ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน의 모든 챕터: 챕터 291 - 챕터 300

“คิดถึงคุณ”เซิ่งถิงยังไม่ทันได้เช็คอินจึงตอบเธอว่า “ฉันอนุญาตให้เธอคิดถึงฉันได้วันละสามครั้งคือ ตอนเช้า กลางวัน เย็น”หลิงชิงเหยียนถือโทรศัพท์พร้อมหัวเราะเสียงดัง ปกติแล้วเซิ่งถิงจะเป็นคนเย็นชา คาดไม่ถึงว่าเขาจะพูดอะไรเลี่ยน ๆ แบบนี้ออกมาได้เธอตอบกลับ “ฉันรู้ว่าคุณต้องงานยุ่งมากแน่นอน ดังนั้นอ่านเฉพาะสามคำแรกก็พอแล้ว”เซิ่งถิง “เธอรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่งดงามที่สุดบนโลกนี้คืออะไร?”หลิงชิงเหยียน “คืออะไรเหรอ?”เซิ่งถิง “นอนกับคิดถึงเธอ หรือเรียกง่าย ๆ ว่านอนกับเธอ”หลิงชิงเหยียนรีบถ่ายรูปตัวเองแล้วส่งให้เซิ่งถิงทันที แล้วเขียนข้อความไว้อีกว่า “สวนงามไม่อาจปิดกั้นวสันต์ฤดู ฉันจะยื่นดอกซิ่งออกนอกกำแพงให้คุณ คุณอยากจะได้หรือเปล่า?” เซิ่งถิง “ความจริงแล้วฉันจะสามารถเปลี่ยนไฟลท์บินเป็นพรุ่งนี้ได้ จะให้ฉันกลับบ้านตอนนี้เลยหรือเปล่า?”หลิงชิงเหยียน “อย่าเลย สามี ฉันผิดไปแล้ว”เธอส่งอิโมจิหน้าขอร้องติดกันหลายตัว เธอกำลังขอร้องเขาจากใจจริง เธอไม่กล้ายั่วโมโหเขาอีกแล้ว เนื่องจากการกระตุ้นของเซิ่งถิงเมื่อคืนนี้ ทำให้ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนกระดูกแตกเป็นเสี่ยง ๆ หากโดนทรมานอีกครั้ง ร่างเธ

รถคันนั้นพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว มันใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ และกำลังจะชนแล้ว…ในช่วงเวลาที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย หลินชิงเหยียนก็ดึงสติกลับมาได้ ทำให้เธอเหยียบเบรกอย่างแรง รถหยุดอยู่ตรงหน้าหลิวฉิงอย่างพอดิบพอดี หากช้าไปเพียงเสี้ยววินาที เขาจะต้องถูกชนจนกระเด็นเป็นแน่ บ้าไปแล้ว เธอบ้าไปแล้วจริง ๆ เธอไม่สามารถควบคุมสติของตัวเองได้เลย!หลินชิงเหยียนกำพวงมาลัยแน่น ลมหายใจหอบกระชั้น เธอไม่จำเป็นต้องทำลายตัวเองเพื่อคนเลวเหล่านั้น ต้องใจเย็น ต้องใจเย็นให้มากกว่านี้ แต่ในตอนนั้นหลิวฉิงที่มีใบหน้าบวมช้ำดำเขียวกำลังยืนอยู่หน้ารถพร้อมฉีกยิ้มอย่างผู้ชนะหลินชิงเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอลงจากรถ จากนั้นก็พุ่งตัวเข้าไปถีบจนหลิวฉิงล้มลง“หลิวฉิง อย่าโง่ไปหน่อยเลย นายขู่ฉันไม่ได้หรอก!”“งั้นเหรอ?” หลิวฉิงกลอกตาขึ้น “ถ้าฉันเริ่มปล่อยข่าวลือแล้วล่ะ?”“นายรู้ผลลัพธ์ที่จะตามมาไหม?” หลิวฉิงลุกขึ้นแล้วตบฝากระโปรงรถของหลินชิงเหยียน “ฉันไม่กลัวตายด้วยซ้ำ แล้วจะกลัวผลลัพธ์ที่ตามมาทำไม?”“เพื่อเงินสิบล้านเนี่ยน่ะเหรอ?”“ถ้าเธอให้เงินฉันสิบล้าน ไม่สิ เธอรวยกว่าซ่งเวินฉางแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันต้องขึ้

