All Chapters of ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Chapter 151 - Chapter 160

เวินรั่วอันถอนหายใจออกมา “แม้ฉันจะตั้งท้องลูกของเหยียนจิน แต่ความจริงแล้วฉันก็ไม่ได้อยากจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอหรอกนะ”“เหอะ”“พวกเราอยู่กันแบบนี้ต่อไปไม่ดีกว่าเหรอ?”“หมายความว่ายังไง?”เวินรั่วอันเม้มริมฝีปาก “พวกเราสามคน ลูกหนึ่ง ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน” “แหวะ”นอกจากซ่งเหยียนจินแล้วก็ยังมีเวินรั่วอันที่ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจได้สำเร็จเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ เวินรั่วอันก็ขมวดคิ้วขึ้นมา“เหยียนเหยียน เธอต้องเชื่อฉันนะ ฉันได้รับความขัดข้องใจมากกว่าเธอแน่นอน” “เธอ เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลเกินไปละ” หลินชิงเหยียนพูดเสียงเย็น “หลินชิงเหยียน อย่าทำตัวหยิ่งยโสเกินไป เธอคิดว่าตัวเองใหญ่มาจากไหนกัน เหอะ ในสายตาของคนตระกูลซ่ง เธอมันไม่มีอะไรเลย เธอ…”หลินชิงเหยียนหยิบโทรศัพท์ออกมา จากนั้นก็เปิดเสียงซ่งเหยียนจินที่เพิ่งอัดเอาไว้ตอนที่อยู่ในลานจอดรถขึ้น“เหยียนเหยียน ฉันรักเธอ รักเธออย่างไม่มีข้อสงสัยเลย…เธอเป็นเพียงแค่เครื่องมือผลิตลูกของพวกเราเท่านั้น…ฉันจะทำให้เธอหายไปจากสายตาของพวกเรา…หลังจากนี้เธอจะเป็นแม่ของเด็กคนนั้น…”เมื่อได้ยินเสียงที่อัดไว้ ใบหน้าของเวินรั่ว

หลินชิงเหยียนขับรถไปมหาวิทยาลัยอวิ๋นเฉิงด้วยความเร็วสูง เธอใช้เวลาไม่ถึงสี่สิบนาทีก็มาถึงแล้วยามที่เฝ้าประตูเห็นว่ามีรถสปอร์ตสีแดงเพลิงจอดอยู่ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย จากนั้นก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมเดรสสีน้ำตาลทองพร้อมเสื้อสูทที่เข้าคู่กันลงมาจากรถ ผมเธอลอนยาว สวมแว่นกันแดดสีดำ ใบหน้าสง่างามและเปล่งปลั่งแค่มองก็รู้แล้วว่าต้องเป็นผู้ปกครองของนักศึกษาสักคนที่เพิ่งก่อเรื่อง จากนั้นยามก็พาเธอไปส่งที่สำนักทะเบียน“พ่อของเขาเป็นคนพิการ อาศัยอาชีพเก็บของเก่าส่งเขาเล่าเรียน ตัวเขาเองก็ออกไปทำงานพาร์ทไทม์ทุกวัน ไม่สามารถมีข้าวกินดี ๆ ได้ทุกมื้อ บ้านของเขายากจนถึงขนาดนั้น คาดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าพูดว่าโน้ตบุ๊กเครื่องนี้เป็นของเขา!”“นี่คือโน้ตบุ๊กยี่ห้อแอปเปิล ราคาสองแสนห้า!”“ต่อให้สับพ่อเขาเป็นชิ้น ๆ แล้วเอาไปขาย จะได้ราคานี้ไหม?”หลินชิงเหยียนเพิ่งมาถึงหน้าประตูสำนักทะเบียนก็เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังตะโกนใส่อันชิงเล่อ น้องชายของเธอ นอกจากนี้ด้านข้างของเขายังมีเด็กผู้ชายอีกสองคนที่กำลังคล้อยตามคำพูดของอีกฝ่าย“แกด่าใครพิการ!” เห็นได้ชัดว่าอันชิงเล่ออดทนมานานแล้ว แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายด่

แค่ดูก็รู้แล้วว่าแม่เวินคนนี้เป็นคนที่ไม่สามารถยั่วโมโหได้ หลังจากอาจารย์ที่ปรึกษาถูกหลินชิงเหยียนสอบสวน ตอนที่พวกเขาเห็นแม่เวินเข้ามา พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกปวดหัวมากกว่าเดิม “คุณแม่เวิน อย่าเพิ่งใจร้อนนะคะ ตอนนี้พวกเรามาคุยกันให้ชัดเจนก่อนดีกว่า” อาจารย์ที่ปรึกษาพูด “มีอะไรต้องคุยกันอีก ฉันได้ยินเรื่องจากลูกชายหมดแล้ว มีคนขโมยโน้ตบุ๊กของเขา ไม่เพียงไม่คืน แต่ยังทำร้ายร่างกายเขาด้วย! นั่นมันลูกบ้านไหนกัน คงจนมากสินะ อยากได้โน้ตบุ๊กก็ไปซื้อเองสิ จะมาขโมยคนอื่นทำไม ไม่ละอายแก่ใจบ้างเหรอ!”แม่เวินด่าไปด่ามาก็เห็นว่าลูกตัวเองยืนอยู่ตรงข้ามกับอันชิงเล่อ “ไอ้เด็กนี่สินะ?”อันชิงเล่อกลอกตาใส่เธอ “เหอะ ยังจะทำหน้าทำตาแบบนี้อีก ดูเหมือนว่าฉันต้องสั่งสอนแทนพ่อแม่แกแล้วล่ะ!” เมื่อพูดจบแม่เวินก็เตรียมลงมือแต่หลินชิงเหยียนก็มายืนขวางอันชิงเล่อเอาไว้ “ผู้ปกครองเขายังอยู่ตรงนี้ ป้ายังจะกล้าลงมืออีกเหรอ?”ตอนนั้นแม่เวินถึงเพิ่งเห็นหลินชิงเหยียน จากนั้นก็อุทานขึ้นมา “ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ได้?”ขณะนั้นเองเวินรั่วอันก็รีบร้อนเข้ามาในห้องพร้อมหอบหายใจ เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ในสำนักทะเบียนเธอก็ชะงักไป

