sumubok pa rin siya.

“No!” Mariin at may awtoridad na sagot ni Damon at hindi man lang ito nagdalawang isip na talikuran siya at iwanan doon.

Tuluyang bumalong at bumagsak ang mga luha mula sa mga mata ni Sarina. Sa loob ng tatlong taon na kasal sila ni Damon ay alam niyang napilitan lang itong pakasalan siya. Pero hindi iyon naging dahilan para sumuko siya. Pinaramdam niya kay Damon kung gaano ito kaswerte sa pagkakaroon ng asawa na kagaya niya. Pinagsilbihan niya ito at binigay lahat ng pangangailangan. Halos kalimutan na niya ang mga bagay na gusto niyang gawin para lamang kay Damon. Ginugol niya ang halos lahat ng oras niya para ipakita hindi lamang kay Damon na karapat dapat siya na maging asawa nito.

Sa lahat ng sakripisyo niya para maging mabuting asawa kay Damon ay wala siyang hinintay na kapalit. Basta nasa tabi niya ito at magkasama lang silang dalawa ay sapat na para sa kanya. Buong akala niya ay sapat na ang lahat ng ginawa niya para mamuhay sila ni Damon ng tahimik at magkasama. Pero sa isang iglap lang ay nagbago ang lahat. Ang tatlong taon na pagsasakripisyo niya ay nabalewalang lahat sa muling pagdating ni Avionna. At minsan pa ay muling sinampal si Sarina ng katotohanan na hinding-hindi siya magagawang mahalin ni Damon.

Mas lalong bumalong ang mga luha mula sa mga mata niya. Tuloy-tuloy ang agos habang nasa isip niya ang nagsusumiksik na katotohanan na kahit kailan ay hindi siya mamahalin ni Damon.

Hindi niya alam kung gaano siya katagal na umiyak at nanatili sa villa kung saan siya iniwan ni Damon. Nang sa wakas ay nakapagpasya siya ay matapang na pinulot niya ang divorce papers sa ibabaw ng table at hindi na nagdalawang isip na pinirmahan iyon.

Tinatapos na niya ang lahat sa pagitan nila ni Damon kagaya ng gusto nitong mangyari. Simula sa araw na iyon ay mag-isa na lamang siya. Napahawak siya sa tiyan at pinalis ang mga luha sa mga mata bago matapang na hinarap ang katotohanan.

—--

Maagang nakauwi si Damon sa bahay pagkagaling sa trabaho pero nanibago siya dahil wala si Sarina na palaging nakaabang sa kanya sa pag-uwi.

Agad na inalis niya sa isip ang pag-aasam na madadatnan niya pa rin ang asawa na naghihintay sa kanya matapos ang mga sinabi niya kanina. Napasimangot si Damon at dismayado nang iabot ang suit jacket niya sa isang kasambahay.

“Nasaan ang Ma’am Sarina mo?” Salubong ang mga kilay na tanong niya.

“Wala po dito, Sir. Lumabas po si Ma’am kanina,” sagot ng kasambahay. Hindi na niya pinansin ang sinabi nito at pumasok sa living room. Nadatnan niya sa ibabaw ng table ang tseke na hindi man lang nagalaw at ang divorce papers na pirmado na ni Sarina.

Nandilim ang paningin ni Damon nang makita na hindi kinuha ni Sarina ang tseke na binigay niya. Hindi siya mapakali at agad na tinungo ang kwarto nila ng asawa.

Nadatnan niya ang malinis na malinis na kwarto na kahit kailan ay hindi hinayaan ni Sarina na maging madumi dahil alam nito na ayaw niya ng magulong silid.

Nilinga niya ang maluwag na silid. Walang pinagbago ang kwarto nila bukod sa wala roon ang asawa niya pati na rin ang mga gamit nito!