ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

แม่ของเธอเกิดที่เมืองอวิ๋นเฉิง แต่งงานกับคนอวิ๋นเฉิง แล้วก็ฆ่าสามีของตัวเองที่นี่ ก่อนจะหนีออกจากเมืองอวิ๋นเฉิงไปท่ามกลางความสิ้นหวังที่ไม่มีวันจบสิ้นแม่ไม่ยอมให้เธอกลับมาเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองอวิ๋นเฉิง บอกว่านี่คือดินแดนแห่งความเจ็บปวดของพวกเธอแม่ลูกแต่สุดท้ายแม่ก็มาตายที่เมืองอวิ๋นเฉิง และก็ให้ฝังศพของแม่ไว้ข้างหลุมศพยายที่เมืองอวิ๋นเฉิงตามพินัยกรรม หลินชิงเหยียนเดินขึ้นเขาไปทีละก้าว ทุกย่างก้าวช่างหนักหนาสาหัส"เหยียนเหยียน เธอยังไม่ยอมให้อภัยแม่อีกเหรอ?""แม้แต่จะมาหาแม่เป็นครั้งสุดท้ายก็ไม่ยอมเหรอ?""เหยียนเหยียน แม่ขอโทษ แต่ยังไงแม่ก็รักลูกนะ รักมาก ๆ..."วันนั้น แม่ที่นั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งในสวน ใช้แรงเฮือกสุดท้ายส่งข้อความพวกนี้มาหาเธอ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รอเธอทุกคนล้วนมีความเสียดายของตัวเอง แต่ความเสียดายของเธอช่างหนักหนาเหลือเกินในที่สุด เธอก็เห็นหลุมศพของแม่ และเห็นชายหญิงราว ๆ เจ็ดแปดคนกำลังไหว้อยู่ข้าง ๆ กัน แต่ในนั้นมีผู้ชายอายุราวห้าสิบกว่าคนหนึ่ง เอาเท้าเปล่าถูบนแผ่นป้ายหลุมศพของแม่เธอ แล้วยังเอารองเท้าที่ถอดออกมาฟาดใส่ป้ายนั้นซ้ำ ๆ"อีชั้นต่ำ แกฆ่าน้อง

"กลัวแล้วใช่ไหม?"หลิวฉิงกระตุกเนกไทเล็กน้อย สีหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มได้ใจเซิ่งถิงหน้าบึ้งตึง ท่าทางเหมือนไม่อยากเสียเวลาคุยกับ 'คนปัญญาอ่อน' เลยสักนิดหลินชิงเหยียนเห็นว่าได้จังหวะพอดี ก็รีบปาดน้ำตาทิ้งทันที ก่อนจะเอามือเท้าสะเอว เชิดคาง แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับคนตระกูลหลิว"มีอะไรให้พวกเราต้องกลัว!"หลิวชิงหัวเราะหึ "แกไม่รู้จักเซิ่งซื่อกรุ๊ปหรือไง?""แล้วไง?""แกนี่ไม่อยากอยู่ในเมืองอวิ๋นเฉิงจริง ๆ สินะ!""ฉันอยู่ได้ดีมาก ไม่ต้องให้แกมายุ่งหรอก!""เฮ้ย แก!"หลิวฉิงโกรธจนหน้าคล้ำ กำหมัดแน่นอยากลงมืออีก แต่พอเห็นผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านหลังหลินชิงเหยียนที่สูงกว่าเขาครึ่งหัว แถมยังมีรังสีกดดันสุด ๆ หมัดที่กำไว้ก็คลายลงเล็กน้อย"บริษัทเซิ่งซื่อกรุ๊ปมีชื่อเสียงสุด ๆ ในเมืองอวิ๋นเฉิง ไม่สิ ต้องบอกว่าทั้งในประเทศและต่างประเทศต่างหาก! พวกเขาทำหลายธุรกิจ มีบริษัทลูกหลายแห่งกับโรงงานเป็นร้อย ๆ นี่ไม่ได้พูดเกินจริงเลยนะว่าเซิ่งซื่อแทบจะเรียกได้ว่าเป็นคนค้ำฟ้าเมืองอวิ๋นเฉิงอยู่แล้ว! พวกแกไปมีเรื่องกับลูกชายฉัน แค่เขาใช้เส้นสายหน่อย พวกแกก็จะต้องไสหัวออกไปจากเมืองอวิ๋นเฉิงอย่างไว!" พ่อหล

