Lahat ng Kabanata ng ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Kabanata 281 - Kabanata 290

หลินชิงเหยียนถอดชุดเจ้าสาวออก เปลี่ยนเป็นกี่เพ้าลูกไม้สีแดงไวน์ ผมเกล้าต่ำ ใส่ต่างหูไข่มุก แต่งหน้าอ่อน ๆ ดูอ่อนโยนเรียบร้อยและน่าทะนุถนอมแต่ตอนนี้เธอกำลังซัดคนอยู่ ส้นสูงกลายเป็นอาวุธ มือเรียวยาวกลายเป็นค้อน หน้าใส ๆ กลับมีแววดุร้าย เตะซ้ายต่อยขวา หมัดเท้าเน้น ๆส่วนซ่งเหยียนจินก็ไม่ร้องไห้แล้ว เปลี่ยนเป็นกรีดร้องแทน"เหยียนเหยียน อ๊าก! หยุดตีก่อน""ฉันมาขอโทษนะ! อ๊าก!""ปล่อยฉันไปเถอะ!"หลินชิงเหยียนไม่พูดอะไร เธอทำเหมือนซ่งเหยียนจินเป็นกระสอบทราย ซัดไม่หยุดเวินรั่วอันอยากจะเข้าไปช่วยซ่งเหยียนจิน แต่เมื่อโดนหลินชิงเหยียนจ้องเขม็งก็ไม่กล้าขยับเข้าไป แต่เธอก็ทนดูซ่งเหยียนจินโดนตีไม่ได้ เลยคิดจะวิ่งออกไปขอความช่วยเหลือ ทว่าพอหันหลังไป กลับเห็นว่าเซิ่งถิงยืนอยู่ตรงนั้นเขาคาบบุหรี่ไว้มวนหนึ่ง มองหลินชิงเหยียนอย่างสนใจเหมือนเธอไม่ได้กำลังซัดคนอยู่ แต่เหมือนกำลังเต้นรำ ส่วนเขากำลังชมการแสดงสุดยอดอยู่นี่มัน ใช่เหรอ?เสียงกรีดร้องของซ่งเหยียนจินดังเกินไป สุดท้ายก็เรียกกองหนุนมาได้จริง ๆซ่งเวินฉางวิ่งมาถึงหน้าประตู ก่อนจะเห็นลูกชายโดนตีจนคว่ำอยู่กับพื้น ลุกแทบไม่ขึ้น ร้องขอชีวิ

เซิ่งถิงดื่มไปเยอะมาก ลมหายใจของเขาปะปนด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ ราวกับคลื่นฤดูใบไม้ผลิที่ถาโถมเข้ามาจนกลืนหลินชิงเหยียนจนมิดในพริบตา เธอทำได้แค่กอดเขาให้แน่น จมดิ่ง และดิ้นรนอยู่ในมหาสมุทรของเขา รอให้เขาเป็นคนช่วยเธอขึ้นฝั่งเขายกเธอขึ้น ชายกี่เพ้าถูกพับรั้งขึ้นสูง มือคู่หนึ่งประคองเธอไว้ให้แนบชิดกับเขาอย่างแนบแน่นหัวใจของเธอเต้นรัวเพราะเขา ลมหายใจก็ถูกเขาชิงไปหมดเธอกำลังจะขาดอากาศหายใจ"ที่รัก...""เด็กดี แกะกระดุมเองนะ"เธอเหมือนเสียการควบคุมตัวเองไปแล้ว ก่อนจะแกะกระดุมบนตัวอย่างเชื่อฟัง แต่เพราะเป็นกระดุมจีน แกะยังไงก็ไม่ออก สุดท้ายเธอก็รีบจนร้องไห้"อย่าร้องสิ""ฉันแกะไม่ออก""ให้ฉันช่วยไหม?""อื้ม""ต้องพูดว่าอะไร?""ที่รัก ฉันอยากให้คุณ...ช่วย""ได้"เขาจับเธอวางบนตู้ ให้เธอเอนนั่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา ก่อนจะจูบอย่างดุดันพลางแกะกระดุมที่ซับซ้อนพวกนั้นไปพร้อมกัน เขาไม่รีบไม่ลน มีแต่ความต้องการอย่างหนักหน่วงและดุเดือดเมื่อกระดุมถูกแกะออกทีละเม็ด ภาพที่เห็นก็ทำให้เขาเคลิบเคลิ้มในทันที"ที่รัก คุณสวยมากเลย"เธอพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขาโดยไม่เขินอาย ปล่อยให้ตัวเองเผยทุกอย่างอ

รถจอดที่จุดพักรถ เซิ่งถิงหันมามองหลินชิงเหยียนอย่างจนใจเล็กน้อยหลินชิงเหยียนน้อยใจสุด ๆ "ตั้งแต่เที่ยงของเมื่อวานซืนที่โดนพาไปสถานีตำรวจจนถึงตอนนี้ ฉันไม่ได้กินอะไรเลยมาเกือบสองวันสองคืนแล้ว ระหว่างนั้นก็แค่ดื่มน้ำผึ้งไปไม่กี่อึก"เซิ่งถิงชะงัก "เธอไม่ได้กินอะไรเลยเหรอ?""ในงานแต่งมีเรื่องต้องทำเยอะมาก ฉันไม่มีเวลากินเลย" หลินชิงเหยียนสูดจมูก "แต่ฉันยังไหว เราไปต่อเถอะ ฉันอยากชมวิว"เซิ่งถิงกุมหน้าผาก "ฉันอาจเป็นเจ้าบ่าวคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ทำให้เจ้าสาวอดตาย""ฉัน..." หลินชิงเหยียนเพิ่งจะอ้าปาก ท้องก็ดังโครกครากขึ้นมาก่อน "ฉันก็ไม่ได้หิวมากนะ"เซิ่งถิงยิ้มแล้วโอบหลินชิงเหยียนมาจูบทีหนึ่ง เห็นเธอมีท่าทีน้อยใจแบบนี้ก็รู้สึกเอ็นดูอย่างน่าประหลาด จนต้องจูบซ้ำอีกครั้งหลินชิงเหยียนแลบลิ้นเลียริมฝีปาก "ที่รัก ถึงคุณจะน่ากินมาก แต่กินแล้วไม่อิ่มจริง ๆ นะ"เซิ่งถิงกลั้นไม่อยู่จนหัวเราะออกมา แปลกมาก อยู่กับเธอทีไรเขาก็อยากหัวเราะตลอดก่อนหน้านี้คนรอบตัวรวมถึงพ่อแม่บอกว่าเขาจืดเกินไป จืดจนแทบไม่มีความเป็นคนแล้ว แต่พอได้รู้จักเธอ เขากลับรู้สึกว่าโลกใบนี้น่าสนใจขึ้นมาทันที และมีสีสันขึ

