All Chapters of ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Chapter 401 - Chapter 410

ได้ยินมาว่าช่วงนั้นไป๋หงเทียนล้มป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล คาดว่าน่าจะทั้งเสียดายทั้งเจ็บใจ ถึงแม้สมบัติสืบทอดของตระกูลไป๋จะไม่ได้ถูกไถราบ แต่สุดท้ายกลับตกไปอยู่ในมือของคนนอกสกุลอย่างเธอส่วนคนอื่น ๆ ในตระกูลไป๋น่าจะยังไม่รู้เรื่องนี้ ถ้ารู้เข้าคงไม่มีทางสงบได้แบบนี้แน่และหลังจากการไลฟ์วันนั้น เพราะเธอถามคุณนายไป๋ไปหลายคำถามต่อหน้าคนดู จนอีกฝ่ายตอบไม่ถูก แถมยังเผลอผลักตัวเองไปอยู่ในตำแหน่งเมียน้อยเสียเองเดิมทีที่ไลฟ์ไปก็เพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของไป๋เจ๋อหย่วน แต่สุดท้ายยังไม่ทันได้กู้คืนชื่อเสียงของเขา ชื่อเสียงของคุณนายไป๋กลับพังครืนลงมาเสียก่อนชาวเน็ตพากันด่าว่าเธอใช้ข้ออ้างว่าเป็นเพื่อนวัยเด็กเข้าไปทำลายความสัมพันธ์ของไป๋เจ๋อหย่วนกับหลินเหยา แทรกกลางชีวิตแต่งงานของคนอื่น จนทำให้ทั้งสองต้องแยกทางกันตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไป๋เจ๋อหย่วนยังลืมหลินเหยาไม่ได้และเย็นชากับเธอ นั่นล้วนเป็นกรรมที่เธอสมควรได้รับคุณนายไป๋คิดหาวิธีอยู่หลายอย่างเพื่อกอบกู้ภาพลักษณ์ของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ผล สุดท้ายเธอจึงเริ่มออกมาเรียกหาหลินเหยาบนโลกออนไลน์ ให้หลินเหยาออกมาช่วยชี้แจงแทนเธอ"คำครหาเหล่านี้ส่งผลกระทบ

"อาเหยา ไม่ต้องรีบนะ ฉันจะรอจนกว่าเธอจะยอมมาเจอฉัน"หลินชิงเหยียนมองไป๋เจ๋อหย่วนที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ในใจก็รู้สึกหน่วงขึ้นมาเล็กน้อยคนที่เขารัก คนที่เขาเฝ้ารอ คนที่เขาคิดว่าในที่สุดจะได้พบอีกครั้ง แท้จริงได้ตายไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว อีกเดี๋ยวเขาก็จะได้รับรู้ความจริงอันโหดร้ายนั้น แต่ไม่ว่ายังไง สุดท้ายเขาก็ต้องรู้อยู่ดีจากนั้นจูเชี่ยนก็มาถึง เธอสวมชุดสูทกระโปรงแบรนด์หรูทั้งตัว ประดับเครื่องเพชรอย่างหรูหรา วางท่าคุณนายผู้สูงศักดิ์เดินเข้ามา เธอกวาดตามองไปรอบหนึ่ง ก่อนจะเดินตามพนักงานไปยังโต๊ะที่เธอจองไว้"สามีภรรยาคู่นี้ก็น่าสนใจดีนะ คนหนึ่งแอบเมียมาเจออดีตภรรยา อีกคนแอบผัวมาเจอลูกสาวของอดีตภรรยา ทั้งที่นอนเตียงเดียวกันแท้ ๆ แต่กลับปิดบังกันทั้งคู่ นี่ห่างเหินกันขนาดไหนกันเนี่ย" เซิ่งหนิงจุ๊ปากพูดหลินชิงเหยียนเหลือบมองเวลา แล้วถามอันชิงเล่อว่า "ทำไมรุ่นพี่คนนั้นของนายยังไม่มาอีก?"อันชิงเล่อหันไปมองทางประตู ก่อนจะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินรีบเดินเข้ามา เธอมองหาคนอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นจูเชี่ยนก็รีบเดินตรงไปหาทันที"รุ่นพี่ทำงานอยู่ที่สถาบันวิจัย คงเพิ่งเลิกงาน

"ตอนนั้นที่แม่ฉันไปหาหลี่จวิ้นไห่เพราะแค่อยากไปยืมเงิน เขาเป็นคนใส่ร้ายแม่ฉัน!""แค่เธอพูดว่าโดนใส่ร้ายก็แปลว่าโดนใส่ร้ายจริง ๆ งั้นสิ? หลี่จวิ้นไห่ยังบอกเลยว่าเธอเป็นฝ่ายยอมขึ้นเตียงเขาเอง!""ทั้งที่คุณรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่แบบนั้น""ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!""คุณ คุณ..."หลินชิงเหยียนให้อันชิงเล่อส่งข้อความบอกรุ่นพี่ของเขาให้ลุกขึ้นออกไปได้แล้ว ถ้ายังอยู่ต่อ เกรงว่าจะหลุดพิรุธรุ่นพี่ได้รับข้อความแล้ว จึงลุกพรวดขึ้นอย่างโมโห"ตอนนั้นคุณทำอะไรไว้ คุณรู้อยู่แก่ใจ ฉัน ฉันขี้เกียจพูดกับคุณแล้ว!"พูดจบ รุ่นพี่ก็หันหลังจะเดินออกไป แต่จูเชี่ยนกลับพุ่งเข้าไปคว้าผมของเธอไว้ทันที"ยัยแพศยา คิดว่าฉันไม่มีอารมณ์โกรธหรือไง ถึงกล้ามาท้าทายฉันบนอินเทอร์เน็ตแบบนี้!"รุ่นพี่ไม่ทันตั้งตัวจึงถูกกระชากผมไปกำหนึ่ง เธอเจ็บจนร้องลั่นส่วนพวกหลินชิงเหยียนเองก็ไม่คิดว่าจูเชี่ยนจะลงมือกะทันหันแบบนี้ อันชิงเล่อจะรีบลุกขึ้นไปช่วย แต่ในตอนนั้นไป๋เจ๋อหย่วนที่เพิ่งตั้งสติได้ก็พุ่งเข้าไปก่อน"จูเชี่ยน! เธอปิดบังฉันไว้ตั้งหลายเรื่อง!"พอจูเชี่ยนเห็นไป๋เจ๋อหย่วนก็ตกใจทันที แล้วปล่อยมือจากรุ่นพี่โดยไม่รู้ตัว