เมื่อหลินชิงเหยียนพูดจบ เธอก็หมุนตัวออกจากสำนักทะเบียนไปอาจารย์ไล่ตามไปขอโทษเธอ “ที่ฉันมาที่นี่ไม่ได้หวังอะไร แต่เรื่องนี้อาจทำให้เพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ เกิดความรู้สึกไม่ดีต่อน้องชายของฉัน หวังว่าอาจารย์จะช่วยเขาล้างมลทินต่อหน้าสาธารณะด้วยนะคะ”“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ”เธอไม่อยากพูดมาก ท้ายที่สุดแล้วน้องชายของเธอก็ยังต้องเรียนอยู่ที่นี่ หากล่วงเกินอาจารย์และผู้บริหารของทางมหาวิทยาลัยไปก็ไม่ใช่เรื่องดีเลยแต่แม่เวินไม่ได้คิดมากขนาดนั้น พวกเขารู้ว่าตัวเองทำผิดเรื่องใส่ร้ายเพื่อนร่วมห้อง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก แต่ลูกชายของเธอก็ทำโน้ตบุ๊กหายในโรงเรียนนี้จริง ๆ ทางโรงเรียนต้องเป็นคนรับผิดชอบ แม่เวินจึงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปเด็ดขาด ดังนั้นการถกเถียงยังคงดำเนินต่อไป สุดท้ายแล้วเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ผู้บริหารมหาวิทยาลัยก็รับประกันว่าจะช่วยพวกเขาหาโน้ตบุ๊กที่หายไปจนกว่าจะเจอ ถึงกับต้องขอโทษแม่เวินด้วยซ้ำจนกระทั่งพวกเขาจากไป ผู้บริหารมหาวิทยาลัยก็ตบโต๊ะด้วยความโมโห “ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริง ๆ ครอบครัวเป็นแบบไหน เด็กก็เป็นแบบนั้น ทุกคนล้วนหน้าไม่อา

หลินชิงเหยียนเพิ่งยกแก้วชาขึ้น โชคดีที่ยังไม่ได้ดื่ม ไม่อย่างนั้นเธอต้องสำลักแน่นอน เด็กหนุ่มสเก็ตบอร์ดคนนั้นแลบลิ้นออกมา “ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมมักจะล้อเล่นกับเพื่อนแบบนี้บ่อย ๆ แต่เขากลับไม่ชอบ”หุ่นยนต์เสี่ยวเยาถูกส่งมาให้บริการพวกเขา ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะอันชิงเล่อไม่อยากยุ่งกับพวกเขา หลินชิงเหยียนสั่งอาหารไปสองจาน เด็กหนุ่มคนนั้นก็สั่งอีกสองจาน แต่ตอนที่อาหารเพิ่งมาเสิร์ฟ เด็กหนุ่มก็รับโทรศัพท์และบอกว่าจะต้องไปแล้ว “เพื่อนผมกำลังเล่นบาสอยู่กับเด็กพละ แต่ตอนนี้พวกเขาเริ่มตะโกนเรียกหาปู่แล้ว ดังนั้นผมเลยต้องไปช่วยพวกเขา!” เมื่อพูดถึงตรงนี้เด็กหนุ่มก็รีบวิ่งออกไป เด็กหนุ่มคนนั้นออกจากร้านไปแล้ว หลินชิงเหยียนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามชื่อเขาเลย เสี่ยวเยามาเสิร์ฟอาหารอีกจาน แต่เพราะตอนนั้นมันไม่สามารถวางอาหารลงบนโต๊ะได้ จึงจำเป็นต้องมีพนักงานเพิ่มขึ้นอีกคน และพนักงานคนนั้นก็มาถึงหลินชิงเหยียนมองไปยังน้องชายของตัวเอง เขากำลังสวมชุดพนักงานของร้านและเดินไปตามโต๊ะต่าง ๆ ทั้งเสิร์ฟอาหาร เสิร์ฟน้ำ และเช็ดโต๊ะ เด็กโต๊ะหนึ่งเดินชนกาน้ำชา และถูกน้ำร้อนลวกเล็กน้อย ผู้ปกครองของ