"คุณว่าฉันทำกับข้าวไม่อร่อย งั้นคุณก็ไปหายัยแก่ที่ทำกับข้าวอร่อย ๆ สิ ฉันจะได้สบาย!""ยัยแก่ที่ไหนกัน?""หึ คุณคิดว่าฉันไม่รู้เหรอ ทุกคืนคุณไปคุยกับพวกยาย ๆ ที่สนามเล็กตั้งเยอะ ในนั้นต้องมีคนที่คุณชอบแน่ ๆ""ผะ ผมไปถามพวกเขาว่าคนอายุเท่าพวกคุณชอบของขวัญวันเกิดแบบไหนต่างหาก""คุณยังคิดจะไปฉลองวันเกิดให้คนนอกอีกเหรอ?""อีกสองวันเป็นวันเกิดคุณนะ!"คุณยายกะพริบตาปริบ ๆ "วันเกิดฉัน? คุณยังจำได้เหรอ?""ผมจะลืมได้ยังไง?""แค่ก ๆ งั้นคุณก็บอกมาตรง ๆ สิ ทำฉันคิดไปไกลเลย""คนหนุ่มสาวเขาไม่ชอบเซอร์ไพรส์กันเหรอ ผมก็อยากเซอร์ไพรส์คุณเหมือนกัน""งั้นคุณเตรียมของขวัญวันเกิดอะไรให้ฉันล่ะ?""ผมว่าจะซื้อหม้อให้คุณ""ซื้อใบใหญ่ ๆ นะ จะได้เอาไว้ต้มคุณไง!""ในกระเป๋าฉันมีแค่ห้าร้อยเอง""ยังกล้าแอบซ่อนเงินก้นถุงอีก!""ผมเก็บจากที่ขายขวดเหล้าต่างหาก""คุณยังจะกล้าพูดอีกนะ" คุณยายพูดถึงตรงนี้ก็เกาะพนักเบาะหน้าฝั่งผู้โดยสาร แล้วหันไปบ่นกับหลินชิงเหยียนว่าสามีเธอรักเหล้าแค่ไหน ขวดเหล้ากองเป็นภูเขา ทั้งที่สุขภาพก็ไม่ดีแล้วยังจะดื่มอีกคุณตาโดนบ่นจนเสียหน้า เลยเอียงหัวไปบอกเซิ่งถิงว่า "หนุ่มน้อย

หลังทั้งคู่เอ่ยจบก็วิ่งหนีไป หลินชิงเหยียนอยากไล่ตามไปซัดพวกมันให้ยับ แต่ก็ถูกพ่ออันดึงไว้"ยอมไปมีเรื่องกับคนดี ๆ ยังดีกว่าไปมีเรื่องกับคนเลว" พ่ออันมองไปทางที่ทั้งสองคนจากไปพลางขมวดคิ้วแน่น "ตายไปด้วยกันอะไร พวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่?"หลินชิงเหยียนฮึดฮัด "ไม่ว่าพวกมันคิดจะทำอะไร หนูก็มีวิธีจัดการพวกมันตั้งเยอะ"เธอพยุงพ่ออันให้นั่งลง แล้วเดินไปเทน้ำให้เขา กลับมาอีกทีเห็นพ่ออันกำลังกุมหน้าอกตัวเอง เธอจึงรีบถามว่าเขาเป็นอะไร ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า"ไม่หรอก ฉะ ฉันแค่กังวลนิดหน่อย" พ่ออันเอ่ยหลินชิงเหยียนยัดแก้วน้ำอุ่นใส่มือเขา "วางใจเถอะค่ะ จริง ๆ แล้วพวกมันไม่กล้ามายุ่งกับหนูหรอก"อันป๊าเหมือนมีอะไรอยากถาม แต่ก็เหมือนจะเกรงใจอะไรบางอย่าง"พ่ออยากพูดอะไรก็พูด อยากถามอะไรก็ถาม เราสองคนเป็นพ่อลูกกัน มีอะไรที่พูดกันไม่ได้บ้างล่ะ" หลินชิงเหยียนเอ่ยขำ ๆพ่ออันเงียบไปครู่หนึ่ง "งานแต่งเมื่อวานซืน แม่ของเซิ่งถิงไม่ได้มา เธอไม่พอใจลูกหรือเปล่า...""เธอป่วยค่ะ""ป่วยเหรอ?" พ่ออันตกใจ "ป่วยหนักไหม? พ่อควรไปเยี่ยมไหม?"หลินชิงเหยียนพูดแบบนั้นเพราะไม่อยากให้พ่ออันคิดมาก แต่เมื่อโกหกไปแล้