เซิ่งถิง: ได้สิหลินชิงเหยียน: ตอนนี้ฉันคิดถึงคุณมากเลยเซิ่งถิง: อืมหลินชิงเหยียน: เดี๋ยวจะยิ่งคิดถึงมากกว่าเดิมเซิ่งถิง: งั้นเหรอหลินชิงเหยียน: วันนี้ฉันกินลูกท้อมาลูกหนึ่ง คุณลองเดาสิว่าท้ออะไร?เซิ่งถิง: ท้ออะไรหลินชิงเหยียน: ท้อแท้เพราะรักคุณจนหนีไม่พ้นไงล่ะเซิ่งถิง: หึหลินชิงเหยียนฮึดฮัด คนคนนี้ไม่ยอมติดกับเลยจริง ๆเธอฮึดสู้ส่งข้อความต่อหลินชิงเหยียน: ความคิดของฉันที่มีต่อคุณมันไม่บริสุทธิ์แล้วนะเซิ่งถิง: แล้วไงหลินชิงเหยียน: แค่กินกล้วยยังนึกถึงคุณเลยพอส่งประโยคนี้ออกไป เธอก็ทั้งเขินทั้งอายจนเอาผ้าห่มคลุมหัว แต่ทางนั้นกลับไม่มีข้อความตอบกลับมาอีก"ไอ้สัตว์ร้ายไร้หัวใจ ขนาดลุงแท้ ๆ ยังเล่นงานกันได้ ฉัน ฉันจะฆ่าตัวตายตรงนี้ให้คนข้างนอกหัวเราะเยาะแกไปเลย!"เซิ่งถิงรีบปิดโทรศัพท์เพื่อไม่ให้หัวเราะออกมาตอนที่ลุงของเขากำลังจะฆ่าตัวตาย เขาเม้มริมฝีปากไว้ ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้ากลับมาเย็นชานิ่งขรึม"ขอบคุณลุงที่เป็นห่วงผม แต่ผมไม่กลัวคนหัวเราะเยาะ เพราะงั้นเชิญตามสบายครับ"เซิ่งเส้าหยวนโกรธจนหอบหนักก่อนจะชี้หน้าเซิ่งถิง แต่ภายใต้สายตาเย็นเยียบของอีกฝ่

พอเห็นแบบนั้นก็นึกถึงเรื่องที่แม่ทำเพื่อเธอก่อนจากไป แม่หวังให้เธออยู่ห่างจากตระกูลไป๋มากเหลือเกิน งั้นเธอเองก็ควรฟังคำของแม่ใช่ไหมสุดท้ายหลินชิงเหยียนก็ถอยออกมา และไม่ออกมาโพสต์อะไรอีกปล่อยให้มันจบแบบนี้ไปเถอะ ให้พวกนั้นคิดไปว่าลูกสาวของหลินเหยาไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลไป๋เลยหลังจากลุกขึ้นแล้ว หลินชิงเหยียนก็ลงไปหาอะไรกินข้างล่างก่อน จากนั้นจึงกลับขึ้นมาชั้นบน พอเห็นกล่องกระดาษที่วางอยู่ตรงมุมห้อง เธอก็นึกขึ้นได้ว่านี่คือพัสดุที่พ่ออันส่งมาให้ เธอยังไม่ได้แกะเลยเธอลากกล่องกระดาษใบใหญ่ออกมาแล้วใช้กรรไกรตัดเปิด ด้านในมีของมากมายละลานตา ทั้งของเล่นกับเสื้อผ้าบางส่วนในวัยเด็กของเธอ สมุดไดอารี่ของเธอสองสามเล่ม รวมถึงของกระจุกกระจิกเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอเคยสะสมไว้หลินชิงเหยียนหยิบอัลบั้มรูปออกมาเล่มหนึ่ง แล้วนั่งเปิดดูบนพื้นรูปในอัลบั้มส่วนใหญ่พ่ออันเป็นคนถ่าย เขาตั้งใจซื้อกล้องมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ เขาชอบแอบถ่ายตอนเธอเผลออยู่เสมอ อย่างเช่นตอนที่กินอาหารอร่อยแล้วทำหน้าพอใจ ตอนที่กำลังตั้งใจทำการบ้าน ตอนที่กำลังเล่นสนุกอยู่ในสวนสาธารณะ และอีกหลายต่อหลายช่วงเวลาระหว่างที่เธ