All Chapters of ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Chapter 161 - Chapter 170

เสียงแกร๊ก ๆ ที่ประตูดังขึ้น หลินชิงเหยียนรีบดึงผ้าม่านขึ้นมาปิด เธอไม่ทันสังเกตสีหน้าของเซิ่งถิงเลยว่า ใบหน้าเขาเย็นชาและมืดดำมากแค่ไหนตอนที่เธอหมุนตัวเดินออกมา ซ่งเหยียนจินก็เดินเข้ามาในบ้านแล้ว “บุกรุกพื้นที่ส่วนตัว คุณอยากจะให้ฉันแจ้งตำรวจหรือเปล่า?” หลินชิงเหยียนพูดเสียงเย็นร่างกายของซ่งเหยียนจินโงนเงน เขาน่าจะเมา เหมือนว่าเขาไม่ได้ยินเสียงเธอ ดังนั้นจึงเดินเข้ามาในบ้าน และต้องการจะนั่งลงบนโซฟา แต่หลินชิงเหยียนกลับขวางไว้ “ตอนนี้ฉันยังไม่อยากทะเลาะกับคุณ รีบกลับไปซะ!”“ฉันดื่มหนักมาก” ซ่งเหยียนจินลูบหน้าผากของตัวเอง “แล้ว?”“ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันดื่มหนัก เธอกลัวว่าฉันจะปวดท้อง ดังนั้นจึงมักจะต้มโจ๊กให้ฉันกินรองท้อง ตอนนี้ฉันปวดท้องมากเลย เธอ…”“กลับบ้านไปหาแม่คุณไป!”ซ่งเหยียนจินถอนหายใจแล้วพูดว่า “ในเมื่อเธอไม่อยากหย่ากับฉัน นั่นหมายความว่าเธอยังรักฉันอยู่ ทิ้งฉันไม่ได้ อีกทั้งฉันเองก็รักเธอ ดังนั้นพวกเราไม่ทะเลาะกันแล้วดีไหม?”“ซ่งเหยียนจิน ดึกขนาดนี้แล้ว คุณอย่าทำตัวให้ฉันขยะแขยงได้หรือเปล่า?”“เหยียนเหยียน ถ้าเธออยากให้ฉันขอโทษ ฉันก็จะขอโทษ แต่พวกเราอย่าทะเลาะ

“ฉันรักเธอขนาดนี้ แล้วทำไมเธอถึงหักหลังฉันได้!”“หลินชิงเหยียน เธอมันไม่มีหัวใจ!”“เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!”ซ่งเหยียนจินคำรามเสียงดังลั่น เขาดูสิ้นหวังและแตกสลาย ไม่ว่าใครที่เห็นก็คิดว่าเขาต้องมีความรักลึกซึ้ง แต่…สายตาของหลินชิงเหยียนเต็มไปด้วยความเย็นชา เธอยกขาขึ้นกระแทกไปที่ท้องน้อยของเขาอย่างแรง เขาเจ็บจนต้องปล่อยมือออก จากนั้นเธอก็หมุนตัว พร้อมเตะเขาอีกครั้ง ลูกเตะนี้ถีบเข้าที่หน้าอกของเขา ทำให้เขาล้มกลิ้งไปกับพื้น การกระทำของเธอเฉียบขาดรวดเร็ว หลินชิงเหยียนปัดฝุ่นบนมือออก ใบหน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย“ซ่งเหยียนจิน คุณแอบมีอะไรกับเวินรั่วอันจนมีลูกด้วยกันแล้ว คาดไม่ถึงว่ายังมีหน้ามาตั้งคำถามกับฉันอีกเหรอ?”สีหน้าของซ่งเหยียนจินเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “คาดไม่ถึงว่าเธอจะกล้าลงมือกับฉัน!”“แต่เมื่อกี้คุณกำลังบีบคอฉัน คุณพยายามฆ่าฉันชัด ๆ !”“ฉันแค่บันดาลโทสะเท่านั้น!”“แล้วยังไงล่ะ ถ้าคุณฆ่าฉันตายไปจริง ๆ ฉันต้องไปอธิบายกับตำรวจไหมว่า เมื่อกี้นี้คุณแค่โมโห ดังนั้นจึงไม่สามารถควบคุมแรงได้ก็เลยเผลอฆ่าฉันไป ถ้าฉันจะต้องโทษใครสักคนก็ควรต้องโทษตัวเองใช่ไหมที่ไปยั่วโมโ