"ยังไงเขาก็เป็นพ่อของเธอนะ!" พ่อหลิวพูดอย่างปวดร้าวหลินชิงเหยียนแค่นหัวเราะ "ฉันไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเขาสักหน่อย""แต่เขาเลี้ยงเธอมา!""คนที่เลี้ยงฉันคือแม่ต่างหาก!""ธะ เธอนี่มันอกตัญญูจริง ๆ!"หลินชิงเหยียนทำหน้าตาน้อยใจ ก่อนจะหันไปตะโกนเรียกเซิ่งถิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล "ที่รัก เขาด่าฉัน!"เซิ่งถิงก็ให้ความร่วมมือ เขาเขวี้ยงก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าบี้อย่างแรง"ความหมายของที่รักฉันคือ ถ้าพวกแกยังพูดไม่หยุด เขาจะทำให้พวกแกอยู่ในเมืองอวิ๋นเฉิงไม่ได้อีกต่อไป!" หลินชิงเหยียนเอ่ยด้วยความกร่างป้าสามหลิวทนไม่ไหวจริง ๆ "ฉันว่าเธอนี่มันหมาที่อาศัย...อาศัยอำนาจรังแกคนอื่น!""ใช้คำนี้ได้ดีนี่ ฉันนี่แหละที่อาศัยอำนาจรังแกคน แล้วแกจะทำอะไรฉันได้?" หลินชิงเหยียนยังทำหน้าภูมิใจเพื่อรักษาชามข้าวของหลิวฉิงเอาไว้ คนบ้านหลิวจึงได้แต่ยอมการย้ายหลุมเป็นเรื่องใหญ่ แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้คนบ้านหลิวทำหน้าหงอย ก่อนจะถือพลั่ว เพียงไม่นานก็ขุดเอากล่องอัฐิของหลิวเหลียงอันขึ้นมาได้ทันทีที่เห็นกล่องใบนั้น ความทรงจำที่หลินชิงเหยียนกดทับไว้ลึก ๆ ก็พุ่งทะลักขึ้นมาทันที"ฉันไม่ใช่พ่อแก แกเป็นลูกชู้ที่แม่แ

ซ่งเหยียนจินก็เห็นเธอเหมือนกัน ก่อนที่ในแววตาจะฉายแววดูถูกหลินชิงเหยียนงงนิดหน่อย ไม่เข้าใจว่าเขาดูถูกอะไร เธอเลยดึงสายตากลับมา แล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังช่วยคุณนายอวี๋หั่นสเต๊กเนื้อ เพราะเธอไม่เคยกินอาหารตะวันตกมาก่อนเลยหั่นไม่เป็น หลินชิงเหยียนจึงยกจานของเธอมาหั่นให้เรียบร้อย แล้วลุกขึ้นเอาไปวางคืนตรงหน้าเพราะเรื่องนี้งั้นเหรอ?แล้วพอมองไปที่ซ่งเหยียนจิน เขาเดินมาด้วยมือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า พยักหน้าให้ประธานหวังทีหนึ่ง จากนั้นก็ถอดเสื้อคลุมยื่นให้พนักงาน แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าที่ดูไม่สำนึกผิดเลยสักนิด แถมไม่ขอโทษที่มาสายด้วยประธานหวังยังรักษามารยาทอยู่ เลยเป็นฝ่ายยื่นมือไปก่อน ส่วนซ่งเหยียนจินกลับทำท่าทางคุณชายใหญ่ แค่เอนตัวไปจับมือกับประธานหวังแบบขอไปที แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พร้อมยกขาซ้ายไขว้ขึ้นเขาใช้นิ้ววาดไปมา ปากก็พูดไม่หยุด ท่าทางดูกระฉับกระเฉงสุด ๆหลินชิงเหยียนแค่นหัวเราะ กำลังสนทนากับลูกค้าอยู่แท้ ๆ แต่กลับมาวางท่า เขานี่โง่จริง ๆ แถมโง่แบบหมดทางเยียวยาด้วยคุณนายอวี๋พอใจกับมื้อนี้มาก ตอนจะกลับก็รับปากหลินชิงเหยียนว่าเธอจะฉีกหน้าสามีให้ได้ ไม่ว่าจะใ

หลินชิงเหยียนบอกว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปที่อำเภอ ซ่งเหยียนจินก็ไม่กล้าตอบโต้สักคำดูเหมือนเขาเองก็เริ่มรู้แล้วว่าหลินชิงเหยียนกล้าไปจริง และเธอก็ไม่ได้รักเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วพอกลับถึงบ้าน เธอกลับเห็นเวินรั่วอันกับแม่เวินอยู่ในบ้านเวินรั่วอันออกจากโรงพยาบาลแล้ว แล้วสองแม่ลูกก็หน้าด้านย้ายกลับมานอนบ้านเธออีกครั้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..."เหยียนเหยียน เธอกลับมาแล้วเหรอ ฉันตุ๋นซุปไก่ให้อันอันไว้ เธอก็กินสักชามสิ" แม่เวินทำท่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ เธอเอ่ยพลางเดินยิ้มแฉ่งเข้าครัวไปสมองหลินชิงเหยียนชะงักไป ก่อนจะย้อนทบทวนเรื่องก่อนหน้านี้อีกครั้งวินรั่วอันเคยพูดว่า "ทำไมเธอใจร้ายขนาดนี้ เลิกเสแสร้งเถอะ ฉันจะทำร้ายลูกของฉัน ฉันไม่มีเพื่อนแบบเธอ!"แม่เวินเคยพูดว่า "เธอทำร้ายลูกสาวฉัน ใจดำอำมหิต เธอมันฆาตกร!"สองแม่ลูกสมรู้ร่วมคิดใส่ร้ายเธอ มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหม?แล้วเรื่องที่เวินรั่วอันแอบไปคั่วกับซ่งเหยียนจินลับหลังเธอ ถึงแม้ว่าเรื่องจดทะเบียนจะยังไม่ถูกเปิดโปง แต่เรื่องที่เด็กในท้องเป็นลูกของซ่งเหยียนจินก็เป็นเรื่องจริงใช่ไหม?ขนาดนี้แล้ว พวกเธอยังกล้าหน้าด้านเข้ามาอ