“หลินชิงเหยียน เธอมันทั้งสกปรกและเหม็นเน่า แต่เหยียนจินไม่เคยดูถูกเธอเลย อีกทั้งยังต้องการเธอ อาศัยเพียงแค่เรื่องนี้ เธอก็ควรจะซาบซึ้งใจในความดีของเขา! นอกจากนี้เขายังไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟังเลย หากเขาเล่าออกมา พวกเราตระกูลซ่งไม่มีทางรับเธอเป็นลูกสะใภ้แน่นอน เพราะเธอจะทำให้ตระกูลของพวกเราเสื่อมเสีย!”“สิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นคำโกหก!” หลินชิงเหยียนคำรามเสียงดังลั่น “หากไม่มีมูล หมาไม่ขี้หรอก และตัวเธอเองก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไร!”“ความจริงแล้วยังมีเรื่องอีกมากมาย” ในตอนนั้นเองเวินรั่วอันก็เดินออกมาจากในห้องครัว “เธอเล่าเรื่องให้ฉันฟังเยอะมาก และมีเรื่องหนึ่งที่ฉันจำได้ขึ้นใจ นั่นคือตอนที่เธอพาแม่ที่เพิ่งออกจากคุก ตอนนั้นเธอไม่มีที่ไป ดังนั้นจึงทำได้เพียงต้องนอนใต้สะพานลอย สองแม่ลูกรู้สึกหิวโหยมาก วันหนึ่งก็มีคุณยายใจดีมอบซาลาเปาให้พวกเธอ แต่ผลปรากฏว่าซาลาเปาลูกนั้นถูกหมาของคนเร่ร่อนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเลี้ยงเอาไว้คาบเอาไป แม่เธอจึงวิ่งตามหมาตัวนั้นเพื่อไปเอาซาลาเปากลับมา ฮ่า ๆ คนต้องแย่งซาลาเปากับหมา!” เมื่อเวินรั่วอันพูดถึงตรงนี้เธอก็หัวเราะเสียงดังจนแทบหงายหลังลง ดวงตาของหลินชิงเ

ทั้งสองคนต่างใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน เดิมทีพวกเขาไม่ได้รักกันเลย ดังนั้นเพียงการยั่วโมโหเล็กน้อยก็สามารถทำให้ทะเลาะกันได้แล้ว หลินชิงเหยียนถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอยืนกอดอกพร้อมมองความวุ่นวายที่แสนสนุกพ่อซ่งตบหน้าแม่ซ่ง แม่ซ่งกัดแขนพ่อซ่ง ซ่งเหยียนจินด่าเวินรั่วอันว่าเจ้าเล่ห์ เวินรั่วอันร้องไห้แล้วบอกว่าซ่งเหยียนจินเป็นคนไร้หัวใจในตอนนั้นคนในครอบครัวก็เริ่มหยิบมีดขึ้นมาหลังจากผ่านไปสักพัก พวกเขาก็ตระหนักขึ้นได้ว่า ไม่ว่าหลินชิงเหยียนจะพูดเรื่องจริงหรือโกหก แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความสามัคคี มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะสามารถบรรลุเป้าหมายได้ พ่อซ่งสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ต่อให้เธอพูดความจริงแล้วมันยังไงล่ะ? ความสัมพันธ์ภายในครอบครัวของพวกเราไม่มีทางเปลี่ยนแปลง ผลประโยชน์ต้องมาที่หนึ่งอยู่แล้ว!”หลินชิงเหยียนปรบมือ “สมแล้วที่เป็นประธานซ่ง ต่อให้บนหัวจะมีหมวกเขียวหลายสิบใบ แต่เขาก็ยังกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวแบบนี้”บนหัวมีหมวกเขียวหลายสิบใบ?ซ่งเวินฉางแทบจะทนรับแรงกดดันไม่ไหว เขากัดฟันกรอด “เหอะ เธอพูดจาไร้สาระให้น้อยลงหน่อย ถ้าเธอไม่อยากชื่อเสียงป่นปี้ ทา

คืนนั้นฝนตกหนัก พายุโหมกระหน่ำ เธอขดตัวอยู่ในมุมหนึ่ง เนื้อตัวเปียกปอน แต่กลับไม่กล้าขยับตัว เพราะด้านนอกมีสัตว์ร้ายกินคนอยู่ห่างจากเธอไม่ไกล แม้เธอจะมองไม่เห็นมัน แต่มันต้องเฝ้าอยู่ตรงนั้นแน่นอน ขอเพียงเธอเดินออกไป จากนั้นมันก็จะกินเธอจนหมดในคำเดียว วันรุ่งขึ้น เมื่อฟ้าสว่าง เธอลากร่างกายที่ร้อนจี๋เพราะพิษไข้ให้เดินต่อไป เดินต่อไปเรื่อย ๆ กัดฟันเดิน ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวจนเป็นลมล้มลงไป จนกระทั่งเมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็กลับมาที่บ้านแล้ว แม่ของเธอกำลังนั่งเฝ้าเธออยู่ เมื่อเธอตื่นขึ้นมา ย่าหลิวก็พุ่งตัวเข้ามาหา พร้อมโอบกอดเธอไว้ “เด็กดี เด็กดีของย่า ทำไมถึงได้ซนแบบนี้ ทำเอาย่าตกอกตกใจหมดเลย”หลังจากเหตุการณ์นี้ผ่านพ้นไป เธอก็ตระหนักได้ว่าย่าหลิวกับคนในตระกูลหลิวนั้นเป็นสัตว์ร้ายกินคน ส่วนเธอกับแม่เป็นเพียงเหยื่อที่ถูกขังอยู่ในกรง พวกเธอต้องหนีออกไป ขอเพียงหนีออกไปได้เธอก็จะมีชีวิตรอด น้ำเสียงของย่าหลิวในโทรศัพท์ฟังดูแก่กว่าวัยมาก แต่เสียงนั้นก็หวีดแหลมและแหบพร่า มีแต่สัตว์ร้ายกินคนเท่านั้นถึงจะมีเสียงแบบนี้ “เฮ้อ วันนั้นหิมะตกหนักมาก พวกเราสองปู่ย่าเดินลุยน้ำไปหาเด