เขาต้องการหย่ากับเธอ!หลินชิงเหยียนชะงักค้างไป ในตอนนั้นเธอพูดอะไรไม่ออกสักคำ!เพราะเมื่อคืนนี้เธอพาเขาไปซ่อนตัวอยู่ที่ด้านหลังผ้าม่านอย่างนั้นเหรอ?แค่นั้นเองเหรอ?“ทางด้านตาแก่นั่น เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับเขาให้รู้เรื่องเอง เธอไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไร แล้วก็ถ้าเธออยากได้ค่าชดเชยอะไรก็สามารถเรียกมาได้เลย” เซิ่งถิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง หลินชิงเหยียนครุ่นคิดอย่างละเอียด แต่เพราะยังรู้สึกสับสนอยู่ ดังนั้นเธอจึงคิดได้แต่เรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวข้อง “ฉันไม่ต้องดื่มยาขม ๆ นั่นแล้วใช่ไหม?”“ถ้าเธอจะทำเพื่อสุขภาพของตัวเอง…”“ฉันต้องดื่มยาต่อไป แต่ไม่ได้มีลูกกับคุณ ฉันยังอยากมีลูกกับคนอื่นอยู่”ใบหน้าของเซิ่งถิงมืดครึ้ม “ตามใจเธอ!”“ถ้าอย่างนั้น…”พวกเราก็ไปทำเรื่องหย่าที่สำนักงานเขต?ทำไมเธอถึงรู้สึกสับสน อีกทั้งยังรู้สึกไม่ยินยอมเล็กน้อยด้วย?แต่ทันใดนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอก“ฉันต้องการพบเซิ่งถิง! เขาทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง! ฉันไม่ยอมรับเด็ดขาด!” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งร้องตะโกนดังขึ้น อีกทั้งเสียงนั้นยังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ “คุณหนูอู๋ กรุณาออกไปจากที่นี่เดี๋ย

เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่เข้าใจความผิดของตัวเอง อีกทั้งยังทำเหมือนเขาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ เซิ่งถิงจึงลุกขึ้นยืน แล้วเหลือบสายตามองทางหลินชิงเหยียน“ตอนนี้เรื่องก็คลี่คลายแล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปสำนักงานเขตกันเถอะ” เมื่อเห็นว่าเซิ่งถิงต้องการจะหย่าจริง ๆ หลินชิงเหยียนจึงกอดขาเขาเอาไว้ “สามี ฉันผิดไปแล้ว ฉันสัญญาเลยว่าฉันจะไม่เรียกคนอื่นว่า ‘สามี’ อีกเด็ดขาด ฉันมีสามีคือคุณแค่คนเดียว! สามี! สามี! ให้อภัยฉันด้วยเถอะ!”หลินชิงเหยียนแสดงความหน้าด้านตอนที่เอาอกเอาใจลูกค้า เธอกอดขาเซิ่งถิงพร้อมตะโกนเรียก ‘สามี’ ไม่ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยเขาไปแน่นอน “สามี ฉันผิดไปแล้ว ฉันรู้ความผิดของตัวเองแล้วจริง ๆ คุณสงสารฉันเถอะ พวกเราไม่หย่ากันดีไหม!”หลินชิงเหยียนตะโกนขึ้นด้วยท่าทางใจสลาย ในขณะเดียวกันเธอก็บีบน้ำตาออกมาสองหยดเซิ่งถิงพยายามดึงขาตัวเองออก แต่หลินชิงเหยียนกลับร้องไห้หนักกว่าเดิม “สามี ฉันขาดคุณไปไม่ได้จริง ๆ ถ้าฉันเสียคุณไป ฉันจะ…จะ…”จะอะไรดี?หลินชิงเหยียนครุ่นคิด หากเสียเซิ่งถิงไป ก็ถือว่าเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอ แต่มันก็พูดออกมาไม่ง่ายเลย

ทั้งสองคนนี้พยายามใส่ร้ายเธอใช่ไหม?หลินชิงเหยียนถกแขนเสื้อขึ้น จะพูดกับพวกไร้ยางอายด้วยเหตุผลมันไม่มีประโยชน์ ต้องลงมืออย่างเดียวเท่านั้น!เธอคว้าแขนของแม่เวินโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องของเธอแม้แต่น้อย จากนั้นก็กระชากเธอขึ้นมาแล้วผลักเธอลงไปบนถนน!“จะตายก็ไปตายไกล ๆ !” “ธะ เธอนี่มันไม่เกรงกลัวกฎหมายเลย!”“จะพูดเรื่องกฎหมายงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นหนูแจ้งความก็แล้วกัน?”“เธอ! เธอมันไม่เคารพผู้หลักผู้ใหญ่!”“ไร้สาระ!”“...”แม่เวินเบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ที่รับมือยากแบบนี้ แต่เธอเองก็ไม่ได้กระจอก ตอนนั้นเธอก็นอนลงที่พื้น พร้อมยกมือขึ้นกุมหน้าอก พร้อมร้องตะโกนว่าตัวเองกำลังจะตายแล้ว อีกทั้งยังบอกว่าหลินชิงเหยียนเป็นฆาตกรฆ่าคน หลินชิงเหยียนไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เธอเตะอีกฝ่ายอย่างแรง “ทำไมเธอถึงยังกล้า…”“วางใจเถอะ ถ้าหนูฆ่าป้าแล้ว หนูจะไปมอบตัว!”ขณะที่พูดเธอก็ยกขาขึ้น ครั้งนี้เธอเล็งที่ศีรษะของแม่เวิน อีกทั้งยังกัดฟันแน่น เหมือนต้องการจะใช้พลังทั้งหมดในร่างกาย แต่ตอนที่เธอกำลังเตะลงมา แม่เวินก็ปล่อยมือ จากนั้นก็กลิ้งหลบด้วยความตื่นตระหนก เธอกลิ้งกลับไปที่หน้